வார்த்தை…


 

சொல்லியிருக்க கூடாது
நீ
அந்த வார்த்தையை…

சும்மா இருந்திருக்கலாம்
நானாவது…

இறக்கி விட்டேன்
நானுமொரு வார்த்தையை…

விட்டிருக்கலாம்
இருவரும்…

இரண்டும்
முட்டி மோதி
களைத்து
ஓய்ந்திருக்கும்…

உன் வார்த்தைக்கு
வலு சேர்கக
நீ இரண்டை
இறக்கிவிட
நானிரண்டை
இறக்கி விட…

ரணகளமாகி
போனது…

வார்த்தை தடிக்க
நிகழந்தது என்ன?

இருவருக்குமிடையே
இப்போது
நீண்ட
அகண்ட
உயர்ந்த
கனத்த
மவுனச் சுவர்…

இதை உடைக்க
‘மன்னித்து விடு’
என்ற
சொற்றொடர்க்கோடரியை
நீயோ
நானோ
ஏந்த வேண்டும்…

மிக்காரும்
நானே
ஏந்துவேன்…

பெண்மை
தோற்க கூடாதில்லையா?

 

Advertisements

வார்த்தைகளே!


 

வார்த்தைகளே!
சில நேரங்களில்
வீசும்
காற்று
மூங்கில் துளைகளையோ
சுவரின் துவாரங்களையோ
பாறையின் வெடிப்புகளையோ
அதன்
ஆனந்தத்தையோ
மென்சோகத்தையோ
சீட்டியடிக்க
தேர்ந்தெடுத்து
பயன்படுத்தி கொள்வதைப் போல
மெட்டுக்கட்டி
பாட்டெழுதும்
கவிஞர்களை
தேர்ந்தெடுக்கும்
தமிழ் வார்த்தைகளே!
எப்போதாவது
என்னையும் தேர்ந்தெடுங்களேன்!
உங்களை
நான் நன்கறிவேன்,
நீங்கள் கனவுகளை விட
லேசானவர்கள்,
தேக்கை விட
உறுதியானவர்கள்,
பொன்னை விட
ஜொலிப்பவர்கள்,
பூவை விட
மணப்பவர்கள்,
பறவையை போல
பாடுபவர்கள்,
பழமையானவர்கள்
மலைகளை விட,
பாயும்
நிதிகளை விட,
என்றோ
படைக்கப்பட்டு
தலைமுறை தலைமுறைகளாக
சட்டைகளை உரித்து,
புதிதாக புதிதாக
பிறந்து பிறந்து,
என்றும்
இளமை குன்றா,
வேகம் குறையா
பொருட் செறிவானவர்கள்…

உலகம்
உய்யப்
பாட
என்னையும்
எப்போதாவது
தேர்ந்தெடுங்களேன்!

என்னையும்
புலவனாக்கி
புண்ணியம் சேர்த்துக் கொள்ளுங்களேன்
தூய
தமிழ் வார்த்தைகளே!

 

ஆனந்த காட்சி


 

பேரழகு!
பேரானந்தத்தை தரும்
பேரழகான காட்சி
உண்மையிலெது
தெரியுமா
சிநேகிதர்களே?

கலைக்கூடத்தின்
சுவர்களை
அலங்கரிக்கும்
கலைச்செல்வங்களல்ல,

வசந்தத்தின்
விடியலில்
இதழ்விரிக்கும்
புத்தும் புது
பூக்கலல்ல,

வெட்டியெடுக்கப்பட்டு
புடம்போட்ட
பத்து மாத்து
பொன்னல்ல…

இரண்டு மூன்று
நாட்களாக
நோயுற்று
முடங்கி கிடக்கும்
சிறுகுழந்தையின்
அது வரை
வெளிறியிருந்த
கன்னத்தில்
மெல்ல மெல்ல
ஆரோக்கியச் சிவப்பு
பூத்து படர்வது!

அது வரை அடைத்து போன
நம்
சுவாசம்
பெருமூச்சு விடும்,

நம்
இதயம் துடிக்க ஆரம்பிக்கும்….

ஆனாலும்
பாழாய்ப் போன
மனம் சந்தேகிக்கும்,
“உண்மையில் சிவப்பதை
கண்டோமா?”

திரும்ப
ஓடிப்போய்
காண்போம்
மேலும் அந்த
மென் சிவப்பு
அடர்ந்து வருவதை,
துள்ளுவோம்!

கண்கொட்டாமல்
பார்த்துக் கொண்டேயிருப்போம்
அசவுகரியத்தில்
சுருண்டிருந்த
பிள்ளை உடலை
மலர்த்தும்,

அடுத்து அந்த
அறையே
ஆனந்தக் கோட்டையாக
மாறும்,
சவுகரியத்தில்
குழந்தை மகிழ்ந்து
தூக்கத்திலேயே
புன்னகைக்கும் போது…

சவுகர்ய உணர்வு கூடி கூடி
“பர்ப…பர்ப்” என்ற சின்ன சின்ன
ஓசையுடன்
ஏப்பம் விட்டு
மெல்ல விழித்துப் பார்க்கும் பாருங்கள்…

உங்கள் இதயம்
அதுவரை நம்பியே
இராத
தெய்வங்களுக்கு கூட
நன்றி சொல்லி
கூத்தாடும்!

