மாட்டை மேய்ச்சாலே போதும்..


முதல்ல வேட்டை.
அப்புறம் மேய்ச்சல்..
வேட்டை ஆடி.அடக்கிப் பழக்கின ஆட்டையும் மாட்டையும் பல்க வைக்க,பலனை அனுபவிக்க மேய்ச்சல்..
மேய்ச்சல்….
காட்டைவிட்டு நீங்கி வேட்டையை விட்டு அடுத்து ஆரம்பிச்சது மேய்ச்சல…
மேய்ச்சல்…
மேய்ப்பன்…
ஆடு மாடுகளை மேய்க்கிறவன் மட்டுமில்ல..
மனுசனை மேய்ச்சு மேம்படுத்திறவனும்
மேய்ப்பன்..
ஆண்டவன் மேய்ப்பன்..
அவன் தாங்கி வரும் குரு வடிவம் மேய்ப்பன்..
கண்ணன் நல்மேய்ப்பன்…
யேசு நல்மேய்ப்பர்..
மாடும், மேய்ப்பனும் நமது தொன்மங்களின் மிஞ்சியிருக்கும் எச்சங்கள்..
படிமங்களாகிப் போன கவித்துவ உருவகங்கள்…
3000 பாடல்களைப் பாடிய திருமூலரும் மேய்ப்பர்..
வெறும் உருவகம் மட்டுமில்ல… மாடுகளை மேய்ச்ச மூலனே மனசனை மேய்க்கப் பாடிய திருமூலர்.
அவர் மனுசனை மேய்ப்பன் ஆகச் சொல்லுறார்..
அவனை அவனே நல்மேய்ப்பனாக ஆக்கிக் கொள்ளச் சொல்லுறார்…
அவனுக்குள்ள ஒண்ணுல்ல ரெண்டுல்ல அஞ்சு மாடு தறிகிட்டுத் திரிவதைப்
பார்க்க சொல்லுறார்.உணரச் சொல்லுறார். வெறி அடங்க மேய்ச்சான்னா, நல்மேய்ப்பன் ஆனா அந்த அஞ்சும் பாலாச் சொரியும்கிறார்…

அந்தப் பாட்டு…
பார்ப்பான் அகத்திலே பாற்பசு ஐந்துண்டு
மேய்ப்பாரும் இன்றி வெறித்துத் திரிவன
மேய்ப்பாரும் உண்டாய் வெறியும் அடங்கினால்
பார்ப்பான் பசுஐந்தும் பாலாய்ச் சொரியுமே.

“நீயெல்லாம் மாடுமேய்க்கத் தாண்டா லாயக்கு.. “
இனி இப்படி யாரையும் திட்டாதீங்க..
மாட்டை மேய்ச்சாலே போதும்..

Advertisements

இப்பல்லாம் வாக்கிங்க் தனியா இல்லை.


இப்பல்லாம் வாக்கிங்க் தனியா இல்லை.
68 வயசான அம்மாவையும் கூட்டிக்கிட்டு போறேன்..
என்ன செய்ய .அவுங்களுக்கு கண்ணுல அழுத்தம்கிறாங்க.
இரத்த அழுத்தம் தெரியும். Eye pressureஇன்னு ஒண்ணு இருக்கிறது தெரியவே
தெரியாது. அதையும் இப்படித் தெரிஞ்சுக்க வேணாம்,
1இல் இருந்து 20 வரை இருக்கலாமாம். அம்மாவுக்கு அதுக்கு மேல இருக்காம்.
ஒரு நாளைக்கு 40 நிமிசம் நடந்தா கொஞ்சம் குறையுமாம்..
காலையில் மெல்லத் தான் கிளம்ப முடியுது..அதிகம் நடமாட்டமில்லாத அப்பா..
அவருக்கு காபிய குடுத்து கையில் செய்திதாளைக் குடுத்து உக்கார வச்சிட்டு
கிளம்ப வேண்டியிருக்கு.
நைட்டியிலே வாங்கம்மான்னா மாட்டாங்க. கூச்சம்.மெனக்கெட்டு சேலைய சுத்திக்கிட்டுத் தான் கிளம்புறாங்க…
சின்ன வயசுல எங்காவது போனா திரும்பும் போது நடக்க மாட்டேன்..
தூக்கிக்குவாங்க..காலு தொங்க தொங்க..எட்டு வயசு வரைக்கும்..
இன்னைக்கு அவுங்க கையப்பிடிச்சி நான் கூட்டிக்கிட்டுப் போறேன்…
அம்மாக்கெல்லாம் மூப்பே வராதுன்னு தாங்க இருந்தேன்.
ஓரு மூட்டை நெல்லை அவிச்சு, காயவச்சு,தனியாளா தலையில் வச்சு தூக்கிக்கிட்டுப் போய் ஆலையில் அரைச்சுட்டு வருவாங்க..
ஒரு தடவை வீட்டுக் கொய்யா மரத்தடியில் பாம்பை பார்த்துட்டு நானும் தம்பியும் அலற ஓடி வந்து துணி துவைக்க வச்சிருந்த கல்லைத் தூக்கி எறிஞ்சாங்க..
அப்படி ,அம்மா தான் வீரத்தையும் சோத்தோட ஊட்டுனது…
அந்த அம்மா தளர்ந்தது பெரிய அடிங்க…
அங்கங்க உக்கார வச்சு உக்கார வச்சு நட்த்திக் கூட்டிக்கிட்டு போறேன்..
இப்பத் தான் ஒரு வாரமா..
நடக்க நடக்க பழகிக்குவாங்கன்னு நம்புறேன்..
இந்த அனுபவமும் நல்லாத் தான் இருக்குங்க.
போகிற வழியில் வர்ற சின்ன சின்ன கோயில் வாசலில் நின்னு கும்பிட்டுக்கிறாங்க..
கடைசியில் ஒரு டீக்கடை வரும்..
அதுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு கடைவாசலில் உக்கார்ந்துக்குவாங்க..
சுடச் சுட வடை போடுவாங்க.. வாங்கித் தருவேன்..
சின்னப் புள்ளையாட்டம் சாப்பிடுறாங்க..
அன்னைக்கு நான் அடம் பிடிச்சு அழிச்சாட்டியம் பண்ணிக் கேட்டதெல்லாம் தான் திங்காம உங்காம வாங்கித் தந்த அம்மா…
அப்பாவுக்கும் வாங்கிக்கடாம்பாங்க..
டீ குடிக்க மாட்டாங்க.
அப்படியே திரும்புவோம்…
திரும்பும்போது வேக வேகமாக நடப்பாங்க..
வீட்டுல அப்பாவை ஒத்தைக்கு விட்டுட்டு வந்துருக்கோம்ல…

கனா?


