இரண்டும் செய்யும்


வித்தியாசமான சமயம்

விடியலுக்கு முன்னான

அந்த ஒன்றரை மணிநேரம்.

பிரம்ம முகூர்த்தம்….

சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்

இரண்டு உலகங்களுக்கிடையே

வாசல் திறக்கும் நேரம்…..

ரூமியின் பாட்டைப் படித்திருக்கிறேன்

தெரியாதெனக்கு உட்பொருளெல்லாம்.

விசித்திரமாக

விடைகள் கிடைத்திருக்கின்றன

அந்த வித்தியாசமான சமயங்களில்

வினாக்கள் பலவற்றிற்கு.

சிவ்வென்று பறக்கத்தூண்டும்

விண்ணில்

சில விடைகள்

விடுதலையாக்கி

கழுவேற்றிக் கொல்லும்

காலையிலேயே

சில உண்மைகளும்!

 

Advertisements

கூசவைத்த நம்பிக்கை!


இரவில் வராந்தாவில் அமர்ந்து

உணவருந்தும் பழக்கம்

ஒரு பூனையின் சிநேகத்தை

சம்பாதித்துக் கொடுத்தது

நித்தம் இரவில்

என்னுடன் உணவருந்தும்

சிநேகிதியைக் காணவில்லை

சில நாட்களாக

அன்றிரவு

அயர்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தவனை

தட்டியெழுப்பியது

ஒரு பிறாண்டல் சத்தம்

சன்னலைத் திறத்தவன முன்னால்

இடையில் காணாமல் போயிருந்த

சிநேகிதி

“பசிக்குதோ?”

பாலெடுக்கத் திரும்பியவனின்

காலைத் தேய்த்து விட்டு

ஒடியது வெளியே

“கிறுக்கு மூதி “,என்று முனகிவிட்டு

சன்னலை சாத்துமுன்

மீண்டும் அந்த மூதி

இம்முறை வாயில் ஒரு குட்டி

சுதாரிக்குமுன் கவ்விய குட்டியை

காலடியில் போட்டு விட்டு ஓடியது

ஓடியோடி எடுத்து வந்து

கிடத்தியது

கண்திறக்காத குட்டிகள்

ஐந்தை

அண்ணாந்து பார்த்தது

அடுத்து

தாயாக பரிணமிக்க

கோரி நின்றாள்

என் சின்ன சிநேகிதி

ஏனோ கூச வைத்தது

அவளின் நம்பிக்கை!

 

 

காலத்தின் வன்மம்



சில நிகழ்காலக் காட்சிகள்

கடத்திவிடுகின்றன

கடந்தகால பிம்பங்களுக்குள்

சடுதியில்

ஆனந்தமாய் பயணிக்க

தொடங்குமுன்னே

பொட்டென்று போட்டுவிடுகிறது

அகாலமும்

சிதறிவிழுகிறேன்

நிகழ்கால தருணத்திற்குள்

வாரிக் குவிக்கிறேன் என்னை

அடுத்த காட்சி கடத்தும் வரை

சுழன்றடிக்கிறது

குரூர சுழற்சி….

(பொறுத்துக் கொள்க மனைவியை இழந்தவனின் புலம்பலை)

 

 

கலங்கி நிற்கிறது வாடி


விடிந்ததும்

சூரியனோடு

மென்முறுவலுடன்

தரிசனம் தரும்

எதிர்வீடு

இன்று

கலங்கி நிற்கிறது வாடி

வானேகி விட்டான்

பெற்றெடுத்து காத்தவனும்

வெளியேறி விட்டனர்

விற்றுவிட்டு

அவன்தம் பிள்ளைகளும்

தத்தெடுத்து வளர்ப்பாரா

இடித்தொழிப்பாரா

புதியவர்

கலங்கி நிற்கிறது வாடி

ஆறுதல்

சொல்லத் தெரியாமல்

கலங்கி நிற்கிறேன் நானும்

ஒரு பார்வை.


ஆகிப் போகும்

ஒரு தசாப்தம்

ஆவணி

தேய்பிறை சப்தமியோடு

வாழ்ந்து விட்டேன் நானும்

உத்தமி உன்னைப் பிரிந்து

வாழ வைக்கும்

அடி ஆழத்தில்

பொத்தி வைத்த

ஆழ்ந்த உன்

ஒரு பார்வை

அழைத்துக் கொள்ளும்

காலம் வரை!

ஆண்டான் அடிமை.


