மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகள்….



1.ஆதலினால் வெற்றி உனக்கே! .

வற்புறுத்த மாட்டேன்
உன்னை பிறழ்ந்து விடக்கூடாதென்று.
-நீ பிறழாதவளே-
அதனை அறியும் துயரத்தினிலிருந்து
என்னை விட்டு வை, விலக்கி வை!

மாசற்றவளாக இருக்க வேண்டுமென்று
அழுத்தங்களுக்கு ஆளாக்க மாட்டேன்
மூடி மறைத்துவையென்று தான் கோருகிறேன்.
ஒரு பெண் தூய்மையானவளென்று கூறிக்கொள்ள முடிந்தால்
தூய்மையானவளானது போலத் தான்…
ஒப்புக்கொண்ட குற்றமே
அவமதிப்பையும் அவமானத்தையும் ஈட்டித்தருகிறது!

பைத்தியக்காரத்தனமல்லாமல் வேறென்ன?
இரவில் சுருட்டி மறைத்தவையை
பகலில் விரித்து காட்டுவது?
ஓளித்து செய்ததை
திறந்து சொல்வது?

ரோமாபுரியின் வேசி கூட
ஒருவனுடன் கிடக்க செல்லுமுன்
கதவை தாழிட்டு கூட்டத்தை தவிர்க்கிறாள்..
நீயே உன் பாவங்களை மேலும் இழுக்குக்குள்ளாக்குவாயோ
உன்னையே குற்றம் சாட்டி விசாரனைக்குட்படுத்தி?
புத்திசாலியாகி கொள்..கற்றுக் கொள்
குறைந்தபட்சம் மாசற்ற மாதரசிகளை போல
காண்பித்துக் கொள்ள
நல்லவளென்று நம்ப வை
இல்லாத போதும்.
என்ன வேண்டுமென்றாலும் செய்துகொள்
செய்ததை மட்டும் எப்பொழுதும் மறுதலி
பொதுவில் அடக்கம் அசிங்கமில்லை..
நெறிபிறழ அதற்கான இடங்கள் உண்டு..
அவற்றை இட்டு நிரப்பிக் கொள்
காமக்களியாட்டங்களால் ,வெட்கத்தை விட்டு!
ஆனால் முடிந்தவுடன் ஒத்திபோடு விளையாட்டுத்தனத்தை
அத்துமீறல்களை கட்டிலோடு கட்டி நிறுத்து…
அங்கே வெட்கப்படாதே ஆடையை களைந்து விட்டு
அழுத்தும் தொடையை தொடையால் ஆசையுடன் எதிர்கொள்ள!
அங்கே ஆழமான முத்தங்களைபெறு ,கொடு சிவந்த அதரங்களால்!
தாபத்தை தீர்த்துக்கொள்ள ஆயிரம் வழிகளை
அமைத்துக் கொடுக்கும் காமம்,அனுமதி!
அங்கே இன்பத்தில் தோய்ந்த வார்த்தைகளும்
முனகல்களும் ஒலிக்கட்டும் ஓயாமல்
ஆசை மேலிட்ட அசைவுகளால் நடுக்குறட்டும் மெத்தையும்!
ஆயின் ஆடைகளை திருத்தி உடுத்தும்போது சேர்த்துடுத்திக் கொள்
திருட்டுத்தனங்களை ஓளித்த ஒரு திருத்தமான முகத்தையும்
பொய்யாக நிலவும் கூச்சம் மறுதலிக்கட்டும்
அதிரவைக்கும் அத்துமீறல்களை

ஏய்த்து விடு எல்லோரையும்,
ஏய்த்து விடு என்னையும்,
ஆழ்த்தி விடு அறியாமையில்
அனுபவிக்க விடு என்னை
ஒரு மகிழ்ச்சியான முட்டாளைப்போல
நானெதற்கு தொடர்ச்சியாக காண வேண்டும்
பரிமாறிக்கொள்ளப்படும் கடிதங்களை?
நானெதற்கு காண வேண்டும்
இரு குழிவுகளை மெத்தை மீது?
உறக்கத்தால் மட்டுமே ஆக முடியாத
மேலதிகம் கலைந்த கூந்தலை?
நானெதற்கு காண வேண்டும்
கழுத்தில் தடம் பதித்த காமக்கடிகளை!