“ஏம் பாஸு இந்த ஆவி,பேய்,பிசாசு இதெல்லாம் உண்மையில் இருக்கா?”,சூர்யா தான் கேட்டான்.
வழக்கம் போல ஞாயிற்றுக்கிழமை பகல் 12 மணிக்கு தினாவின் அறையில் கூடியிருந்தார்கள்.
சூர்யா இப்படி ஏதாவது குண்டக்க மண்டக்க கேட்டு ஆரம்பிச்சு வைப்பான்.
பாண்டியும், தினாவும் பதில் சொல்லுவாங்க. அவர்கள் பதில்களை ஒட்டியும் வெட்டியும் அடுத்தடுத்துக் கேள்விகளைக் கேட்டு அந்தப் பகல் பொழுதை சுவாரசியமாக்குவான்.
அவன் வயசு அப்படி .26 வயசு.கல்யாணம் ஆகாத மொட்டப் பையன்.
அவங்கவங்க ஊருக்குப் போயிருந்தா கோழியடிச்சோ,கறியெடுத்தோ குடும்பத்தோட விருந்து சாப்பிட தயாராகிக்கிட்டிருந்திருப்பாங்க..
வாரந் தவறாமாக ஊருக்கு போக முடியுமா?
பெருநகர மேன்சன்களில் வாழ்பவர்கள் பெரும்பாலோரின் ஞாயிற்றுக்கிழமைங்க இப்படித் தான்…
“பச்சையா இருக்கும் போதே ஆரம்பிச்சுட்டியே..கொஞ்சம் ஊத்திக்குவோம்..அப்புறம் இந்த மாதிரி கேள்வியெல்லாம் கேளு..நாங்களும் கனிஞ்சுட்டோம்னா கனிவா பதிலு சொல்லுவோம்ல”.
“அதுவுஞ்சரி தான். கனிஞ்சுட்டே பதிலு சொல்லுங்க பாஸு…. “,-சூர்யா.
அன்று தினாவின் முறை.
ஏற்கெனவே குடிப்பான்,கடிப்பானையெல்லாம் வாங்கி வச்சிருந்தான்.
சரக்கை எடுத்தான்…
“இதென்ன தினா புதுசா?”,பாண்டி சந்தேகமா கேட்டார்..
“Tequila தலைவா !நண்பர் ஒருவர் வெளிநாட்டிலிருந்து வரும்போது கொண்டு வந்தது..”
“இதை நானும் குடிச்சதில்ல பாஸு
உங்களுக்கு பழக்கமிருக்கா”
“அந்தமான் தீவுகளில் கிடைக்கும்.சர்வதேச சுற்றுலா மையமில்ல. சர்வதேச சரக்குகளும் கிடைக்கும். அங்கே வேலை விசயமா போயிருந்தப்ப குடிச்சிருக்கேன்..
“எந்த நாட்டு சரக்கு கதிர்…”,குடிக்கப் போற சரக்கோட மூலத்தை
தெரிஞ்சுக்கிற ஆர்வம் பாண்டிக்கு..
“மெக்சிக்கோ சரக்கு..ஆதியில் அந்த நாட்டில மட்டும் வடிக்கப்பட்டு புழக்கத்தில் இருந்த சாராயம்.. இப்ப உலகம் முழுக்க பேரு வாங்குன சரக்கு..”
“எப்படி குடிக்கிறது ..என்னத்த ஊத்தி கலந்துக்கிறது..”
“ஒண்ணும் கலந்துக்க கூடாது.. விளிம்பில் உப்பு தடவிய கிளாசில் ஊத்தி அப்படியே
பச்சையா உப்புப் பட பட முழுங்கிக்க வேண்டியது தான்..
நல்லாருக்கும்..”
ஆர்வமாகி கிளாசுகளின் விளிம்புகள்ல உப்பைத் தடவ முயன்று தோற்றான் சூர்யா.
“என்ன பாஸு உப்பு ஒட்ட மாட்டேங்குது..”
“ இந்த தட்டுல கொஞ்சம் உப்பைக் கொட்டு..ம்..ம்.. கொஞ்சம் பரவலா..”
“கொட்டிட்டேன்.”
“இன்னொரு தட்டை எடுத்து அதுல கொஞ்சம் தண்ணிய ஊத்து…
கிளாசைக் கவுத்தி ஒண்ணுல ஈரப்படுத்தி,
அடுத்ததுல இருக்க உப்பை ஓத்தியெடுத்துக்கோ…”
ஆகா விளிம்பில் உப்பைப் பூசிக்கொண்ட மூணு கிளாசுகள் ரெடி..
“ஏம் பாஸு ரூம் போட்டு யோசிச்சிருப்பாங்யளோ..”
“ எனக்கென்னமோ பச்சையா ஊத்திக்கிறதுக்கு பயம்மா இருக்கு.. தூக்கிடுச்சுன்னா..புதுசு வேற”,-பாண்டி.
“ஓண்ணும் ஆகாது தலைவா ..வேணுமின்னா முப்பது முப்பதா ஊத்தலாம்..”
“ சரி..கடிக்க என்ன…”
“பிரிச்சுப் பாருங்க..”
பொரிச்ச கோழி ஈரல்.. “ஆகா எங்க பாஸு பிடிச்சீங்க..”

“நம்ம மெஸ்ஸுல தான். சொல்லி வச்சிருந்தேன்..நல்லாப் பாரு ஈரல் மட்டுமில்ல இரைப்பையும் கலந்து இருக்கும்..
கோழி சில்லறை..பொரிச்சது…”.
“என்ன ஆரம்பிப்போமா?”
“ம்.ம்..”
மூணு பேரும் முழுங்கினார்கள்..
பழக்கமில்லாததால் சரக்கை முழுங்கியதும் தண்ணியை ஒரு மடக்கு குடித்துக் கொண்டார்கள்..பாண்டியும்..சூர்யாவும்..
கோழி சில்லறையில் ஆளுக்கொரு துண்டைக் கடித்துக் கொண்டார்கள்.
“ஏம் பாஸு நான் கேட்டதை மறந்துட்டீங்களா”, மறக்காம விட்ட இடத்தில் இருந்து மீண்டும் தொடங்கினான் சூர்யா

“எதை.. ஓ! அந்த பேய்,பிசாசு ,ஆவி இருக்கான்னு கேட்டியே
அதையா?”
“ஆமா”.

“இருந்தா நல்லா இருக்கும்..”.
“இதென்ன பதிலு பாஸு?”
“இருந்தா இறந்தபோன என் சாயாவை எப்பவாவது பார்த்துரலாமே..”
“இருக்குங்கிறீங்களா ? இல்லங்கிறீங்களா பாஸு?”
“தெரியலை சூர்யா…”
“நீங்க சொல்லுங்கண்ணே”, பாண்டியைக் கேட்டான் சூர்யா.

பாண்டிக்கு சூர்யாவின் இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல விருப்பமிருக்கவில்லை. பேச்சை வேறு பக்கம் மாத்த

“ஏன் தினா இப்படி உப்புப் பட பட குடிக்கிறதும் நல்லாத் தானே இருக்கு..”
தினாவும் அவர் மனநிலையை ஊகித்துக் கொண்டு அவர் போக்குக்கே..அவர் கேள்விக்கு..

