இரண்டும் செய்யும்


வித்தியாசமான சமயம்

விடியலுக்கு முன்னான

அந்த ஒன்றரை மணிநேரம்.

பிரம்ம முகூர்த்தம்….

சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்

இரண்டு உலகங்களுக்கிடையே

வாசல் திறக்கும் நேரம்…..

ரூமியின் பாட்டைப் படித்திருக்கிறேன்

தெரியாதெனக்கு உட்பொருளெல்லாம்.

விசித்திரமாக

விடைகள் கிடைத்திருக்கின்றன

அந்த வித்தியாசமான சமயங்களில்

வினாக்கள் பலவற்றிற்கு.

சிவ்வென்று பறக்கத்தூண்டும்

விண்ணில்

சில விடைகள்

விடுதலையாக்கி

கழுவேற்றிக் கொல்லும்

காலையிலேயே

சில உண்மைகளும்!

 

Advertisements

கூசவைத்த நம்பிக்கை!


இரவில் வராந்தாவில் அமர்ந்து

உணவருந்தும் பழக்கம்

ஒரு பூனையின் சிநேகத்தை

சம்பாதித்துக் கொடுத்தது

நித்தம் இரவில்

என்னுடன் உணவருந்தும்

சிநேகிதியைக் காணவில்லை

சில நாட்களாக

அன்றிரவு

அயர்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தவனை

தட்டியெழுப்பியது

ஒரு பிறாண்டல் சத்தம்

சன்னலைத் திறத்தவன முன்னால்

இடையில் காணாமல் போயிருந்த

சிநேகிதி

“பசிக்குதோ?”

பாலெடுக்கத் திரும்பியவனின்

காலைத் தேய்த்து விட்டு

ஒடியது வெளியே

“கிறுக்கு மூதி “,என்று முனகிவிட்டு

சன்னலை சாத்துமுன்

மீண்டும் அந்த மூதி

இம்முறை வாயில் ஒரு குட்டி

சுதாரிக்குமுன் கவ்விய குட்டியை

காலடியில் போட்டு விட்டு ஓடியது

ஓடியோடி எடுத்து வந்து

கிடத்தியது

கண்திறக்காத குட்டிகள்

ஐந்தை

அண்ணாந்து பார்த்தது

அடுத்து

தாயாக பரிணமிக்க

கோரி நின்றாள்

என் சின்ன சிநேகிதி

ஏனோ கூச வைத்தது

அவளின் நம்பிக்கை!

 

 

காலத்தின் வன்மம்



சில நிகழ்காலக் காட்சிகள்

கடத்திவிடுகின்றன

கடந்தகால பிம்பங்களுக்குள்

சடுதியில்

ஆனந்தமாய் பயணிக்க

தொடங்குமுன்னே

பொட்டென்று போட்டுவிடுகிறது

அகாலமும்

சிதறிவிழுகிறேன்

நிகழ்கால தருணத்திற்குள்

வாரிக் குவிக்கிறேன் என்னை

அடுத்த காட்சி கடத்தும் வரை

சுழன்றடிக்கிறது

குரூர சுழற்சி….

(பொறுத்துக் கொள்க மனைவியை இழந்தவனின் புலம்பலை)

 

 

கலங்கி நிற்கிறது வாடி


விடிந்ததும்

சூரியனோடு

மென்முறுவலுடன்

தரிசனம் தரும்

எதிர்வீடு

இன்று

கலங்கி நிற்கிறது வாடி

வானேகி விட்டான்

பெற்றெடுத்து காத்தவனும்

வெளியேறி விட்டனர்

விற்றுவிட்டு

அவன்தம் பிள்ளைகளும்

தத்தெடுத்து வளர்ப்பாரா

இடித்தொழிப்பாரா

புதியவர்

கலங்கி நிற்கிறது வாடி

ஆறுதல்

சொல்லத் தெரியாமல்

கலங்கி நிற்கிறேன் நானும்

ஒரு பார்வை.


ஆகிப் போகும்

ஒரு தசாப்தம்

ஆவணி

தேய்பிறை சப்தமியோடு

வாழ்ந்து விட்டேன் நானும்

உத்தமி உன்னைப் பிரிந்து

வாழ வைக்கும்

அடி ஆழத்தில்

பொத்தி வைத்த

ஆழ்ந்த உன்

ஒரு பார்வை

அழைத்துக் கொள்ளும்

காலம் வரை!

ஆண்டான் அடிமை.