 

துணிவு!


 

உணர்வுகளையெல்லாம்
வார்த்தைகளாக்கி
கோர்வையாக
பேசிவிடுவது
எளிதல்ல…

காலம் பிடிக்கவே
செய்யும்
நாம் சந்திக்கும்
தடைகளையெல்லாம்
உடைத்து முன்னேற…

அஞ்சியஞ்சி
வாழக்கூடாது
நம்
வார்த்தைகள்
என்ன
விளைவித்துவிடுமோவென்று…

தோற்றே போனாலும்
முயன்றோமே
என்ற
நிறைவு வேண்டும்…

நித்தம் தோற்றாலும்
தோற்பேனே
ஒழிய
புலம்பிக்கொண்டிருக்க மாட்டேன்
தயங்கி
தவற விட்ட
வாய்ப்புகளின்
கதைகளை…

மாய்ந்து மாய்ந்து
வருந்திக் கொண்டிருக்க
மாட்டேன்
“அப்படிச்செய்திருக்கலாமே
இப்படி
ஆகியிருக்கலாமே”வென்று
துணியத்
தவறிய
தருணங்களை
எண்ணியெண்ணி!

 

சுதந்திரம்…


 

எனக்கு என்றுமே
பிடித்ததில்லை…
“டேய் பார்த்து”,
அம்மா அப்பாவிலிருந்து…
“அங்க போகாதே வேணாம்”,
எனக்கு என்றுமே பிடித்ததில்லை…
“டேய் அதை கீழே போடு”,
எனக்கு என்றுமே
பிடித்ததில்லை…
“வெயிலில் விளையாடாதே”,
எனக்கு என்றுமே பிடித்ததில்லை…
“மழையில் நனையாதே”,
எனக்கு என்றுமே பிடித்ததில்லை….
“அதை திங்காதே”,
எனக்கு என்றுமே பிடித்ததில்லை…
“அவன் கூட சேராதே”,
எனக்கு என்றுமே பிடித்ததில்லை…
“அதை படிக்காதே”,
எனக்கு என்றுமே பிடித்ததில்லை…
“வா என் கை விரலை பிடித்து
என்னோடு நட,
என்
சொல்படி கேள்”;
எனக்கு என்றுமே பிடித்ததில்லை….

என்றுமே சொல்லி புரியவைக்க முடிந்ததில்லை!

 

விலகி நில்லுங்கள் தத்துவங்களே!


விலகியோடுங்கள்
வீணான
தத்தவங்களே!
பேய் பிசாசுகளை
போல
விரட்டாதீர்கள்…
சூழ்ந்து
முற்றுகையிடாதீர்கள்..
உங்களால்
விளைந்தது தானென்ன?
மண்டையை
கிறுகிறுக்க
வைத்து
குழப்பியதைத் தவிர?
ஒரு தெளிவை தந்துண்டா
நீங்கள்?
ஆன்மாவை
முறித்து முடக்கி
போட்டதை தவிர?

வானம் அருளுகிறது,
மேகங்கள் திரண்டு
மலைமுகட்டில்
மோதி நின்று
பொழிகின்றன,
பூமி
செழிக்கிறது ….

எங்களுக்கு எல்லா வளத்தையும்
அள்ளித் தரும்
இயற்கையே
எங்கள் தேவைகளை
பூர்த்தி செய்து கொள்ள
ஆற்றலையும்
அறிவையும்
தூர்ந்து போகாமல்
எங்கள் உடலிலும்
உள்ளத்திலும்
ஊற்றெடுக்க வைக்கிறது…..
நாங்களெதற்கு
வீணாக வலிந்து
துடுப்பு போட
வேண்டும்?
படகை
கடலின்
இழுவை
அவரவர் கரைகளுக்கு
தானாக
இழுத்துச் செல்லும்போது!

 

பட்டாசு வேண்டாமே….


 
பட்டாம்பூச்சி
படபடத்து
பறப்பதை காண்பது
சுகம்…

பறவைகள்
பாடிக் கேட்பது
சுகம்…
பூ மலர்வதை
பார்ப்பது
சுகம்..

அது இதழ் விரிக்கும்
ஓசையை
கேட்டுவிட
துடிக்கும்
ஒவ்வொரு
மனசும்…

பட்டாசு
வெடித்தால்
பூ மலரும்
ஓசையை
கேட்க முடியுமா?

பூ மலர்வதைத் தான்
பார்க்க முடியுமா?

கூம்பிப் போகும்
மலர்கள்!

பதறி
சிதறியோடிப்
போகும்
பறவைகள்..

பட்டாம்பூச்சிகள
என்ன
கதியாகுமோ?

பட்டாசு வேண்டாமே!

மருள் நீக்க
இருள் நீக்க
ஒளியேற்றுங்கள்,
அந்த
ஒளியில்
முடிந்தாலொரு
பாட்டை
எழுதுங்கள்,

இல்லை
மேலும் ஒளி சேர்க்க
ஒரு பாட்டை
வாசியுங்கள்,
இல்லை
ஒளிக்கு
ஒலி சேர்க்க
ஒரு பாட்டைப்
பாடுங்கள்..

பாழ்
பட்டாசு வேண்டாமே!