மறைப்பதைத் தவிர எல்லாம் செய்கிறாய்
உன் அத்துமீறல்கள் முகத்தில் அறைகின்றன..
என்னை நினைத்து பார்
உன் பேரைப் பற்றிய கவலையை விடு!
என மதியை இழக்கிறேன் , மாய்கிறேன்..
உன் பாவங்களை ஒத்துக்கொள்ளும்போது
உச்சந்தலையிலிருந்து உள்ளங்கால் வரை ஊத்துகிறது வியர்த்து
அந்த கணத்தில் உன்னை ஒருசேர
விரும்பவும் வெறுக்கவும் செய்கிறேன்-மொன்னைத்தனம்!
என்ன செய்ய ,உன்னை நேசிக்கிறேனே!
நான் செத்திருக்க கூடாதா- நீயம் தான்?
நீ எதை மறைக்க முயன்றாலும் ஆய்ந்தறியவோ
உய்த்தறியவோ முயல மாட்டேன்..
ஏமாற்றப்படுவதில் நன்றியுடன் அமைதி கொள்வேன்
கையும் களவுமாக பிடிபட நேர்ந்தாலும்
தாழ விழுவதை காண நேரிட்டலும்
நான் கண்டிருந்த காட்சியாய் இருப்பினும் மறுதலி!
என் கண்கள் உன் கூற்றை ஏற்கும்
எளிதாக கிட்டும் வெற்றிப் பரிசு தோற்க விரும்புபவனிடமிருந்து
‘ நான் அதை செய்யவில்லை’ என்று சொல்ல மட்டும் நினைவிருந்தால்
ஒற்றை சொற்றொடரில் வெற்றி கொள்ள முடிவதால்
அபார வெற்றி உனக்கு,
நீதிபதியால்! உன் வழக்கால் இல்லாவிடினும்!

ஆங்கில மூலம்:

“On fidelity” by Ovid
I don’t ask you to be faithful – you’re beautiful, after all –
but just that I be spared the pain of knowing.
I make no stringent demands that you should really be chaste,
but only that you try to cover up.
If a girl can claim to be pure, it’s the same as being pure:
it’s only admitted vice that makes for scandal.
What madness, to confess by day what’s wrapped in night,
and what you’ve done in secret, openly tell!
The hooker, about to bed some Roman off the street
still locks her door first, keeping out the crowd:
will you yourself then make your sins notorious,
accusing and prosecuting your own crime?
Be wise, and learn at least to imitate chaste girls,
and let me believe you’re good, though you are not.
Do what you do, but simply deny you ever did:
there’s nothing wrong with public modesty.
There is a proper place for looseness: fill it up
with all voluptuousness, and banish shame;
but when you’re done there, then put off all playfulness
and leave your indiscretions in your bed.
There, don’t be ashamed to lay your gown aside
and press your thigh against a pressing thigh;
there take and give deep kisses with your crimson lips;
let love contrive a thousand ways of passion;
there let delighted words and moans come ceaselessly,
and make the mattress quiver with playful motion.
But put on with your clothes a face that’s all discretion,
and let Shame disavow your shocking deeds.
Trick everyone, trick me: leave me in ignorance;
let me enjoy the life of a happy fool.
Why must I see so often notes received – and sent?
Why must I see two imprints on your bed,
or your hair disarrayed much more than sleep could do?
Why must I notice love bites on your neck?
You all but flaunt your indiscretions in my face.
Think of me, if not of your reputation.
I lose my mind, I die, when you confess you’ve sinned;
I break out in cold sweat from hand to foot;
I love you then, and hate you – in vain, since I must love you;
I wish then I were dead – and you were too!
I won’t investigate or check whatever you try
to hide: I will be thankful to be deceived.
But even if I catch you in the very act
and look on your disgrace with my own eyes,
deny that I have seen what I have clearly seen,
and my eyes will agree with what you claim.
You’ll win an easy prize from a man who wants to lose,
only remember to say, ‘I didn’t do it.’
Since you can gain your victory with one short phrase,
win on account of your judge, if not your case.

2. சுதந்திரனானேன்…

என் கதையை சொல்ல யத்தனித்தேன்..
அலையலையாய் மோதிய துக்கம்
தொண்டையை அடைத்தது,,,
ஒரு சொல்லை உதிர்த்துவிட முயன்றேன்
ஆனால் என் எண்ணங்கள்
வழுவிழந்து நொறுங்கின
கண்ணாடியைப் போல..
பெருங்கலமும் கவிழ்ந்து போகும்
அன்பெனும் ஆர்ப்பரிக்கும் ஆழியில்
என் சிறு படகெந்த மூலைக்கு..
உடைந்து நொறுங்கியது
ஒரு சிறு துண்டை மட்டும்
நான் பற்றிக் கொள்ள அனுமதித்து..
சின்னதாய் மிகச்சின்னதாய அநாதரவாய்
சொர்க்கத்துக்கு ஏகுகிறேன்
அன்பின் ஒரு அலையில் உயர்ந்து
அடுத்த அலையில் தாழ்ந்து..
எனக்கே தெரியவில்லை
நான் இருக்கிறேனா? இல்லையா?
இருப்பதாக நினைக்கும் போது
மதிப்பற்றவனாக உணர்கிறேன்..
இல்லையென்று நினைக்கும்போது
என் மதிப்பைக் கண்டுகொள்கிறேன்..
என் எண்ணங்களை போலவே
நித்தம் நித்தம் மரிக்கிறேன் எழுகிறேன்
உயிர்த்தெழுவதை
நான் எப்படி சந்தேகிக்க இயலும்?
பூவுலகில் அன்பைத் தேடி
களைத்து கடைசியில் சரண்புகுந்தேன்
அமிழ்ந்தேன் பேரன்பெனும் பள்ளத்தாக்கில்
சுதந்திரனானேன்…