டீக்கடை வாசல்

மண்டியிடுகிறது யானை

இறங்கிய பாகன் நீட்டுகிறான்

அங்குசத்தையும் தடியையும்

நெஞ்சோடு அணைக்கிறது

பத்திரப்படுத்த

டீ குடித்து

புகைத்த பின்

நெருங்கியவனுக்கு

மண்டியிடுகிறது

தட்டுகிறான் மத்தளத்தை

ஏறியமர்ந்து

எழுந்து

ஏந்தி தருகிறது

அங்குசத்தையும் தடியையும்

அவனிடமே……

 

கண்ணாடி.


நான் பளீர் வெள்ளி
முழுமையானவள், எனக்கில்லை முன்முடிவுகள்.
எதைக் கண்டாலும் உடனடியாக முழுங்கிக்கொள்கிறேன்
உள்ளது உள்ளபடியே, விருப்பு வெறுப்பால் சிதைவுறாமல்.
நான் குரூரமானவல்லள், உண்மையானவள் மட்டுமே.
நான்கு முனை படைத்த சிறு தெய்வத்தின் கண்,
முக்கால்வாசி நேரம் எதிர்சுவற்றில் முழுகவனத்தை குவித்தே.
அது மென் சிவப்பு நிறம்,அங்கங்கே கொஞ்சம் புள்ளிகளுடன்.
நெடுங்காலம் அதை கவனித்திருக்கிறேன்.
அது என் இதயத்தின் ஒரு பகுதி ,ஆனால் அது அடிக்கடி மினுங்கும்.
முகங்களும் இருட்டும் எங்களை அடிக்கடி பிரிக்கும்.

இப்பொழுது நானொரு ஏரி. ஒரு பெண் என் மேல் வளைகிறாள்,
என்னுடைய ஆழங்களில் தேடுகிறாள் அவள் இயல்பை
அதன் பின் திரும்புகிறாள் அந்த
மெழுவர்த்திகள் அல்லது சந்திரன்,-

பொய்யர்கள் ,அவர்களிடம்
நான் அவளை எதிர்கொண்டு பார்க்கிறேன்
மேலும்விசுவாசமாக பிரதிபலிக்கிறேன் பிம்பத்தை.
எனக்கு பரிசளிக்கிறாள் கண்ணீரால், பதறும் கைகளால்.
நான் முக்கியம் அவளுக்கு. அடிக்கடி வந்து போகிறாள்.
ஒவ்வொரு காலையும் அவள் முகமே இருட்டை விலக்குகிறது.
என்னில் முழுகினாள் சின்னஞ்சிறு பெண்ணாக
என்னில் எழுகிறாள் ஒரு மூப்பெய்திய பெண்
அவளை நோக்கி நாளுக்கு நாள,அச்சமூட்டும் மீனைப்போல.

இது மொழிபெயர்ப்பு முயற்சியே!

ஆங்கில மூலம்:

Mirror

by Sylvia Plath

I am silver and exact. I have no preconceptions.
Whatever I see I swallow immediately
Just as it is, unmisted by love or dislike.
I am not cruel, only truthful ‚
The eye of a little god, four-cornered.
Most of the time I meditate on the opposite wall.
It is pink, with speckles. I have looked at it so long
I think it is part of my heart. But it flickers.
Faces and darkness separate us over and over.

Now I am a lake. A woman bends over me,
Searching my reaches for what she really is.
Then she turns to those liars, the candles or the moon.
I see her back, and reflect it faithfully.
She rewards me with tears and an agitation of hands.
I am important to her. She comes and goes.
Each morning it is her face that replaces the darkness.
In me she has drowned a young girl, and in me an old woman
Rises toward her day after day, like a terrible fish.

கை வந்தமரும்!


 

முதலில்
முரண்டு பிடிக்கும்
கவிதை
முரட்டுக்காளையைப் போல..
பிடிதராது
பிடிபடாது..

முதல் சிகரெட்டின்
முதல் இழுவையைப் போல
உள்ளிழுக்க முடியாது
இருமலாய்
வெளியேறித் தொலைக்கும்..
பிறகு
பழகப்பழக
நாலு இழுவை
உள்ளிருத்தி
தம் கட்ட முடியும்!

முதல்
பெக் போல
உள்புகாது
குமட்டிக் கொண்டு வரும்
பிறகு
பழகப் பழக
குவார்டர்
குவார்டராக
முழுங்கினாலும்
முடியுமே
கம்பா நிக்க..