“கிளாசுல தடவிக்கிறதெல்லாம் பின்னால வந்த்தாம்..
கிளாசை ஏந்திக் குடிக்கிற கையில் உப்பைத் தூவி நக்கத் தான் செஞ்சாங்களாம் முதல்ல”

“சரக்க குடிச்சுட்டு உப்பை நக்கிக்கிறது அந்த ஊர் பழக்கம். போல..”

“எல்லா பக்கமும் இருக்கு தலைவா..
ஜாம்நகர்ல(குஜராத்) போட்லியக் குடிச்சுட்டு கறுப்பு உப்பை நக்குறதைப் பார்த்திருக்கேன் .நக்கீருக்கேன்.”
“போட்லி?”
“அந்த ஊர் கள்ளச் சாராயம்”.
“பாண்டிண்ணேன் பேச்சை மாத்தாதீங்க
ஆவி,பேய்,பிசாசு இருக்கா இல்லையா?”
வேறு வழியில்லாமல்…
“இருக்குப்பா சூர்யா..”
“அப்புறம் ஏன் முதல்ல சொல்லலை பேச்சை மாத்தப் பார்த்தீங்க…”

“இந்தா பாரு சூர்யா நான் பல நம்பிக்கைங்க உள்ள ஆளு..
தினாவுக்கு எல்லாம் நிரூபனம் ஆகியிருக்கனும்..தர்க்கரீதியாவது ஏத்துக்குற மாதிரி இருக்கணும். இல்லேன்னா இவர் எதையும் நம்ப மாட்டாரு..குடிக்கிற நேரத்தில் எதுக்கு வீணா வாக்குவாதம்….அதான்…”
“சரி சரி டென்சனாகிதீங்கண்ணே.
என்னண்ணே! நாம என்ன அப்படியா பழகுறோம்..
முதல்ல இன்னும் கொஞ்சம் ஊத்திக்குவோம்…”
அடுத்து இரண்டு முப்பதும் சில கோழிச் சில்லறை துண்டுகளும் சர சரவென்று உள்ளே சென்றன..
இறுக்கம் இளகியிருந்தது..
பாண்டியும் தினாவும் சிகரெட்டைப் பத்த வைத்து ஊதிக் கொண்டிருந்தார்கள்..
“ஏம் பாஸு
தெரியலைங்கிறீங்க.. இருந்தா நல்லா இருக்குங்கிறீங்க.. நம்புறீங்களா இல்லையா…?”
“விட மாட்டே போல இன்னைக்கு….
எனக்கு பேய்,பிசாசு ஆவி இதிலெல்லாம்.. நம்பிக்கையில்லை…
இருந்தா நல்லாருக்கும்னு சொன்னது கூட நம்பிக்கையில்லாமத் தான்..சுயநலமா…எதைத் தின்னா பித்தம் தெளியும்கிற நிலைமை எனக்கு….இருந்தா என் சாயாவை..என்னை விட்டுப் போன சாயாவை பார்த்துரலாமில்ல ..எப்பவாவது …என்னைக்காவது…

ஆனா 7 வருசமாச்சு பார்த்ததேயில்ல….”

“அவுங்க ஆத்மா சாந்தியடைச்சிருக்கலாமில்ல?“,தினா அவன் காலமான மனைவியின் ஆவியைக் கண்டிராததற்கு விளக்கம் தேடினார் பாண்டி..

தினாவின் முகம் கோணுவதைக் கவனித்த சூர்யா அவனைப் பேச விடாமல் பாண்டியிடம் கேட்டான்,” அப்ப சாந்தியடையாத ஆத்மாங்க தான் ஆவியா அலையுமா?”

“அப்படித் தான் நான் நம்புறேன்..அகாலமா நிறைவேத்தாத கடமைகளோட ,தீராத ஆசைகளோட இறந்தவங்களோட ஆத்மாங்கள்லாம் ஆவியா அலையும்..துர்மரணம் அடைஞ்சவங்க பேயா அலைவாங்க… இது தான் என் நம்பிக்கை..”

“அப்ப பேய் ,பிசாசு, மோகினி, காத்து கருப்பு எல்லாம் உன்மைங்கிறீங்க..”
“அப்படித் தான் நம்புறாங்க..அந்த வளர்ப்பின் வழி வந்தவன் தான் நானும்.. நம்புறேன்..”
“உங்க 45 வயசுல பேய்,பிசாசு இருக்கிறதை நேரடியா பர்த்திருக்கீங்களா ?உணர்ந்திருக்கிறீங்களா?”
“நிறைய தடவை..”
“ஏதாவது ஓண்ணைச் சொல்லுங்களேன்”
“வேணாம் சாமி ..நான் என் அனுபவத்தைச் சொல்ல ..
தினா குறுக்க கேள்வி கேக்க… வேணாம்..
என்னோட .. நம்பிக்கைய இவர் கீறிப் பார்ப்பாரு வேணாம்”.
“என்னா பாஸு இப்படி பயமுறுத்தி வச்சிருக்கீங்க..”
“தலைவர் தான் என்னை தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டிருக்காரு..
நான் நம்புறதுக்கு தான் கேள்வியக் கேட்டுக்குவனே தவிர
அவர் ஏன் நம்புறார்னு நான் கேக்க மாட்டேன்.. அவர் நம்பிக்கை அவருக்கு…என் நம்பிக்கை எனக்கு..இதைத் தாண்டித் தான் தலைவரோட என் சிநேகம்..”
தினா ,பாண்டியை விட இரண்டே இரண்டு வயசு தான் இளையவன் .இருந்தாலும் அவருக்கு நல்ல மரியாதை குடுத்து பழகியிருந்தான்..
“பெறகென்ன பாண்டிண்ணேன் ஒரு அனுபவத்தைச் சொல்லுங்கண்ணே..”
“இன்னைக்கு உன் போதைக்கு என்னைய ஊறுகாயாக்க பார்க்கிறீயா சூர்யா?
உனக்கு கதை கேக்கணும்னா தினாவையே கேளேன்…”.
“எனக்கு வேற வழியில்லே பாஸு..
உங்க வாழ்க்கையிலே அமானுஷ்யமான அனுபவம் எதுவுமே,எப்பவுமே ஏற்பட்டதேயில்லையா?”
“அமானுஷ்யம்னா?”
“அறிவுக்கு எட்டாத, விளங்கிக்க முடியாத
நம்ம கைய மீறின ஒரு அனுபவம்னு வச்சுக்கங்களேன்…”
கையில் கிளாசையெடுத்து ஒரு முப்பதை ஊத்திக் கொண்டே யோசித்தான் தினா.
“என்ன பாஸு ஏதாவது..?”
“ம்…..ம்…ம்..”
“என்ன யோசிக்கிறீங்க தினா?”
“சொல்லுறேன்…நீங்களும் ஊத்திக்கங்க..”
அவர்களும் கதை கேக்க ஊத்திக்கொண்டு தயாரானார்கள்..
“நான் அன்னைக்கு கண்டது ஆவியையா இல்ல அது வெறும் கனாவான்னு இன்ன வரைக்கும் பிடிபடல அத வேணுமின்னா
அமானுஷ்யமான அனுபவம்னு சொல்லலாம்…”
“எப்ப ?எங்க வச்சு தினா?”
“15 வருத்துக்கு முன்னால் நான் திருவொற்றியூர் காலடிப்பேட்டையில் அறையெடுத்து தங்கியிருந்தேன். MRL. ..இப்பத் தான் அது CPCL…அதுல வேலை.
அங்க கட்டுமானப் பணி. ஒப்பந்தமெடுத்திருந்த தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை.
அன்னைக்கு கட்டுமானப் பணியின் ஒரு முக்கியப் பகுதியோட நிறைவைக் கொண்டாட முதலாளி விருந்து வைத்திருந்தார்.
கொஞ்ச வயசு. கட்டுப்பாடெல்லாம் தெரியலை..குண்டக்க மண்டக்க குடிச்சிட்டு நல்ல போதையில் வந்து மல்லாந்திருந்தேன்…”
“நல்லா நினைப்பிருக்கு தங்கியிருந்த அறைக்கு போய்ச் சேரும் போது இரவு 2.00க்கு மேல இருக்கும்..கம்பெனி வண்டியில் கொண்டு இறக்கி விட்டிருந்தாங்க..”