ஆங்கில மூலம்:

I was going to tell you my story
but waves of pain drowned my voice.
I tried to utter a word but my thoughts
became fragile and shattered like glass.
Even the largest ship can capsize
in the stormy sea of love,
let alone my feeble boat
which shattered to pieces leaving me nothing
but a strip of wood to hold on to.
Small and helpless, rising to heaven
on one wave of love and falling with the next
I don’t even know if I am or I am not.
When I think I am, I find myself worthless,
when I think I am not, I find my value.
Like my thoughts, I die and rise again each day
so how can I doubt the resurrection?
Tired of hunting for love in this world,
at last I surrender in the valley of Love and become free.
~ Rumi

3.நானே உயிர்…

எனக்கு பெயரில்லை
நான் தூயவன்
மலைகளிலிருந்து வீசும்
காற்றைப் போன்றே…
எனக்கென்றோர் வசிப்பிடமில்லை
ஓடித் திரிகிறேன்
பாயும் நதிநீரைப் போன்றே…
கருத்த கடவுளர்களைப் போன்று
கர்ப்ப கிருகங்கள் எனக்கில்லை
பெருங்கோயில்களின் இருண்ட நிழல்களும்
எனக்கான இடமில்லை
எனக்கான புனித நூல்களுமில்லை
பாரம்பரியத்தால் பக்குவப்பட்டவனுமில்லை
உயர் மாடங்களில் கொளுத்தப்பட்ட
ஊதுபத்திகளில் இல்லை நான்
சடங்குகளின்
சீரிய சிறப்பிலும் இல்லை நான்
வடிக்கப்பட்ட பிரதிமையிலும் இல்லை
இனிமையாக துதிக்கும்
குரலிலும் இல்லை நான்..

கட்டுப்பட்ட்வனல்ல கோட்பாடுகளால்
மாசுபட்டவனுமல்ல நம்பிக்கைகளால்
அடிமைப்ப்பட்டவனல்ல மதங்களுக்கும்
அவற்றின் குருமார்களின் தூய துயரங்களுக்கும்
சிக்குண்டவனல்ல அவர்களின் தத்துவங்க்ளுக்குள்ளும்
அவர்களுக்கிடையேயான பிரிவினைகளுக்குள்ளும்

உயர்ந்தவனோ தாழ்ந்த்வனோ அல்லன்
துதிப்பவனோ துதிக்கப்படுவனோ அல்லன்
நான் சுதந்திரமானவன்..
என் பாட்டு
பாயும் நதியின் பாட்டு
பரந்து விரிந்த கடலை
கூவி அழைக்கும்
நதியின் பாட்டு!

திரிகிறேன் திரிகிறேன்
எங்கும் என் போக்கில்
நானே உயிர்!

ஆங்கில மூலம:

I have no name,
I am as the fresh breeze of the mountains.
I have no shelter;
I am as the wandering waters.
I have no sanctuary, like the dark gods;
Nor am I in the shadow of deep temples.
I have no sacred books;
Nor am I well-seasoned in tradition.
I am not in the incense
Mounting on the high altars,
Nor in the pomp of ceremonies.
I am neither in the graven image,
Nor in the rich chant of a melodious voice.
I am not bound by theories,
Nor corrupted by beliefs.
I am not held in the bondage of religions,
Nor in the pious agony of their priests.
I am not entrapped by philosophies,
Nor held in the power of their sects.
I am neither low nor high,
I am the worshipper and the worshipped.
I am free.
My song is the song of the river
Calling for the open seas,
Wandering, wandering,
I am Life.
-J.K.