முதல் சம்போகம்
போல விந்து முந்தி
தலைகுனிய வைக்கும்..
பிறகு
பழகப் பழக
அந்த மன்மதக்கலையும்
மண்டியிடும்..

பிடிதராத கவிதையும்
மிரளாமல்
மல்லுக்கட்டினால்
என் கணக்காசிரியர்
சொல்வார் ,-
“போட போட
சிறுகுழந்தையின்
இடதுகாலின்
சின்ன சுண்டுவிரலுக்கும்
வசமாகும்டா கணக்கு …”
அது போல
வசமாகும்..

கைவந்தமரும்
கவிஞனின்
சேதி கொண்டு வரும்
புறா போல!

 

அன்பனின் அழுக்காறு.


 

 

பொறாமைப் படுவேன்!
அவள் மேல்
நறுமணத்தை அள்ளி வீசும்
ஒவ்வொரு மலரின் மீதும்;
அவளுக்கு பாடும்
ஒவ்வொரு பறவையின் மீதும்;
அவளுக்கு
மலர்களின்
மணத்தை கொண்டு சேர்க்கும்
ஒவ்வொரு தென்றல் மீதும்.

அழுக்காறு கொள்வேன்!
அவள் மனதை
ஈர்க்கும்
ஒவ்வொரு கவிஞனின் பாட்டுமீதும்;
அவளுக்கு குளிர் நிழல் தரும்
ஒவ்வொரு மரத்தின் மீதும்

வெந்தெரிவேன்!
அவள் பாதங்களுக்கு குளிரொளி வீசும்
ஒவ்வொரு இரவின் மீதும்!

எனக்கு பொறாமை ஏதுமில்லை
அவளிடமிருந்து
எதையும்
எதிர்பார்த்து
அவள் மீது
அன்பை பொழியும்
எவர் மீதும்.

அது அவளை
களைத்து சலிக்க
வைக்க கூடும்.

 

நான் வாழ விரும்புவதே
அவளுக்கு கொடுப்பதற்காக,
அவளிடம் கேட்பதற்காக,
அவள் இதயம்
விரும்பும்
ஆசைகளையெல்லாம்..

 

முல்லை மணம் .


 

வழக்கமாய்
வரும்
மாலை நேரத் தென்றல்
தவறாது வந்தது
இன்றும்..

இன்று அது சுமந்து வந்தது
மல்லிகை மணம்..

சுகந்தத்தில்
சுகித்து
மயங்கியவனிடம்
தென்றல் கேட்டது..

“உனக்கு மல்லிகை மணத்தை சேர்த்துவிட்டேன்
எனக்கு முல்லை மணத்தைக் கொடு..
உன்னிடம் சேர்த்ததை போல
மற்றவரிடமும்
சேர்க்க வேண்டாமா?”

தயங்கினேன்
ஒரு நிமடம்
பதில் சொல்லத்
தெரியாமல்..

அதுவோ
விடாமல்
“உதிர்ந்த முல்லைகளையாவது
கொடு”,
என்றது..

எப்படிச்
சொல்வேன்
தென்றலிடம்
புதிய காரை
நிறுத்த
முல்லைக் கொடிகளை
அழித்ததை?

 

சூரிய நமஸ்காரம்!


 

 

வேண்டாவிருப்பாகவே
எழுகிறான் கதிரவன்..

கடல்விளிம்பை
தாண்டியவுடன்
காண வேண்டியிருக்குமே
காணச் சகியாதவையை.

இதோ கடல் விளிம்பைத் தாண்டி உயர்ந்து
விட்டன
கண்கள்

வேறு வழியின்றி
திறக்கிறான்
கண்களை…

விடியுமுன்
வலை வீசிய பரதவர்கள்
பரிதாபமாய்
கரை திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்
வீசிய வலையை
கரையிலிருந்த இழுக்க..

இன்றாவது
ஏதாவது
சிக்க வேண்டும்
வலைகளுக்குள்..
பதட்டத்துடன்
விடிகிறது
பகலவனுக்கு..

கண்களை கசக்கி
பார்த்தவனுக்கு
ஏன் தான்
விடிகிறதோ
என்றிருந்தது
அடுத்த காட்சி…

மலம் கழித்த பின் கழுவிக் கொண்டிருந்தார்கள் சிலர்
கருத்த குந்துபுறங்களைக் காட்டி…

அவனுக்காக
அலைகள் பாய்ந்து
உள்ளிழுக்கப்பறந்தன

மேலும் அருவருப்பாகியது…

கரை முழுவதும்
கரைந்தும் கரையாத
மலக் கரைசல்கள்..

