இரண்டும் செய்யும்


வித்தியாசமான சமயம்

விடியலுக்கு முன்னான

அந்த ஒன்றரை மணிநேரம்.

பிரம்ம முகூர்த்தம்….

சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்

இரண்டு உலகங்களுக்கிடையே

வாசல் திறக்கும் நேரம்…..

ரூமியின் பாட்டைப் படித்திருக்கிறேன்

தெரியாதெனக்கு உட்பொருளெல்லாம்.

விசித்திரமாக

விடைகள் கிடைத்திருக்கின்றன

அந்த வித்தியாசமான சமயங்களில்

வினாக்கள் பலவற்றிற்கு.

சிவ்வென்று பறக்கத்தூண்டும்

விண்ணில்

சில விடைகள்

விடுதலையாக்கி

கழுவேற்றிக் கொல்லும்

காலையிலேயே

சில உண்மைகளும்!

 

Advertisements

கூசவைத்த நம்பிக்கை!


இரவில் வராந்தாவில் அமர்ந்து

உணவருந்தும் பழக்கம்

ஒரு பூனையின் சிநேகத்தை

சம்பாதித்துக் கொடுத்தது

நித்தம் இரவில்

என்னுடன் உணவருந்தும்

சிநேகிதியைக் காணவில்லை

சில நாட்களாக

அன்றிரவு

அயர்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தவனை

தட்டியெழுப்பியது

ஒரு பிறாண்டல் சத்தம்

சன்னலைத் திறத்தவன முன்னால்

இடையில் காணாமல் போயிருந்த

சிநேகிதி

“பசிக்குதோ?”

பாலெடுக்கத் திரும்பியவனின்

காலைத் தேய்த்து விட்டு

ஒடியது வெளியே

“கிறுக்கு மூதி “,என்று முனகிவிட்டு

சன்னலை சாத்துமுன்

மீண்டும் அந்த மூதி

இம்முறை வாயில் ஒரு குட்டி

சுதாரிக்குமுன் கவ்விய குட்டியை

காலடியில் போட்டு விட்டு ஓடியது

ஓடியோடி எடுத்து வந்து

கிடத்தியது

கண்திறக்காத குட்டிகள்

ஐந்தை

அண்ணாந்து பார்த்தது

அடுத்து

தாயாக பரிணமிக்க

கோரி நின்றாள்

என் சின்ன சிநேகிதி

ஏனோ கூச வைத்தது

அவளின் நம்பிக்கை!

 

 

காலத்தின் வன்மம்



சில நிகழ்காலக் காட்சிகள்

கடத்திவிடுகின்றன

கடந்தகால பிம்பங்களுக்குள்

சடுதியில்

ஆனந்தமாய் பயணிக்க

தொடங்குமுன்னே

பொட்டென்று போட்டுவிடுகிறது

அகாலமும்

சிதறிவிழுகிறேன்

நிகழ்கால தருணத்திற்குள்

வாரிக் குவிக்கிறேன் என்னை

அடுத்த காட்சி கடத்தும் வரை

சுழன்றடிக்கிறது

குரூர சுழற்சி….

(பொறுத்துக் கொள்க மனைவியை இழந்தவனின் புலம்பலை)

 

 

கலங்கி நிற்கிறது வாடி


விடிந்ததும்

சூரியனோடு

மென்முறுவலுடன்

தரிசனம் தரும்

எதிர்வீடு

இன்று

கலங்கி நிற்கிறது வாடி

வானேகி விட்டான்

பெற்றெடுத்து காத்தவனும்

வெளியேறி விட்டனர்

விற்றுவிட்டு

அவன்தம் பிள்ளைகளும்

தத்தெடுத்து வளர்ப்பாரா

இடித்தொழிப்பாரா

புதியவர்

கலங்கி நிற்கிறது வாடி

ஆறுதல்

சொல்லத் தெரியாமல்

கலங்கி நிற்கிறேன் நானும்

ஒரு பார்வை.