4 எப்படி நேசிக்கிறேன் நானுன்னை

எப்படி நேசிக்கிறேன் நானுன்னை..
எண்ணி பார்க்கட்டுமா
எப்படியெல்லாமென்று…

.நேசிக்கிறேன் நானுன்னை..
ஆழ, அகல உயரத்திற்கு
ஆன்மா எட்டும்
ஆழ அகல உயரத்திற்கு…
பார்வைக்கு அப்பால்
பார்க்கிறேன் துழாவி..
ஆன்மாவின்
அன்பின் ஓரங்களை… ..
எதற்கு சிரமம்..
அகல நீட்டிவிடுகிறேன்
இருகைகளையும் இருபுறமும்..

நேசிக்கிறேன் நானுன்னை
அன்றாட வாழ்வின்
இயல்பான தேவைக்காக
பகலிலும் இரவிலும்.

நேசிக்கிறேன் நானுன்னை
சுதந்திரமாய்
மானுட உரிமையாய்..

நேசிக்கிறேன் நானுன்னை
பரிசுத்தமாய்
பாராட்டுகளிலிருந்து விலகி..

நேசிக்கிறேன் நானுன்னை
பழைய காயங்களிலிலிருந்து
திருப்பி விடப்பட்ட தாபத்துடன்..
சிறுவயது அர்ப்பணிப்புடன்..

நேசிக்கிறேன் நானுன்னை
நேசத்தையெல்லாம்
நம்பி ஏமாந்த
நேசத்தையெல்லாம் குவித்து

நேசிக்கிறேன் நானுன்னை
உயிர்மூச்சால்
என் மென்னகையால்
கண்ணீரால்
என் உயிரின் எல்லாமால்.

நேசிப்பேன் நானுன்னை
இன்னும் ஆழமாய்
அவன்மட்டும் அருளினால்
இன்னும் ஆழமாய்
மரணத்திற்கு அப்பாலும்..

மூலம்:
How Do I Love Thee?” by Elizabeth Barrett Browning
How do I love thee? Let me count the ways.
I love thee to the depth and breadth and height
My soul can reach, when feeling out of sight
For the ends of Being and ideal Grace.
I love thee to the level of every day’s
Most quiet need, by sun and candlelight.
I love thee freely, as men strive for Right;
I love thee purely, as they turn from Praise.
I love with a passion put to use
In my old griefs, and with my childhood’s faith.
I love thee with a love I seemed to lose
With my lost saints, — I love thee with the breath,
Smiles, tears, of all my life! — and, if God choose,
I shall but love thee better after death.

5. நானறிவேன் கூண்டுப்பறவை ஏன் பாடுகிறதென்று…

சுதந்திர பறவை
காற்றின் முதுகிலேறி
மிதக்கிறது வீசுதிசையில்
காற்றோட்டம் தணியும் வரை.
மஞ்சள் வெயிலில்
இறக்கைகளை நனைத்து
துணிகிறது தனதாக்க வானை!

ஆனால் கூண்டுப்பறவை-
குறுகlலான கூண்டுக்குள்
மருகும் கூண்டுப்பறவை
காண இயலாது
மறிக்கும் கோரத் தடைகளினூடே.
இறக்கைகள் வெட்டப்பட்டுவிட்டன,
கால்கள் கட்டப்பட்டுவிட்டன,
அதனால் திறக்கிறது
குரல்வளையை பாட!

கூண்டுப்பறவை பாடுகிறது
மிரட்சியின் அதிர்வுகளொலிக்க…
அறிந்திராதவைகளை
ஆனால் தணியாத
நெடுநாள் ஏக்கங்களை..
ஒலிக்கிறது அதன் ராகம்
தூரதூர மலைகளில்
சுதந்திர தாகமானதால்
கூண்டுப்பறவையின்
சுதந்திரர ராகமானதால்.!

சுதந்திர பறவை எதிர்நோக்குகிறது
இன்னுமொரு தென்றலை,
பெருமூச்செறியும் மரங்களினூடே
மென்மையாக வீசும் காற்றை,
ஓளிவீசும் புல்வெளியில் மண்டிக் காத்திருக்கும்
கொழுத்த புழுபூச்சிகளை.
அது வானில் பொறித்து கொண்டது
அதன் பேரை!

ஆனால் கூண்டுப்பறவை
உறைந்து நிற்கிறது
கனவுகளின் கல்லறையில்..
அதன் நிழல் பீதியில் கத்துகிறது
துர்க்கனவின் அலறலைக் கேட்டு..
இறக்கைகள் வெட்டப்பட்டுவிட்டன,
கால்கள் கட்டப்பட்டுவிட்டன,
அதனால் திறக்கிறது
குரல்வளையை பாட!