குமட்டிக் கொண்டு வருகிறது அவனுக்கு..

இந்தக்கொள்ளையில்
காத்திருக்கிறது ஒரு கூட்டம்
பிதுர்காரியம்
செய்து பிண்டம் கரைக்க,
செய்வினைகளை
தோஷங்களை
கழித்து
எதையெதையோ கரைக்க,
வீசியெறிய..

முதல் பார்வையிலேயே
அவன் ஆசைக் காதலியின்
அழகு
அசிங்கப்படுவதை
காணச் சகியாமல்
கண்களை
ஒரு நிமிடம்
மூடிக் கொள்கிறான்..

திறந்து பார்த்தவன் கண்களில்
எருமைகளின்
ஜலக்கிரீடை…

அவைகளென்ன
செய்யும்?
அளித்த நீரையெல்லாம்
அழித்து
அழைத்து வந்து விட்டார்கள்
ஆழிக்கரைக்கு…

ஆசைக் காதலியின்
மேனியை பரிவுடன்
கண்ணுற
மேயவிட்டான்
பார்வையை..

மிதித்து துவைத்ததோடு
விடாமல்
மேனியை
அலங்கோலப்படுத்தி விட்டு
அகன்றிருந்தார்கள்
அயோக்கியர்கள்..

இன்னதுதானென்றில்லை
எச்சிலைகள்,எச்ச உணவுகள்,காகித தட்டுக்கள்,கோப்பைகள்
பாட்டில்கள்,

நெகிழி கோப்பைகள்,

நெகிழிப்பைகள்.

பீடி,சிகரெட் துண்டுகள்

உள்ளாடைகள்,ஆணுறைகள்…

காதலிக்காக
சினந்த
அவன் கண்கள் சிவந்தன…

ஒரக்கண்ணில்
பட்டது
அவனுக்கு
பிரியமான பரதவர்கள்
வலைகளை இழுத்து முடிந்திருந்தது..

எட்டிப் பார்த்தவனுக்கு
வயிறு எரிந்தது…

நூறு ரூபாய் கூடத் தேறாது…

இன்றும் கடன் வாங்கித்தான் பிழைப்பு…

அவர்கள் டாஸ்மாக் விரையுமுன்
விரைந்து விட வேண்டும்…

தின்று கொழுத்து
அதை குறைக்கவே
நடப்பவர்கள்
வந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்…

மிரண்டு வேகமாக மேலே
ஏறினான்..

இறங்கியவுடன்
பவ்யமாக
செய்து தொலைப்பார்களே
சூர்யநமஸ்காரம்
எல்லாவற்றிற்கும் காரணமான
இந்த படுபாவிகள்!

 

*மெரினாவில் நான் உலவிய காலங்களில் கண்ட காட்சிகள்
படிமங்களாய்
உறைகின்றன
இன்றும் மனதில்*

கவிதை-ஒரு அறிமுகம்.


Introduction To Poetry

by Billy Collins

I ask them to take a poem
and hold it up to the light
like a color slide

or press an ear against its hive.

I say drop a mouse into a poem
and watch him probe his way out,

or walk inside the poem’s room
and feel the walls for a light switch.

I want them to waterski
across the surface of a poem
waving at the author’s name on the shore.

But all they want to do
is tie the poem to a chair with rope
and torture a confession out of it.

They begin beating it with a hose
to find out what it really means.

கவிதை -ஒரு அறிமுகம்.

நான்
அவர்களை கோருவதெல்லாம்
கவிதையை
ஒரு வண்ணக் காட்சிவில்லையை போல
வெளிச்சத்தில்
ஏந்தி பார்க்க

இல்லை
அதன் கூட்டில்
காதுவைத்து கேட்க

இல்லை
அதனுள்
ஒரு எலியை
விட்டு
அது வெளியேறுவதை
கவனிக்க

இல்லை
கவிதையின் அறைக்குள்
நுழைந்து
அதன் சுவர்களை
தடவி
விளக்கின் விசையைத்
தேட

நான் அவர்களை
வேண்டுவதெல்லாம்
கவிதையின்
நீர்ப்பரப்பில்
சறுக்கி விளையாடி
ஆனந்தத்தில்
கரையிலிருக்கும்
படைப்பாளியின்
பேருக்கு கை
உயர்த்த

ஆனால்
அவர்கள் விரும்புவதெல்லாம்
கவிதையை கதிரையில்
கட்டிப்போட்டு
வாக்குமூலம்
வரவழைக்க
சித்திரவதை
செய்வதையே.

ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள்
அதை
அடிக்க
உதைக்க
அது என்ன தான்
அர்த்தப்படுகின்றதென்று
அறிய!

-தமிழில்
நான்.

*கதிரை (ஈழத்தமிழ்),
கசாரை(மலையாளம்)
-நாற்காலி.

ஊழ் வேறுவேறானது!


Different Destinies

Millions busily toil, that the human race may continue;
But by only a few is propagated our kind.
Thousands of seeds by the autumn are scattered, yet fruit is engendered
Only by few, for the most back to the element go.
But if one only can blossom, that one is able to scatter
Even a bright
living world, filled with creations eterne.

by Friedrich Schiller

ஊழ் வேறுவேறானது.

கோடிகளில்
உழைக்கிறார்கள்
மானுடம்
செழித்து ஓங்க.
ஆனால் மானுடம் ஓங்கித்
திகழ்வது
என்னவோ
ஒரு சிலரால் மட்டுமே.
ஆயிரம் விதைகளை
சிதறிச்செல்கிறது
இலையுதிர்காலம்,
கனி தருவதென்னவோ
சில விதைகள் மட்டுமே,
மற்றவை ஒடுங்குகின்றன
பஞ்சபூதங்களுக்குள்.
ஒன்றே தான் மலருமெனினும்
அந்த ஒன்று
நித்தியத்தை தொடர்ந்து ஒளிர வைக்கும்
ஆயிரம் விதைகளை
வீசி விதைக்க
வல்லது!

-தமிழில் நான்.

*ஸ்கில்லர் தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் ஆதர்ச எழுத்தாளர்*

என்னையன்றி யார் விளங்கிக் கொள்கிறார்கள் என்னை?


Who Understands Me But Me

They turn the water off, so I live without water,
they build walls higher, so I live without treetops,
they paint the windows black, so I live without sunshine,
they lock my cage, so I live without going anywhere,
they take each last tear I have, I live without tears,
they take my heart and rip it open, I live without heart,
they take my life and crush it, so I live without a future,
they say I am beastly and fiendish, so I have no friends,
they stop up each hope, so I have no passage out of hell,
they give me pain, so I live with pain,
they give me hate, so I live with my hate,
they have changed me, and I am not the same man,
they give me no shower, so I live with my smell,
they separate me from my brothers, so I live without brothers,
who understands me when I say this is beautiful?
who understands me when I say I have found other freedoms?

I cannot fly or make something appear in my hand,
I cannot make the heavens open or the earth tremble,
I can live with myself, and I am amazed at myself, my love, my beauty,
I am taken by my failures, astounded by my fears,
I am stubborn and childish,
in the midst of this wreckage of life they incurred,
I practice being myself,
and I have found parts of myself never dreamed of by me,
they were goaded out from under rocks in my heart
when the walls were built higher,
when the water was turned off and the windows painted black.
I followed these signs
like an old tracker and followed the tracks deep into myself
followed the blood-spotted path,
deeper into dangerous regions, and found so many parts of myself,
who taught me water is not everything,
and gave me new eyes to see through walls,
and when they spoke, sunlight came out of their mouths,
and I was laughing at me with them,
we laughed like children and made pacts to always be loyal,
who understands me when I say this is beautiful?

by Jimmy Santiago Baca

என்னையன்றி
யார் விளங்கிக்கொள்கிறார்கள் என்னை?

 

தண்ணீரை
நிறுத்திவிடுகிறார்கள்,
அதனால் வாழ்கிறேன்
நீரின்றி,
எழுப்புகிறார்கள் சுற்றுச் சுவர்களை
உயர உயர,
அதனால் வாழ்கிறேன்
மரவுச்சிகளை காணாமலே.

பூசுகிறார்கள்
சன்னல்களுக்கு
கறுப்பு வர்னத்தை,
அதனால் வாழ்கிறேன்
சூரியவெளிச்சமின்றி.

பூட்டுகிறார்கள்
என் கூண்டை
அதனால் வாழ்கிறேன்
எஙகும் செல்லாமலே.

கசக்கி எடுக்கிறார்கள் என் ஒவ்வொரு
கடைசி கண்ணீர்துளியையும்,
அதனால் வாழ்கிறேன்
கண்ணீர்துளியே இன்றி.