ஆகிப் போகும்

ஒரு தசாப்தம்

ஆவணி

தேய்பிறை சப்தமியோடு

வாழ்ந்து விட்டேன் நானும்

உத்தமி உன்னைப் பிரிந்து

வாழ வைக்கும்

அடி ஆழத்தில்

பொத்தி வைத்த

ஆழ்ந்த உன்

ஒரு பார்வை

அழைத்துக் கொள்ளும்

காலம் வரை!

ஆண்டான் அடிமை.


டீக்கடை வாசல்

மண்டியிடுகிறது யானை

இறங்கிய பாகன் நீட்டுகிறான்

அங்குசத்தையும் தடியையும்

நெஞ்சோடு அணைக்கிறது

பத்திரப்படுத்த

டீ குடித்து

புகைத்த பின்

நெருங்கியவனுக்கு

மண்டியிடுகிறது

தட்டுகிறான் மத்தளத்தை

ஏறியமர்ந்து

எழுந்து

ஏந்தி தருகிறது

அங்குசத்தையும் தடியையும்

அவனிடமே……

 

கண்ணாடி.


நான் பளீர் வெள்ளி
முழுமையானவள், எனக்கில்லை முன்முடிவுகள்.
எதைக் கண்டாலும் உடனடியாக முழுங்கிக்கொள்கிறேன்
உள்ளது உள்ளபடியே, விருப்பு வெறுப்பால் சிதைவுறாமல்.
நான் குரூரமானவல்லள், உண்மையானவள் மட்டுமே.
நான்கு முனை படைத்த சிறு தெய்வத்தின் கண்,
முக்கால்வாசி நேரம் எதிர்சுவற்றில் முழுகவனத்தை குவித்தே.
அது மென் சிவப்பு நிறம்,அங்கங்கே கொஞ்சம் புள்ளிகளுடன்.
நெடுங்காலம் அதை கவனித்திருக்கிறேன்.
அது என் இதயத்தின் ஒரு பகுதி ,ஆனால் அது அடிக்கடி மினுங்கும்.
முகங்களும் இருட்டும் எங்களை அடிக்கடி பிரிக்கும்.

இப்பொழுது நானொரு ஏரி. ஒரு பெண் என் மேல் வளைகிறாள்,
என்னுடைய ஆழங்களில் தேடுகிறாள் அவள் இயல்பை
அதன் பின் திரும்புகிறாள் அந்த
மெழுவர்த்திகள் அல்லது சந்திரன்,-

பொய்யர்கள் ,அவர்களிடம்
நான் அவளை எதிர்கொண்டு பார்க்கிறேன்
மேலும்விசுவாசமாக பிரதிபலிக்கிறேன் பிம்பத்தை.
எனக்கு பரிசளிக்கிறாள் கண்ணீரால், பதறும் கைகளால்.
நான் முக்கியம் அவளுக்கு. அடிக்கடி வந்து போகிறாள்.
ஒவ்வொரு காலையும் அவள் முகமே இருட்டை விலக்குகிறது.
என்னில் முழுகினாள் சின்னஞ்சிறு பெண்ணாக
என்னில் எழுகிறாள் ஒரு மூப்பெய்திய பெண்
அவளை நோக்கி நாளுக்கு நாள,அச்சமூட்டும் மீனைப்போல.

இது மொழிபெயர்ப்பு முயற்சியே!

ஆங்கில மூலம்:

Mirror

by Sylvia Plath

I am silver and exact. I have no preconceptions.
Whatever I see I swallow immediately
Just as it is, unmisted by love or dislike.
I am not cruel, only truthful ‚
The eye of a little god, four-cornered.
Most of the time I meditate on the opposite wall.
It is pink, with speckles. I have looked at it so long
I think it is part of my heart. But it flickers.
Faces and darkness separate us over and over.