கூண்டுப்பறவை பாடுகிறது
மிரட்சியின் அதிர்வுகளொலிக்க…
அறிந்திராதவைகளை
ஆனால் தணியாத
நெடுநாள் ஏக்கங்களை..
ஒலிக்கிறது அதன் ராகம்
தூரதூர மலைகளில்
சுதந்திர தாகமானதால்
கூண்டுப்பறவையின்
சுதந்திர ராகமானதால்!

ஆங்கில மூலம்:
I Know Why The Caged Bird Sings ~ by : Maya Angelou
The free bird leaps
on the back of the wind
and floats downstream
till the current ends
and dips his wings
in the orange sun rays
and dares to claim the sky.
But a bird that stalks
down his narrow cage
can seldom see through
his bars of rage
his wings are clipped and
his feet are tied
so he opens his throat to sing.
The caged bird sings
with fearful trill
of the things unknown
but longed for still
and his tune is heard
on the distant hill for the caged bird
sings of freedom
The free bird thinks of another breeze
and the trade winds soft through the sighing trees
and the fat worms waiting on a dawn-bright lawn
and he names the sky his own.
But a caged bird stands on the grave of dreams
his shadow shouts on a nightmare scream
his wings are clipped and his feet are tied
so he opens his throat to sing
The caged bird sings
with a fearful trill
of things unknown
but longed for still
and his tune is heard
on the distant hill
for the caged bird
sings of freedom.
6. பின்னும் நான் எழுகிறேன்

சரித்து எழுதிவிடலாம் நீ என்னை சரித்திரத்தில்
உன்னுடைய கசக்கும் கோணல் புளுகுகளால்,
மிதித்து அழுத்திவிடலாம் நீ என்னை புழுதியில்
பின்னும் தூசியை போல நான் எழுகிறேன்.

என்னுடைய துடுக்குத்தனம் உபத்திரவிக்கிறதா உன்னை?
ஏன் ஆழ அமிழ்ந்து போகிறாய் நீ இருளில்?
முடிவுறா உயிர்ப்புடன் நான் நடப்பதாலா ?
என் எண்ணெய் கிணறுகள் இயங்குகின்றனவே இடைநில்லாமல்.

சந்திரர்களை போலவே சூரியர்களை போலவே,
கடலின் உள்வாங்குதல் வெளிவாங்க்குதலின் நிச்சயத்துடன்,
பீறிட்டு பொங்கும் நம்பிக்கைகளை போலவே,
பின்னும் நான் எழுகிறேன்.

பார்க்க விரும்பினாயா நீ நான் உடைந்துபோவதை?
வணங்கிய தலையாய் கவிழ்ந்த கண்களாய்?
தோள்கள் கீழே சரிய கண்ணீர்த்துளிகளைப் போல
பலவீனமாய் என் ஆன்மாநிறை ஓலங்களால்

என்னுடய அகங்காரம் காயப்படுத்துகிறதா உன்னை?
நீ பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாதே நான் சிரிப்பதால்
தங்கச் சுரங்க்ங்களை என் வீட்டுப் பின்கட்டில்
தோண்டியெடுப்பதை போல நான் சிரிப்பதால்.

உன் வார்த்தைகளால் சுடலாம் நீ என்னை,
உன் கண்களால் வெட்டலாம் நீ என்னை,
உன் வெறுப்பால் கொல்ல்லாம் நீ என்னை,
ஆனால் பின்னும் , காற்றைப் போல, நான் எழுகிறேன்.

என கவர்ச்சி உன்னை உபத்திரவிக்கிறதா?
ஆச்சரியம் ஆச்சரியமய் வருகிறதா?
நான் நடனமாடுவது கண்டு. தொடைகளின் சங்கமத்திலே
வைரங்கள் கொண்டவள் போல நடனமாடுவது கண்டு.

குடிசைகளிலிருந்து சரித்திரத்தின் அவமானமாம் குடிசைகளிலிருந்து
நான் எழுகிறேன்
வேதனையில் வேர் பிடித்த் கடந்த காலத்தின் மேலிருந்து
நான் எழுகிறேன்
நான் தாவிக்குதிக்கும் அகண்ட பெருங்கருங்கடல்,
நிறைத்து வீங்கி கொணர்கிறேன் பெருவெள்ளத்தை
அச்சமூட்டும் பயங்கர இரவுகளை பின்னுக்கு தள்ளி
நான் எழுகிறேன்
அற்புதமாய் தெளிந்த உதயத்துனுள்
நான் எழுகிறேன்
முதாதையிரின் கல்லறைகளில்லிருந்து பரிசுகள் சுமந்து,
நான் எழுகிறேன்
நானொரு அடிமையின் கனவும் நம்பிக்கையும்
நான் எழுகிறேன்
நான் எழுகிறேன்
நான் எழுகிறேன்.