பிய்த்து எடுக்கிறார்கள்
கிழித்து
என் இதயத்தை,
அதனால் வாழ்கிறேன்
இதயமின்றி.

எடுத்து காலடியில்
போட்டு நசுக்கிறார்கள்
என்னுயிரை,
அதனால் வாழ்கிறேன்
எதிர்காலமின்றி.

சித்தரிக்கிறார்கள் என்னை
கொடிய விலங்கென்று,
அதனால்
இல்லையெனக்கு
கூட்டாளிகள்.

எழ எழ
நம்பிக்கையை
சிதைக்கிறார்கள்
அதனால்
வாழ்கிறேன்
நரகத்திலிருந்து
தப்பிக்க வழியின்றி.

கொடுக்கிறார்கள்
வலியையே
வாழ்கிறேன் வலியுடன்.

உமிழ்கிறார்கள்
வெறுப்பையே
வாழ்கிறேன் வெறுப்புடன்.

மாற்றி விட்டார்கள் என்னை,
அதே மனிதனில்லை நானும்.

அனுமதிப்பபதில்லை என்னை குளிக்க,
அதனால் வாழ்கிறேன்
என் நாற்றத்துடன்.

பிரித்தே வைக்கிறார்கள்
சகோதரர்களிடமிருந்து,
அதனால் வாழ்கிறேன்
சகோதரர்களின்றி.

யார் விளங்கிக்கொள்கிறார்கள்
நான் இதை என்
உள்ளத்தின் பேரழகென்றால்?
யார் விளங்கிக்கொள்கிறார்கள்
வேறு பல
சுதந்திரங்களை
கண்டடைந்திருக்கிறேனென்றால்?

ஏலாது பறக்க என்னால்,
ஏலாது வரவழைக்க என்னால்
கரங்களில் எதையும்
மந்திரத்தால்,
திறந்துவிட முடியாது மோதி
சுவர்க்கத்தை
அதிரவைக்க முடியாது
பூமியை.

ஆனால்
வாழமுடியும் என்னால்
என்னுடனே.

விக்கித்து போகிறேன்
என்னை,
என் அன்பை,
என் அழகை
அதிசயித்து.

நிலைகுலைந்து தான் போனேன்
என் தோல்விகளால்
என் அச்சங்களால்.

இருந்தும்
பிடிவாதமாக
குழந்தைத்தனமாக,
அவர்கள் இழைத்த
இந்த
அவலவாழ்க்கையிடையினிலும்
இருக்க பழகுகிறேன்
நான் நானாகவே.

கண்டடைகிறேன்
கனவிலும் உணர்ந்திராத
எனதே ஆன என் அற்புத ஆற்றல்களை
என்னுள்.
பிதுக்கி
எடுக்கப்பட்டன அவை
என் இதயத்தின்
அடியாழத்திலிருந்த
பாறைகளின்
இடுக்குகளிலிருந்து,
சுவர்கள் உயர உயர
எழுப்பப்பட்டபோது,
தண்ணீர் நிறுத்தப்பட்டபோது,
சன்னல்களுக்கு
கறுப்படிக்க ப்பட்டபோது,

இந்த துன்புறுத்தும்
தூண்டல்களை
தேர்ந்த வேட்டைக்காரனைப்
போல
தொடர்ந்து
அந்த ரத்தம் தோய்ந்த தடத்தை
துரத்தி துரத்தி
ஆபத்தான
ஆழங்களில்
கண்டடைந்தேன்
அபூர்வ ஆற்றல்களை
என்னுள்ளே.

அவை போதித்தன
தண்ணீரே
எல்லாமில்லையென..
புதிய கண்கள் தந்து
காண வைத்தன
உயர்ந்த சுவர்களினூடே,
சக தோழர்கள்
என்னுடன் பேசும் போது
அவள் வாயிலிருந்து
சூரியவெளிச்சம்
வெளியேறுவதை
காணவைத்தன!

சேர்ந்து சிரித்தேன்
அவர்கள்
என்னைக் கண்டு சிரித்தபோது.

சிரித்தோம்
சிறுபிள்ளைகளைப் போல.

உடன்படிக்கை
செய்து கொண்டோம்
என்றும் மாறாத
விசுவாசத்துடன்
இருப்பதாக.

யார்
விளங்கிக்கொள்கிறார்கள்
இதை என் உள்ளத்தின்
பேரழகென்றால்?

தமிழில் நான்.