“உள்ள நுழைஞ்சு தட்டுத் தடுமாறி கைலிக்கு மாறி கட்டிலில் ஏறிப் படுத்தவன்..
தூங்கிப் போனேன். கிட்ட்த்தட்ட மட்டையாயிட்டேன்னே சொல்லலாம்”.

“எவ்வளவு நேரம் தூங்கியிருப்பேன்னு தெரியலை.. யாரோ தினா,தினான்னு பேரைக் கூப்பிடுற மாதிரி இருக்க முழிச்சுக்கிட்டேன்.”
“முதல்ல ஓண்ணும் புரியல..அப்புறம் பார்த்தா கதவை யாரோ தட்டுறது புரிஞ்சு..
லைட்டைப் போட்டுட்டு.. கைலியை சரியாக் கட்டிக்கிட்டு..திறந்தேன்..”
“பார்த்தா தண்டீ..என்னோட நண்பன் தண்டீஸ்வரன்..
சின்ன வயசுல் இருந்து எனக்கு நெருக்கமானவன். எனக்கு பகுத்தறிவு ஆசான். ஊருக்குள்ள பேய்,பிசாசு நடமாடிக்கிட்டிருக்குன்னு சொல்லப்பட்ட
இடங்களுக்கெல்லாம் கூட்டிச் சென்று
இல்லைன்னு காண்பிச்சவன்.
சேட்டைக்காரன் .ஆனா ரொம்ப நல்லவன். சரியா படிக்கலை. லாரி டிரைவராக லைனில் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
லோடு அடிக்கச் சென்னைக்கு அடிக்கடி வருவான். வர்றப்பல்லாம் விடியிறப்ப தான் வருவான். என்னையப் பார்த்து சந்தோசப்படுத்திட்டு போறதில் அவனுக்கு
ஒரு சந்தோசம்”.
நிறுத்தி இன்னொரு சிகரெட்டைப் பத்தவைத்து இழுத்தான்..
“அவரு தான் உங்களை இந்த மாதிரி இடக்கு மடக்கா கேள்வி கேக்க பழக்கி விட்டதா பாஸு.?”
“ஆமா அவன் சொல்லிக் கொடுத்தது தான்.
அவன் அடிக்கடி சொல்வான்..வெறும் அறிவு வறட்டு வாதத்துல கொண்டு நிறுத்தீறலாம்..ஆனா அறிவு ஆளலேன்னா
வெறும் உணர்வு குருட்டுநம்பிக்கையில் கொண்டு விட்டுரும் …வேணாம்பான்”.

“அப்புறம் என்ன நடந்தது..”,
மேலே கதை கேக்குற ஆர்வத்தில் பாண்டி தான் கேட்டார்..

“ -என்னடா தண்டீ இந்த நேரத்தில்-

-போடா இவனே… விடியிற நேரமாச்சு-

-சரி..சரி..வா..வந்து படு-

நான் கிடந்து தூங்குற அவசரத்தில் இருந்தேன்.

-விடிஞ்சாத் தான் என்ன
ஞாயித்துக்கிழமை தானே..மெதுவா எந்திருச்சா போதாதா-

-கட்டில்ல ..படுத்துக்க தண்டீ..நான் கீழ படுத்துக்கறேன்-

தலைகாணிய எடுத்துப் போட்டு கீழ விழுந்தேன்..

-டேய்..தினா.. இங்க பாரேன்-

-அப்புறம் பார்த்துக்கலாண்டா ..சுத்துதுடா…தண்டீ-

-டிரைவருக்கு கட்டில குடுத்துட்டு தரையில் படுக்கிற இஞ்சினியர் நீயாத் தாண்டா இருப்பே.. இப்படியே என்னைக் கடைசி வரைக்கும் நினைப்பியா?-

-படுறா வெண்ண.. தூக்கம் வருதுடா-

சொல்லீட்டுத் தூங்கிட்டேன்..”

மீண்டும் நிறுத்தினான்..
பாட்டிலையெடுத்து இன்னொரு ரவுண்டை ஊத்தி முழுங்கிக்கிட்டான்..
சிக்ரெட்டை பரபரப்பா இரண்டுமூனு தடவை இழுத்துவிட்ட தினாவை
திறந்த வாய் மூடாம அடுத்துன்னு
பார்வையாலயே கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள் சூர்யாவும் பாண்டியும்..

“தூக்கம் போயி முழிச்சுப் பார்த்தப்ப வெயில் அடிச்சுக்கிட்டிருந்தது…கதவுக்கு மேலே வெண்ட்டிலேட்டுரு.. மூஞ்சியில் வெயிலடிச்சுத் தான் முழிச்சிருக்கேன்..

-கீழ கிடக்கிறோம்.. தண்டீ வந்தான்ல-
லேசா நினைப்பு வர எந்திரிச்சுப் பார்த்தேன்..
கட்டில்ல அவனைக் கானோம்..
கதவைப் பார்த்தேன்.. வெறுமனெ சாத்தியிருந்துச்சு.. உள் தாழ்ப்பாள் போடல..

-சரி, டீ…கீ யடிக்கப் போயிருப்பான்-

கட்டிலுக்கடியில் வச்சிருந்த தண்ணி பாட்டிலை எடுத்துக் குடிச்சுட்டு காலைக் கடன்களை முடிச்சுறலாம்னு ஒண்ணொன்னா செஞ்சு முடிச்சேன்..
அவன் வரவே இல்ல…
அவன் பையைத் தேடினேன்..காணலை..

-ராத்திரி வந்த போது பையைக் கொண்டு வந்தானா?-
நினைப்பில்ல.

பசிக்க, வெளியே போய் சாப்பிட்டுட்டு வந்தேன்.போகும் போது சாவியைக் நிலை மேல வச்சிட்டுப் போயிருந்தேன்…
திரும்பி வந்தப்பவும் அவன் வந்திருக்கலை.