Now I am a lake. A woman bends over me,
Searching my reaches for what she really is.
Then she turns to those liars, the candles or the moon.
I see her back, and reflect it faithfully.
She rewards me with tears and an agitation of hands.
I am important to her. She comes and goes.
Each morning it is her face that replaces the darkness.
In me she has drowned a young girl, and in me an old woman
Rises toward her day after day, like a terrible fish.

காதல் கணங்கள்.


 

அன்றொரு நாள்
எதிர்பாராமல்
வானம் திறந்து கொள்ள
வண்டியை நிறுத்தி
ஒண்டி ஒடுங்கினோம்
ஒரு டீக்கடையின்
துருத்திக் கொண்டிருந்த சிறு
கூரையில்..

எதிர்வாடையில்
ஒரு தட்டு வண்டியில்
ஆவி பறக்க
அவிச்ச கடலை..

அவளுக்கு
அந்நேரத்தில்
ஆசை வர,
நனைந்தோடி
வாங்கி வந்தேன்
சுடச்சுட ஒரு
பொட்டலம்..

சுற்றி மழை

கொட்டக் கொட்ட
சாரலிலிருந்து தப்ப
ஒருவருக்குள்
ஒருவர் ஒண்டி
அவிச்ச கடலை
தின்று
அந்தக் கடை
டீ குடித்த
தருணங்கள்…

ஆகா!
ஆனந்தமான
அபூர்வ
காதல்
கணங்கள்!

 

அந்த மற்றவர்கள்…


 

சிலர்
வெளிச்சத்தை கண்டடைகிறார்கள்,
இலக்கியத்தில்.

சிலர் கவின் கலைகளில்.

இன்னும் சிலர்
பிடிவாதமாக
நம்பத் தலைப்படுகிறார்கள்
ஒளிர போவது
என்னவோ
இதயத்தில் என்று!

 

சிலர் அவர்கள் வெளிச்சத்தை மதுவில்,
சிலர் பாலுணர்வின்
வெடிப்பில்.

சிலர் கண்டடைவதே இல்லை வெளிச்சத்தை;
ஒப்பேத்துகிறார்கள்
வாய்த்த இருட்டை வைத்தே!

நாம் நினைக்கக் கூடும்
இவர்கள் சோர்ந்து
இருண்டிருப்பார்களென்று!

ஆனால் அதுவல்ல உண்மை…

அவர்கள் கண்டடையாத வெளிச்சத்தை,
அவர்கள் நாடியதே
இல்லை;
அவசியமில்லை
யென்றே
எண்ணுகிறார்கள்!

 

 

மணியோசை…


 

பரவசமாயிருக்கும்
பாட்டி வீட்டில்
விடியற்காலையில்,
கொட்டத்திலிருந்து மாடுகள்
அன்றைய மேய்ச்சலுக்கு
ஓட்டிச் செல்லப்படும் போது..
விதவிதமாய்
ஒலிக்கும்
அவற்றின்
கழுத்து மணியோசை..

 

காபி வரப்
போவதை
முன்னறிவிப்பு செய்து
எதிர்பார்ப்பை
உண்டாக்கும்,
காலையில்
எங்கள் வீட்டு வாசலில்
ஒலிக்கும் பால்காரரின்
சைக்கிள் மணியோசை..

 

பள்ளிக்கூட மணியோசை
பலவிதம்.
வகுப்பறைக்கு
அழைக்கும் ஒன்று,
ஒவ்வொரு வகுப்பும் முடிவதை ஒலிக்கும்
சில..
உணவு உண்ண
அனுமதிக்கும் ஒன்று..
மீண்டும் வகுப்பறைக்கு கறாராக
அழைக்கும்
இன்னொன்று..
விடுதலையாகி வீட்டுக்கு
சிறகடித்து பறக்க
ஒன்று..

 

இடையிடையில் ஒலிக்கும்
பள்ளிக்கு அருகில் இருக்கும்
மாதாகோயிலின்
மணியோசை..