ஆங்கில மூலம்:

Still I Rise – Poem by Maya Angelou
You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may tread me in the very dirt
But still, like dust, I’ll rise.

Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
‘Cause I walk like I’ve got oil wells
Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I’ll rise.

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops.
Weakened by my soulful cries.

Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard
‘Cause I laugh like I’ve got gold mines
Diggin’ in my own back yard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame
I rise
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.
Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.

Advertisements

வெள்ளை மனசு.


அடுத்தது என்ன கேசு
செக்சன்75 ங்கஅய்யா………இந்த நாலு பேரும் தகாத வார்த்தைகள் பேசி
சண்டை போட்டு பொது அமைதிக்கு குந்தகம்
விளைவித்ததா கேசுங்கைய்யா.
என்ன ஒப்புத்துக்குறீங்களா
ஒப்புத்துக்காம என்ன பண்ணுறது.
ஒப்புத்துக்கிட்டா தண்டத்தொகையோட போயிடும்
இல்ல வழக்கை நடத்தனும் ,இழுக்கும்
வக்கீல்சொன்னது நினவில் இருக்க
ஒப்புத்துக்கிறேங்க அய்யாஎன்று அந்த நால்வரில் ஒருவனாக ஒத்துக் கொண்டான் பாஸ்கர்.
சரி நூறு ரூபா அபராதம்
மாஜிஸ்டிரேட் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தவன்

தண்டத்தொகையைக் கட்டிவிட்டு வக்கீலிடமும், ரைட்டரிடமும் சொல்லிக் கொண்டு முதலில் அந்த சென்னை சைதாப்பேட்டைக் கிளை நீதிமன்றத்திலிருந்து வெளியேறி ஓடிவிடத் தான் நினைத்தான்,தப்பித்தால் போதுமென்று.
முதல் தடவையாக பிடிபட்டு,குற்றம் சாட்டப்பட்டு நீதிமன்றத்தில் நிறுத்தப்பட்டு, குற்றத்தை ஒத்துக்கொண்டு தண்டத்தையும் செலுத்திய அவன் அங்கிருந்து அகன்று அதை அடியோடு மறந்து விடவே துடித்தான்.
ஆனால் ,
நம்முடன் ரெய்டில் பிடிபட்ட வெள்ளை என்ன ஆனாளோ
என்ற தவிப்பு அவனைத் தடுத்தது.

திரும்பிய அவன் ரைட்டரிடம்,தயக்கத்துடன்,  சார்,நேத்து மாட்டின லேடிஸெல்லாம்…..,இழுத்தான்.
அதைப் பத்தியெல்லாம் கவலைப்படாதீங்க தம்பி. அவளுங்களெல்லாம் பழக்கப்பட்டவளுங்க.  நேத்து ராத்திரி ஹோமில் தங்க வச்சுருப்பாங்க.
இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் கூட்டிக்கிட்டு வருவாங்க.
அபராதங்கட்டிட்டுப் போயிருவாளங்க.

என்ன, மாஜிஸ்டிரேட்டுக்கு முகம் நினைப்பிருந்தா habitual offenderனு கொஞ்சம் கூடுதலா அபராதம் விதிப்பார்.
எல்லாம் கட்டிருவாளுங்க. அதுக்கெல்லாம் வட்டிக்கு கொடுத்து உதவுறதுக்கு
ஆளுங்க இங்கேயா இருக்காங்க..
சில சமயம் நாங்களே கொடுத்து உதவிடுவோம்.

நாங்களும் மனுசங்க தான்..நீங்க போங்க தம்பி..நேத்துல இருந்து இதையே கேட்டுக்கிட்டு..
இல்ல சார் சேர்ந்து மாட்டினோம்… பார்த்து… எதாவது உதவி…
என்ன தம்பி குற்ற உணர்ச்சியா .. இல்ல வேற ஏதுமா…சரி சரி நேரே போய் இடது பக்கமா திரும்புங்க.அந்த ரூமுக்குத்தான முதலில் கூட்டிக்கிட்டு வருவாங்க வேணும்னா காத்திருந்து பார்த்துட்டு போங்க
ஒரு சந்தைக்கடை போல கூட்டம் கூட்டமாக சட்டத்தின் காவலர்களும் அதை மீறிப் பிடிபட்டவர்களும் ஒரு சேர நடமாடிக்கொண்டிருந்த கிளை நீதிமன்ற வளாகத்தில் அந்த அறையைத் தேடிப்பிடித்து வெள்ளையம்மாவுக்காக காத்துக்கிட்டிருந்தான்.
எதிரே வளாகத்தினுல்லயே இருந்த சப்ஜெயில் தென்பட்டது.
முதல் நாள் ரெய்டில் மாட்டிய மலர் கெஸ்ட் ஹவுஸ் முதலாளியும், மேலாளரும அங்கு தான் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அவர்கள் மீது சாட்டப்பட்ட வழக்கு ஜாமீனையனுமதிக்காத பிரிவு…