-எங்க போயித் தொலைஞ்சானோ?-

மத்தியான்னம் போச்சு,ராத்திரி ஆச்சு…
அவன் வரலை..

-சரி தூங்கி எந்திரிச்சு அவசர வேலையாய்ப் போயிட்டான் போல-
-என் தூக்கத்தை கெடுக்க வேணாம்னு
போயிருப்பான்-
-இல்ல அவன் வரவேயில்லையா?-
-அத்த்னையும் போதையில் நான் கண்ட கனவா..இருக்கலாம் கொஞ்சநஞ்ச போதையா?-

இன்ன வரைக்கும் எனக்கும் விடை தெரியலை..”

“இதில ஏன இன்னும் விடை தெரியலைன்னு தவிச்சுக்கிட்டு பாஸு..உங்க நண்பரை- அதான் தண்டீயக் கேட்டுருக்கலாமில்ல?”, அவசரத்தில் குறுக்கே பாய்ந்தான் சூர்யா.
பாண்டிக்கு ஏதோ பொறி தட்டியது
போலிருந்தது.
“அவசரப்படாத சூர்யா
முழுக்கக் கேளு நீங்க சொல்லுங்க தினா..”.
“ஒரு மாசங்கழிச்சு ஊருக்குப் போயிருந்தேன்..
அப்ப தான் தெரிஞ்சது. என் தண்டீ செத்துப் போயிருந்தான்..முரட்டு விபத்து..
லோடு ஏத்திட்டு சென்னைக்குப் போகிற வழியில் பெரம்பலூருக்கு முன்னால மரத்தில் மோதி.. ஆளு அந்த லக்குலேயே காலி..”
“அவன் இறந்ததாக சொல்லப்படுற நாளும் அதே ஞாயித்துக் கிழமை.. நேரமும் கிட்டத்தட்ட அதே நேரம்..”
பாஸு.!
தினா..!

———————————————————————–

..

“கற்பனவும் இனியமையும்”.


“கற்பனவும் இனியமையும்”.
ஊன் கலந்து உயிர் கலந்து மாணிக்கவாசகர் பாடியது.
நித்தம் புதுசு புதுசா கத்துத் தர்ற உலகம்
உணர வைக்கிறதும் ,ஓங்கிச் சொல்லுறதும்
இதைத் தானே.
அடிப்படை விலங்கியல்புகளை நீக்கி மனுசனா
வாழக் கத்துத் தர்றது,நாம் பிறக்கிற
பண்பாட்டுச்சூழல் கத்துக் கொடுக்கிறது தானே.
வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு நிமிசமும்
கல்வியழிதலும் கல்வியும்
ஓரு சேர நடக்கிறது தானே நெசம்.
நாம புதுசா தெரிஞ்சுக்கிறது ,பழைய புரிதலைத் தகர்த்து
அதோட இடத்தில் உக்காருகிற புதுத் தெளிவு தானே.
அறிவு பெறுவதுங்கிறதே அறியாமையை உணருறது தானே.
அந்த உணர்வு உண்டாக்கின வெற்றிடத்திலே தானே
புதிய தெளிவு போய் உக்கார்ந்துக்குது.
ஒரு அறிவாளி முன்னால, ஒரு புத்தக வாசிப்புக்கு முன்னால
நம்ம அறிவைக் கலையாம புதுத்தெளிவுகளப் பெற முடிஞ்சுருமா?
இது புரியாம “நான் கத்துக்கிறதுக்கு இனியொண்ணுமில்லேன்னு”
பலரு கத்துக் கொடுக்க கிளம்பீருராங்க..
இது முட்டாள்தனத்தோட உச்சகட்டமில்லையா?
முக்கியமா இந்த மத,அரசியல் கோட்பாட்டாளர்கள்…
அவங்க தான்… . அவங்க கோட்பாடுகள் தான் இறதியானவைங்கிறதுல
முனைப்பா நின்னுக்கிறாங்க….

இன்னைக்கு புது வருசம்..
இன்னைக்கிருந்து
நம்மைச் சுத்தி
இருக்கிற உலகத்தை
கண்ணையும் மனசையும் விரிச்சுப் பார்ப்போம்..
அது ஒவ்வொரு நாளும் புதுசு புதுசா கத்துத் தரும்..
ஒவ்வொரு நாளும் விடியும் போதும்…
பழைய இருட்டை நீக்கி
புது ஓளியைப் பாய்ச்சும்..
கற்பனவும் இனியமையும்!

கேப்பைக்களி..