பின் மாலைப் பொழுதில்
ஒலிக்கும்
குடியிருப்பு
கோயில் மணியோசை..

நினைவூட்டும்
விளையாட்டை
நிறுத்தி
வீட்டுக்கு
திரும்பி
படிக்க உட்கார..

 

சலிக்க சலிக்க
கேட்ட
இரயிலடி
வருகை
புறப்பாடு
மணியோசை..

உற்ற உறவுகள்
உயிரினும் மேலான
நண்பர்கள்
மறைவை
அறிவித்து
சங்கொடித்த,
நாளை சுடுகாடு
வரை
எனக்கு
துணை வரப் போகும்
சாவு மணியோசை!

 

 

அரை மணி நேரம்.


 

இனி காணப்போவதில்லை உன்னை,
காணமுடியாது.

நான் அறிவேன்.
ஆனால் நீ அறிவாயா?

நான் கலைஞன்,
இல்லாததை கற்பனை செய்வதில் வல்லவன்..

துய்க்காத இன்பத்தை துய்த்ததாக
பிறரை
நம்ப வைப்பதில்
கைதேர்ந்தவன்..

எனக்கா சிரமம்
என்னை நானே
நம்ப வைப்பதில்?

நேற்றிரவு
ஒரு அரை மணி நேரம்
அந்த அபூர்வ கலையோடு
அரைக் குப்பி மதுவும் சேர

கண்டேன்
உன் கருவிழிகளை

சுவைத்தேன்
உன் அமுதூறும்
அதரங்களை

கூடி முயங்கி மயங்கினேன்
உன்னுடன்!

 

 

உண்மை விளம்பிகள்.


 

நாக்குக் கூட
கூசாமல் புளுகும்..

ஆனால் கண்கள்
பொய்க்கவே பொய்க்காது..

கேட்கப்படுகின்றது
நீங்கள் சற்றும்
எதிர்பாராத கேள்வி..

எடுத்துக் கொள்கிறீர்கள்
ஒரு நொடி..

கட்டுப்பாட்டுக்குள்
உங்களைக் கொண்டு வர.

என்ன சொல்ல வேண்டுமென்பது
உங்களுக்கு
தெரியும்,
உண்மையை மறைக்க.

எந்த முக அசைவுகளும்
இல்லை,

ஆனால்
உண்மை
தீண்டப்பட்டு,
ஆன்மாவின்
ஆழத்திலிருந்து
எழுந்து
ஒளிர்ந்து விடுகிறது
கண்களில்,
அந்தவொரு நொடியில்..

தொலைந்ததா
அத்தனையும்?

 

இது போதும்


 

 

கீழே நிற்பவனுக்கு
இல்லை
வீழ்வோமோ
என்ற அச்சம்..
செருக்கில்லாதவனுக்கு
அடக்கமானவனுக்கு
என்றுமில்லை
கவுரவ குறைச்சல்,
கர்வபங்கம்.

 

எனக்கு போதும்
எனக்கு
வாய்த்தது,
கொஞ்சமோ
நிறையவோ!

இந்த
போதுமென்ற
மனத்தை
இழக்காதிருந்தாலே
போதும்..

பயணிப்பவனுக்கு
சுமை ஆகாது..
இங்கு கொஞ்சமும்
இதற்கப்புறம்
அங்கு
நிறைவான
மகிழ்வும்
போதும்
காலங்காலத்துக்கு..

 

 

கவிதை என்ன செய்யும்.


 

வாசிக்கும்
ஒவ்வொரு கவிதையும்
தீக்குளிக்க
வைக்கும்.

எழுதும்
ஒவ்வொரு கவிதையும்
ஒழுகும் வாழ்க்கையை
வரையறுத்து
ஒழுக்க வேலியை
எழுப்பிவிடும்.

எழுதிய கவிதையே
மறிக்கும்..
ஏன்
மீறினால்
ஒறுத்தும்!