முதல் நாள்  வேறு ஒரு வேளையாகச் அண்ணாசாலைக்குச் சென்றவன் வெள்ளையம்மாவைச் சந்தித்திருக்க வேண்டாம்.
புகாரியில் டீயைக் குடித்து விட்டு வாசலில் நின்று புகைத்துக் கொண்டிருந்தவனைத் தொட்டுக் கூப்பிட்டு அவள்,
என்ன ஆளையே காணோம்னெல்லாம் குசலம் விசாரித்திருக்கவும் வேண்டாம்.
வெள்ளையம்மா அவனுக்குப் பழக்கப்பட்ட பாலியல் தொழிலாளி.
தவிர அடிக்கடி கூடிப்பிரிந்ததில் பாதி சிநேகிதியென்றளவிற்கு ஒரு மாதிரி நெருங்கியிருந்தாள்.
ஆசையும், 26 வயதே ஆன மணமாதவனின்  அவஸ்தைகளும் உந்த அவளை அழைத்துக்கொண்டு பகல் பதினோரு மணிக்கெல்லாம் மலர் கெஸ்ட் ஹவுசிற்குள் நுழைந்து அறையைக் கூட எடுத்துவிட்டான்.

தியாகராயா நகரில் சத்தியநாராயணா ரோட்டிலிருந்து பிரியும் சந்தில் இருந்த மலர் கெஸ்ட் ஹவுஸ் அது வரை அவன் கண்டிருந்த அனுபவத்தில் பாதுகாப்பானதாகவே இருந்திருக்கிறது.

குடிப்பான்,கடிப்பானெல்லாம் வாங்கிக் கொண்டாட்டத்துடன் ஒரு தடவை கூடியும்  விட்டார்கள்.
அவனுக்கும் அவளுக்குமான உறவு வேறு ஒரு கட்டத்தை நெருங்கியிருந்ததை அவர்களே சரியாக உணர்ந்திருக்காத  காலமது.  ஏனோ இன்னொரு முறை சேரத் துடித்த  இருவரும்   கூடி அதில் லயிக்க முயன்றிருந்த நேரம்.
படார்படார்…
படார் படார்..”
எல்லோரும் கதவைத் திறந்து  ஒழுங்கா மரியாதையா வெளியே வந்திருங்க!”
இடி இடியென இடித்தது முரட்டுக் குரல் ,கதவை இடித்ததோடு.
அய்யய்யோ போலீசுங்கரெய்டுங்க..

ஏறியதெல்லாம் இறங்கிப் போக அவசர கோலத்தில் ஆடைகளை அணிந்து வெளியேவந்தால்….
DCP தலைமையில்  AVS (anti vices squad) ரெய்டு!
பயப்படாதீங்க… ஆம்பிள்ளைங்களைப் பிடிக்க மாட்டாங்க… எங்களைத் தான் பிடிப்பாங்க”, வெள்ளை கிசுகிசுப்பாக அவனுக்குத்  தைரியமூட்டினாள்.
இருந்தாலும் பயத்தில்,பிடுங்கித் திங்கிற அவமானத்தில் கூனிக்குறுகிப் போனான் பாஸ்கர்.
நல்ல வேளை
,மேலதிகாரி இருக்கப் போய் வசவோ,தள்ளுமுள்ளோ இருக்கவில்லை.
பிடிபட்ட ஆண்களையும், பெண்களையும் பிரித்து தனித்தனி வண்டிகளிலேற்றினார்கள்.
பெண்கள் வண்டி எங்கே சென்றதுன்னு அப்ப அவனுக்குத் தெரியாது.
அவன் மற்ற ஆண்களுடன் தேனாம்பேட்டைக் காவல் நிலையத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டான்.
வேக வேகமாக நடந்து முடிந்தன காரியங்கள்.
வழக்கமாக ஆண்களை எச்சரித்து விட்டு விடுவாங்களாம.ஆனால்
DCP ஆண்களையும் ஏதாவது வகையில் தண்டித்து விட வேண்டும் என்று உறுதியாயிருந்து விட, நாலு நாலு பேராகப் பிரித்து பொது அமைதிக்குக் குந்தகம் விளவித்ததாக வழக்கைப்பதிவு செய்தார்கள். (கதை நடந்ததாக கற்பனை செய்யப்பட்ட 90இல்  விபசார வழக்கில் ஆண்களை சேர்க்க சட்டம் இடமளித்திருக்கவில்லை.) மாலை ஆறு மணியளவில் தான் , அதுவும் மறுநாள் காலையில் தேனாம்பேட்டைக் காவல் நிலையத்திற்கு  தவறாமல் வருகை தருவதாக  உறுதியளித்த பிறகே விட்டார்கள். இவ்வளவும் நடந்து முடிவதற்குள் அந்தப் பதினாறு பேரும் பாதி செத்திருந்தார்கள்,அவமானத்தில்.