லட்டு திங்க ஆசையான்னு கேக்கலாம்.
களி திங்க ஆசையான்னு கேட்டா தப்பா நினைப்பாங்க..
களி திங்கிறதை இன்னும் தண்டனையாத் தான் நினைச்சுக்கிட்டிருக்காங்க.
நானும் அப்படித் தான் நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன்.
அன்னைக்கிருந்து இன்னைக்கு வரைக்கும்
வீட்டுல உளுந்தங்களி,வெந்தையக்களி,
கேப்பைக்களியெல்லாம் ஆக்கிக் கிட்டுத் தானிருக்காங்க.
ஆனா சின்ன வயசுல அடம்பிடிச்சாவது தவிர்த்துக்குவேன் களி திங்கிறதை.
அழுது அடம்பிடிச்சதனால உளுந்தங்களி,கேப்பைக்களி திங்காம தப்பிச்சு வந்தேன்.
ஆனா இந்த வெந்தையக்களியை திங்காம தப்பிக்க முடியாது.’ சூட்டுக்கு மருந்துடான்னு’ மண்டையில் அடிச்சு திங்க வச்சுருவாங்க.
வெந்தையக்களியைக் கிண்டி அதை தட்டில் வச்சு, நடுவில குழி பண்ணி நுணுக்கின கருப்பட்டியை போட்டு வழிய வழிய நல்லெண்ணய ஊத்தித் திங்க வைப்பாங்க. ஒரே விலுக்… விலுக்… பிசுபிசு. பிடிக்கவே பிடிக்காது.
17 வயசுல விடுதியில தங்கிப் படிக்க வெளியேறினதில அதில இருந்தும் தப்பிச்சுக்கிட்டேன்.
அதுக்கப்புறம் மீறிட்டேன். தலைக்கு மேலே வளர்ந்த பிள்ளைய மண்டையில் அடிச்சு திங்க வைக்க முடியுமா ? மீறிட்டேன்.
32 வயசில் பணி நிமித்தமா மேட்டூர் பக்கத்திலே குஞ்சாண்டியூருங்கிற ஒரு சின்ன ஊரில் தங்கியிருந்தேன்.
சேலம் –மேட்டூர் நெடுஞ்சாலையில் இராமன் நகருக்கு முன்னாலேயே வந்துரும்.
கூட வேலை பார்த்த நாலைஞ்சு பேரு கூடி சமைச்சு சாப்பிட்டுக் கிட்டிருந்தோம்.
சில நாளுங்கள்ல சமைக்க முடியாது.
அப்பல்லாம் நெடுஞ்சாலையோரக் கடைகள் தான் வயித்துக்கு ஆதாரம். குறிப்பா இரவு வேளைங்கள்ல.
பார வண்டிகள் உணவுக்கு ஒதுங்கிற சின்ன சின்ன உணவகங்கள்.
அங்க தான் எதுக்க உக்கார்ந்திருந்த யாரோ ஒரு அறிமுகமாகாத ஓட்டுனர் கேப்பைக்களி கேட்டார்.
ஒரு சூடிழக்காத டப்பாவிலிருந்து ஒரு பெரிய இட்டிலி சைசுக்கு கொஞ்சம் தட்டையாகிப் போயிருந்த களியுருண்டைய இலையில எடுத்து வச்சாங்க.
அடுத்து நடந்தது தான் ஆச்சர்யம். கருப்பட்டியும் எண்ணெயும் வரலை.
வந்தது கோழிக்கறி குழம்பு..
‘ஆகா இது புதுசாக இருக்கே..’
‘நானும் வாங்கி தின்னு பார்த்தேன். புடிச்சு போச்சு.
இப்படிக் குடுத்திருந்தாத் தான் எப்பவோ தின்னிருக்கலாமே…’
அப்புறம் விசாரிச்சதுல அந்த வட்டாரத்துல சாலையோரக் கடைகளில் கேப்பைக்களியும் கோழிக்கறிக் குழம்பும் பேர் வாங்கின உணவுன்னு தெரிஞ்சுகிட்டேன்.
பக்கத்து மாநிலமான கர்நாடகத்துல இருந்து வந்த பழக்கம்னு சில பேரு சொன்னாங்க.
மறைந்த கன்னட வெற்றி நடிகர் ராஜ்குமாருக்கு பிடித்த
உணவு கேப்பைக்களியும் கறிச்சாறும் தானாம்.
சொன்னாங்க.
நானும் பழகிக்கிட்டேன்.
பழகினதோட வீட்டுக்கும் கொண்டாந்துட்டேன்.
ஆனா சின்னதா ஒரு மாறுதல். அதென்னமோ எங்க
வீட்டு ஆளுங்களுக்கு கேப்பைக்களிக்கு கோழிக்குழம்பை ஊத்திக்கிற யோசனையையே ஏத்துக்க முடியலை.
வேணுமின்ன மீன்குழம்பை ஊத்தித் தின்னு பார்க்கலாம்னு பரிசோதனைக்குச் சம்மதிச்சு அதுவும் தயங்கித் தயங்கித் தான் ஆரம்பிச்சாங்க.
முதல் சோதனை ஓட்டத்திலேயே அபார வெற்றி.
அதுக்கப்புறம் ஆர்வமா கருவாட்டுக்குழம்பு எல்லாம்
சேர்த்துப் பார்த்து ஒதுக்கி வைக்கப் பட்டிருந்த
கேப்பைக்களி அமோகமாக உண்ணும் மேசையில் அடிக்கடி இடம்பிடிக்க ஆரம்பிச்சுருச்சு.
குளிர் காலத்தில் ,பழைய மீன் அல்லது கருவாட்டுக்குழம்போட இந்த கேப்பைக்களி விருப்ப உணவா ஆகிப் போச்சு…
விரால்மீன் குழம்பு வச்சாலும், நெய்மீன் கருவாட்டுக்குழம்பு வச்சாலும் அடுத்த நாளு கேப்பைக்களிக்கு பழைய குழம்பு வேணுமேங்கிறதை மனசுல
வச்சே அளவைத் திட்டமிட ஆரம்பிச்சாங்க.
கேப்பைக்களி கிண்டிறதும் பெரிய கம்ப சூத்திரமில்லை..
ஒரு பங்கு கேப்பை மாவுக்கு இரண்டு பங்கு தண்ணீ.
தேவையான அளவு உப்பை சேர்த்துக்கிட்டு கனமான பாத்திரத்தில்
பளபளன்னு வர்ற மாதிரிக் கிண்டணும். மாவை முதல்லயே தண்ணியில கரைச்சுக்கிட்டா நல்லது. இல்லைன்னு உள்ளே கட்டியும் முட்டியுமா இருக்கும்.
தண்ணியில கைய முக்கித் தொட்டுப் பார்த்தா ஒட்டிக்கிட்டு வரக் கூடாது.அது தாங்க பதம்.
ரொம்ப நல்லாத்தான் போயிக்கிட்டிருந்துச்சு.
பாழாய்ப் போன சர்க்கரை வியாதி எட்டிப் பிடிச்சுருச்சுங்க.
கருவாடு, மீனு எல்லாம் ஆகாதுன்னுட்டாங்க.
ஆனா கேப்பைய சேர்த்துக்கலாமின்னு சொல்லிட்டாங்க..
என்ன செய்யிறது இப்பல்லாம் மீன்குழம்பு கருவாட்டுக்குழம்பு சேர்த்துக்கிறதில்ல..
அதை நினைச்சுக்கிட்டு புளிக்குழம்பை ஊத்திக்கிறது.
கத்திரிக்காய் புளிக்குழம்பு, மலைப் பூண்டு,ஒருத் தலை பூண்டு புளிக்குழம்பு,
பாவக்காய் புளிக்குழம்பு,வெந்தையக்குழம்பு இப்படி எதையாவது சேர்த்துக்கிறது..
அந்த அளவுக்கு இல்லைன்னாலும் இதுவும் நல்லாத் தான் இருக்குங்க..

இரத்தப்பொரியல்.