டீக்கடை வாசல்

மண்டியிடுகிறது யானை

இறங்கிய பாகன் நீட்டுகிறான்

அங்குசத்தையும் தடியையும்

நெஞ்சோடு அணைக்கிறது

பத்திரப்படுத்த

டீ குடித்து

புகைத்த பின்

நெருங்கியவனுக்கு

மண்டியிடுகிறது

தட்டுகிறான் மத்தளத்தை

ஏறியமர்ந்து

எழுந்து

ஏந்தி தருகிறது

அங்குசத்தையும் தடியையும்

அவனிடமே……

 

கண்ணாடி.


நான் பளீர் வெள்ளி
முழுமையானவள், எனக்கில்லை முன்முடிவுகள்.
எதைக் கண்டாலும் உடனடியாக முழுங்கிக்கொள்கிறேன்
உள்ளது உள்ளபடியே, விருப்பு வெறுப்பால் சிதைவுறாமல்.
நான் குரூரமானவல்லள், உண்மையானவள் மட்டுமே.
நான்கு முனை படைத்த சிறு தெய்வத்தின் கண்,
முக்கால்வாசி நேரம் எதிர்சுவற்றில் முழுகவனத்தை குவித்தே.
அது மென் சிவப்பு நிறம்,அங்கங்கே கொஞ்சம் புள்ளிகளுடன்.
நெடுங்காலம் அதை கவனித்திருக்கிறேன்.
அது என் இதயத்தின் ஒரு பகுதி ,ஆனால் அது அடிக்கடி மினுங்கும்.
முகங்களும் இருட்டும் எங்களை அடிக்கடி பிரிக்கும்.

இப்பொழுது நானொரு ஏரி. ஒரு பெண் என் மேல் வளைகிறாள்,
என்னுடைய ஆழங்களில் தேடுகிறாள் அவள் இயல்பை
அதன் பின் திரும்புகிறாள் அந்த
மெழுவர்த்திகள் அல்லது சந்திரன்,-

பொய்யர்கள் ,அவர்களிடம்
நான் அவளை எதிர்கொண்டு பார்க்கிறேன்
மேலும்விசுவாசமாக பிரதிபலிக்கிறேன் பிம்பத்தை.
எனக்கு பரிசளிக்கிறாள் கண்ணீரால், பதறும் கைகளால்.
நான் முக்கியம் அவளுக்கு. அடிக்கடி வந்து போகிறாள்.
ஒவ்வொரு காலையும் அவள் முகமே இருட்டை விலக்குகிறது.
என்னில் முழுகினாள் சின்னஞ்சிறு பெண்ணாக
என்னில் எழுகிறாள் ஒரு மூப்பெய்திய பெண்
அவளை நோக்கி நாளுக்கு நாள,அச்சமூட்டும் மீனைப்போல.

இது மொழிபெயர்ப்பு முயற்சியே!

ஆங்கில மூலம்:

Mirror

by Sylvia Plath

I am silver and exact. I have no preconceptions.
Whatever I see I swallow immediately
Just as it is, unmisted by love or dislike.
I am not cruel, only truthful ‚
The eye of a little god, four-cornered.
Most of the time I meditate on the opposite wall.
It is pink, with speckles. I have looked at it so long
I think it is part of my heart. But it flickers.
Faces and darkness separate us over and over.

Now I am a lake. A woman bends over me,
Searching my reaches for what she really is.
Then she turns to those liars, the candles or the moon.
I see her back, and reflect it faithfully.
She rewards me with tears and an agitation of hands.
I am important to her. She comes and goes.
Each morning it is her face that replaces the darkness.
In me she has drowned a young girl, and in me an old woman
Rises toward her day after day, like a terrible fish.

ஒரு வித்தியாசமுமில்லை.


ஒரு வித்தியாசமுமில்லை
எனக்கும்
உங்களுக்கும்
எதுக்கும்,
எல்லாம்
இருண்டுட்டா.

ஒரு வேளை
புரிய வைக்க
விளக்கேற்றியவனே
அணைக்க வேண்டுமோ
விரல் நீட்டி
திரியை
உள்ளிழுத்து!

காய்க்கார அப்பத்தா


ஆறாத புண்ணு பாதத்தில
பார்க்கப் பொறுக்காத
ஆரோ பெரியவரு
ஆவாரம்பூ அருமருந்தாகும்னாரு
ஆரு கொண்டு தருவா?
கொண்டு வாரேன்
ஆறுதலா சொல்லிச்சு
காது வளர்த்த 
காய்க்கார அப்பத்தா
கொண்டு குடுத்த கையோடு
ஆறிப்போகும்டா அய்யான்னு
வாழ்த்துச்சு வாயார
"ஆவாரை இருக்கையில் 
 சாவாரைக் கண்டதுண்டோ?"
சித்தர் வாக்கு பலிச்சுச்சோ?
அப்பத்தா வாக்கு பலிச்சுச்சோ?
ஆறிப்போச்சு அதிசயமா!