இரத்தப்பொரியல்.
இன்னைக்கு அம்பது வயசுல
சர்க்கரை கூடிட்டதால
திங்க அனுமதி மறுக்கப்பட்ட ஒரு தொடுகறி.
முதல் முதல்ல அம்மாச்சி கூடப்போயி
தூக்குப் போணியில் இரத்தத்தை வாங்கிக்கிட்டு வரும்போது
திரவ நிலையிலிருந்த அதை ஒரு சுவையான தொடுகறியாக
ஆக்க முடியுங்கிறது எல்லாம் தெரியாது.
அதுக்கப்புறம் அது ரொம்ப பிடிச்சுப் போச்சு.
ஆனா வீட்டில் உள்ள எல்லாருக்கும் பிடிக்காது. அதுனால என்னைக்காவது தான் கெஞ்சிக் கேக்க எனக்குன்னு ஆக்குவாங்க .
இந்த இரத்தத்துக்கும் ஏகப்பட்ட கிராக்கி.
வேணுமின்னா முன்னாலேயே சொல்லி வைக்கணும்.
சொல்லி வச்சிருந்தா மட்டும் பத்தாது.
காலையில் கறிக்கடைக்கு வெரசாப் போனாத் தான் நிடைக்கும்.
அப்படி வாங்கிட்டு வர்ற இரத்தம் தண்ணியா இருந்தாலும் கெட்டிப் பட்டிருந்தாலும் அதுல கிடக்குற ஆட்டு ரோமத்தை நீக்குறதுக்கு கொஞ்சம் வைக்கலு,இல்ல தேங்கா நாறை வச்சு அலசி எடுத்துருவாங்க, அம்மா.
ரோமம் உள்ள போச்சுன்னா வம்பாயிடும்னு சொல்லுவாங்க.
கொஞ்சூண்டு எண்ணெயில இரண்டு சோம்பைப் போட்டு தாளிச்சு நறுக்கின வெங்காயம் பச்சைமிளகாயை சேர்த்து வதக்கி இரத்தத்தைக் கொட்டி ஒண்ணு இரண்டா கட்டியா கட்டியா பொரிச்சுத் தருவாங்க.உப்பைக் கொஞ்சமா சேர்க்கணும்.அதுலேயே உப்பு கொஞ்சம் இருக்குமாம்(சிலர் வீட்டுல தேங்காவைத் துருவி பூவைத் தூவி இறக்குவாங்க). சுடச் சுடச் காலையிலேயே தின்னா ரொம்ப நல்லா இருக்கும்..
அதுல அந்த இரத்தப் பொரியலைச் சாப்பிடும்போது அந்தப் பச்சைமிளகாய்த் துண்டு பல்லுல கடிபட்டு சுரீருன்னு ஒரு சுவை சேர்க்கும் பாருங்க…
அதெல்லாம் சொல்லிப் புரியாதுங்க.
தின்னு அனுபவிக்கணும்.
முனியாண்டி விலாஸுகள்ல,சின்ன சின்ன சோத்துக்கடைங்கள்ல
மத்தியான்ன வேளையில் இரத்தப்பொரியல் கிடைக்கும்.
81இல் கொஞ்ச நாளு மட்டுமே திறந்திருந்த கள்ளுக்கடைகள்லயும் சாப்பிட்டிருக்கிறேன்.
இன்னைக்கு இருக்கிற சாக்கனாங்கடைகளில் எல்லாம் கிடைக்குதான்னு தெரியலை.
பெரிய பெரிய அசைவ உணவகங்கள்ல இந்த தொடுகறி கிடைக்குறதில்ல.
அங்கெல்லாம் ஒரே இங்கிலீஷும், சைனீஸுமாவுமில்ல தொடுகறிங்க பரிமாறுராங்க.
கோயமுத்தூரில் ராஜூ மெஸுன்னு ஒரு உணவகம்.
அங்க சாப்பாட்டுக்கு இதை இலவசமாகவே தொடுகறியா தந்தாங்க. இப்ப தர்றாங்களான்னு தெரியலை.
மதுரை அம்சவல்லி உணவகத்துக்குப் பக்கத்தில் ஒரு கடை.,சிந்தாமணி டாக்கீஸை ஒட்டின மாதிரி..
அங்க மாலை நேரங்கள்ல இரத்தப்பொரியல் கிடைச்சுக்கிட்டிருந்தது.
அந்தக் கடைக்கு எதுக்க இரண்டொரு பேரு சைக்கிள்ல வச்சும் வித்துக்கிட்டிருந்தாங்க..
அங்க இரத்தப்பொரியல் மேல ஆட்டுக்கால் சூப்பைத் தெளிச்சுக் கொடுப்பாங்க.
அதுவும் வித்தியாசமா நல்லா இருக்கும்.
நான் கடைசியா இரத்தப்பொரியலை ரசிச்சு சாப்பிட்டது
செக்கானூரணி பாட்டியம்மா மெஸ்ஸில.
இரண்டு வருஷமாச்சு…
ஒரு நாளு யாரையாவது விரும்பிச் சாப்பிடறவங்களை அங்க கூட்டிக்கிட்டுப் போகணும். மத்தியான்னம் 12.00 மணிக்கெல்லாம் போயிரணும்..
அவங்களுக்கு வாங்கித் தரணும். அவங்க ஆசை ஆசையா
இரத்தப்பொரியல் சாப்பிடுறதை என் பசி தீரப் பார்க்கணும்.
அந்த பாட்டியம்மா மெஸ்ஸுல குடல்குழம்பும் டாப்பா இருக்கும்.

ஈரமானதுங்க அதோட நெஞ்சு..


சர்க்கரையைக் கட்டுக்குள்
வைக்கிறதுக்காக சலிப்புடன் நடக்க ஆரம்பிச்சவன் தான்.
இப்பல்லாம் கொஞ்சம் ஆர்வமா நடந்துக்கிட்டிருக்கேன்.
ஒவ்வொரு காலைப் பொழுதிலும் உலகம் புதுசு புதுசா காட்சி தருது.
நித்தம் நித்தம் புதசு புதுசா சொல்லிக் கொடுக்குது.
இன்னைக்கு…. என்ற நினைப்புடன் படியிறங்கி நடந்தேன்.
வழக்கத்தை விட கொஞ்சம் முன்னதாக.
முழுசும் விடிஞ்சிருக்கலை.
தெருக்களைக் கடந்து பிரதான சாலைக்கு ஏறியவன் வழக்கமாக டீ குடிக்கும் கடையை நெருங்கினேன்.
கடையில் டீ மாஸ்டர் இன்னும் வந்திருக்கலை.
கடை முதலாளியே கடை விரிச்சுக்கிட்டிருந்தாரு.
ஒரு பக்கம் பால் சூடாகிக்கிட்டிருந்துச்சு. மறு பக்கம் அவர் கடையின் வெளிப்புறத்தை சுத்தம் செஞ்சுக்கிடிருந்தாரு.
காத்திருந்தேன்.
ஒரு மாதிரி கடையை விரிச்சுட்ட அவர் ஒரு காரியம் செஞ்சாரு. அவர் வழக்கமாகச் செய்யிறது தான் போல.
நான் இன்னைக்குத் தான் பார்க்கிறேன்.
ஒரு தட்டு நிறைய மிக்சரை எடுத்து எதுக்க இருந்த மரத்தடியில் கொட்டினாரு.

20,25 காக்காங்க…அத்தனையும் அந்த மரத்தில் தான் இருந்திருக்குங்க.
குதூகலித்து தரையிறங்கீருச்சுங்க . சுத்தி உக்கார்ந்து ஆரவாரத்துடன் கொத்தித் தின்னுச்சுங்க..
கீழே சாக்கடையில் இருந்து மூணு எலிங்க மேல ஏறி மேட்டுக்கு வந்துச்சுங்க. கொஞ்சம் எட்ட காத்திருந்து சமயம் பார்த்து சந்தில புகுந்து அதுங்களும் தின்னுச்சுங்க.
ஒரு அணிலும் அப்படியே தின்னுச்சு.
காக்கா கொத்தி விரட்டலை. எல்லோருக்கும் எல்லாம் கிடைச்சுட்டா யாரும் யாரையும் தொந்தரவு செய்ய மாட்டாங்க போல.
பால் இன்னும் சூடாகலை. மனசு நிறைஞ்சு போச்சு. டீ எதுக்குன்னு சிகரெட்டைப் பத்த வச்சுக் கிட்டு நடந்தேன்.
மெல்ல சாலையோரமாவே ஒரு ஒன்றரை கி.மீ. தூரம் நடந்தேன்.
வழக்கமா நடக்கிற தூரம் தான்.
போகிற வழியில் அங்கங்கே தங்கியிருக்கிற அந்த நாலு மனநிலை தப்பியவங்களைத் தேடிப் பார்த்துக்கிட்டே போனேன்.
அந்த நாலு பேரை அடிக்கடிப் பார்த்துப் பழகினதில்
அவர்களும் என் சமநிலையின் முக்கிய அங்கங்களாகிப் போயிட்டாங்க.
நல்லா இருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கிறதில ஒரு நிம்மதி.
யாரோ ஒரு புண்ணியவான் ட்ரஸ்ட் நடுத்துறாரு.அந்த ட்ரஸ்டை சேர்ந்தவங்க மூணு வேளையும் அவங்களுக்குச் சாப்பாட்டையும் தண்ணியையும் குடுத்துருராங்க.
அவுங்களை பார்த்துவிட்ட நிம்மதியில் என் எல்லை வரைக்கும் நடந்தேன்.
அங்க ஒரு கருப்பணசாமி கோயில். 30 வருசத்துக்கும் மேல இருக்கு. முன்ன உள்ள ஒடுங்கி இருக்கும். இப்ப பக்தருகளுக்கெல்லாம் நிறைய செய்யிறாரு போல. பெரிசாயிடுச்சு. முகப்பில பெரிய பெயர்ப்பலகை எல்லாம் ஊண்டிட்டாங்க.
காலையிலேயே வண்டி வாசியில் போகிறவங்க கும்பிடு போட்டுட்டு போனாங்க.
நானும் ஒரு பெரிய கும்பிடாப் போட்டுட்டுத் திரும்பினேன்.
50 வயசாச்சுல்ல. ஒரு டீய குடிச்சா நல்லா இருக்குமேன்னு பட்டுச்சு.
வழியில் ஒரு கடையிலே நின்னு டீக்கு சொன்னேன். இது இன்னொரு டீக்கடை. காத்துக்கிட்டிருந்தப்ப ஒரு அம்மா வந்தாங்க. அவங்க ஒரு துப்புரவுத் தொழிலாளி. பின்னாலே கறுப்பா ஒரு நாட்டு நாய்.
‘ஒரு கேக்கு குடுங்கன்னு’, கேட்டு வாங்கிட்டுப் போனாங்க.
பக்கத்தில் இருந்த, இன்னும் திறந்திருக்காத வணிக வளாகத்துப் படிக்கட்டுல உக்கார்ந்தாங்க.
‘இந்தான்னு’ கேக்கை பிச்சு பிச்சு குடுத்தாங்க.
அதுவும் ‘லபக்’ ‘லபக்’ குன்னு வாயில் வாங்கி முழுங்கிக்கிடுச்சு.
அந்தம்மாவுக்கு ஏதோ மனக் கவலை போல.
எங்கோ வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு உக்கார்ந்திருந்தாங்க.
அந்த நாய்க்கு ஏதோ புரிஞ்சுது போல.
முனகலா ஏதேதோ ஒலியெழுப்பிக்கிட்டு
சமாதானப் படுத்தப் பார்த்துச்சு.

டீயக் குடிச்சு முடிச்ச நான் அதுக்கு மேல நின்னு ஊணிப் பார்த்தா
அவுங்க அன்னியோன்யமான அன்பு பரிமாற்றத்தை கண்ணு வச்சது மாதிரி
ஆய்டும்னு நடந்தேன்.
திரும்பும் போது பிரதான சாலையோரத்தை விட்டு விலகி சேவைச் சாலையில்
வருவது தான் வழக்கம்.
வீட்டுக்கு இன்னும் அரை கி.மீ. தூரமிருக்கும். இன்னொரு பெரிய வணிக வளாகம். அதுவும் இன்னும் திறந்திருக்கலை. அங்க கொஞ்ச நேரம் நின்னேன்.
அந்த இடத்தில் நல்லா காத்து வீசும். எதுக்க கொஞ்சம் பொட்டல்வெளி அஞ்சாறு மாடுகள் கட்டிக் கிடக்கும்.
நின்னு பார்த்துக் கிட்டிருந்தப்பவே யாரோ ஒரு அம்மா வந்தாங்க.கையில் ஒரு பைய்யி. ஒவ்வொரு மாட்டுக்கிட்டயும் போயி பைய்யிலே இருந்து நறுக்கிய பச்சைக் காய்கறிகளின் மிச்சசொச்சங்களை எடுத்துக் கொடுத்துக்கிட்டே போனாங்க.
மெனக்கெட்டு நறுக்கின மிச்சசொச்சங்களை சேர்த்து வச்சு வந்து குடுத்துக்கிட்டிருந்தாங்க..

முக்காவாசி நெஞ்சு உருகீருந்துச்சு..வீட்டுக்குப் போக எட்டுவச்சு நடந்தேன்..
முழுக்க உருக்கீரனும்னு உலகம் நினைச்சுடுச்சு போல.

ஆமாங்க அடுத்து நான் பார்த்தது என்னைய நெக்குருக வச்சுடுச்சு.

எங்க வீட்டுக்கு போகிறதுக்கு முன்னாடி ஒரு பெரிய குப்பைத் தொட்டி .
எங்க ஏரியா வீட்டுக்காரங்கள்ளாம் அவுங்க அவுங்க வீடு வாசல்களிலே
குப்பைகளை பைகளில் முடிச்சுப் போட்டு வச்சுருவாங்க.
அந்த பைகளையெல்லாம் ஒரு துப்புரவுத் தொழிலாளி ஒரு வண்டியில் அள்ளிக்கிட்டு வந்து அந்த பெரிய இரும்புத் தொட்டியில் சேர்த்துருவாரு.

நான் கடக்குறப்ப அந்தப்பெட்டிக்கிட்ட நின்னு இருக்குறதிலேயே சுத்தமா இருந்த பிளாஸ்டிக் விரிப்ப விரிச்சுக்கிட்டிருந்தாரு.. அவரைச் சுத்தி நாலஞ்சு நாயிங்க…
‘என்ன செய்யிறாரு..’ குறுகுறுக்க நின்னு பார்த்தேன்..
வண்டியிலே இருந்து சில பைகளை எடுத்தாரு. மீந்த சாப்பாடு நிறைஞ்ச பைகளை ஒண்ணொன்னா பிரிச்சுக் கொட்டினாருங்க….

எல்லா நாயிங்களும் ஆசை ஆசை சாப்பிட்டுச்சுங்க.
அவர் கண்கள் இரண்டும் அப்படியே சந்தோஷத்திலே ஜொலிச்சுச்சுங்க்…
உருகாதா நெஞ்சு…
உலகம் இன்னைக்கு அதோட நெஞ்சைக் கிழிச்சு காம்பிச்சுருச்சுங்க..
ரொம்ப ரொம்ப ஈரமானதுங்க அதோட நெஞ்சு..