இடையில் 3 மணி நேரம் ஆடைகளயெல்லாம் அவிழ்க்க வைத்து வெறும் ஜட்டியுடன,பதினாறு பேரையும் ஒரே சின்ன லாக்கப் அறையில், ஏற்கெனெவே அங்கிருந்த குற்றவாளிகளுடன் அடைத்து வைத்திருந்ததை வாழ்நாள் முழுக்க அவர்களால் மறக்கவே முடியாது. அடுத்த தடவை ஆசை வரும் போது தயக்கமும் சேர்ந்து வரணும்கிறதுக்காக DCP சொன்ன யோசனையாம்.


அப்படியே அன்னைக்குக்  காலையில் தேனாபேட்டைக்குச் சென்று போலீஸ் வாகனத்தில் சைதாப்பேட்டை கிளை நீதிமன்றத்துக்கு வந்தவன் தண்டத்தைக் கட்டிவிட்டு இடத்தைக் காலி செய்ய்யாமல் வெள்ளைக்காக காத்துக்கொண்டிருந்தான்.

“-நேத்தாவது வார ஓய்வு நாள். இன்னைக்கு விடுப்பெடுக்க வேண்டியதாகிப் போச்சு, பேசாம நேத்து சோத்தடிச்சிட்டு படுத்துக் கிடந்திருந்திருக்கலாம்.
இன்னும் எவ்வளவு நேரமாகும்னு தெரியலையே போயிரலாமா?
சே! காத்திருந்தது காத்திருந்துட்டோம் பார்த்துச் சொல்லிட்டு போயிரலாம்


ஆ. இதோ வண்டி வருதே..
அடேங்கப்பா எவ்வளவு பேரு?
மத்த இடங்க்களிலும் ரெய்டு பண்ணியிருப்பாங்களோ?
இல்ல வேறு வேறு கேசுகளுக்காகக் கூட இருக்கும்.
கூட்டத்தில் வெள்ளையின் முகம் தெரிந்தது.
திமுதிமு என்று அந்த அறைக்குள் ஏறியவர்களுக்கு முன்னும் பின்னும் பெண் காவலாளிகள்.கூடவே ஒரு ஏட்டம்மா வேறு ,கண்டிப்புடன்.
பாஸ்கர் தயக்கத்துடன் அந்த ஏட்டம்மாவை
நெருங்கி
…வெள்ளைங்கிறவங்க கிட்டே கொஞ்சம்  பேசனும்..
நீ யாருய்யா ?..அவ மாமாவா.. பார்க்கணுமாம்ல..வந்துட்டானுங்க
ஏட்டம்மா… ஏட்டம்மா அவசரப்படாதீங்க பாவம் அந்த தம்பி,
நல்ல வேளை அந்த நேரத்தில் குறுக்க வந்துட்டார் ரைட்டர்.
தப்பா எடுத்துக்காதீங்க தம்பி எல்லாத்தையும் சந்தேகமா பார்த்து பார்த்து பழகிட்டோம்.
ஏய் இங்க யாரு வெள்ளை?முன்னால வா
தம்பி படக்குன்னு இரண்டு வார்த்தை பேசிட்டு நகன்றுங்க, மாஜிஸ்டிரேட்டுகிட்ட கூட்டிகிட்டுப் போகணும்.
முன்னே வந்த வெள்ளையம்மாவிடம்,
…சேர்ந்து மாட்டினமா .. உனக்கு என்ன ஆச்சோன்னு …..

…..நான் எதுனாச்சும் உதவி.. காசு.. கீசு..
வேணாங்க நீங்க நேத்து  கொடுத்த காசிருக்கு …. போதும்..
நீங்க எதுக்கு இங்கெல்லாம் வந்துகிட்டு …போயிடுங்க நிக்காதீங்க
..”
போகச் சொன்னாளே தவிர அவள் கண்கள் அவன் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்திரமாட்டானா என்றே ஏக்கத்துடன் பார்த்தன .
என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் தினறிய பாஸ்கர்,
இல்ல வெள்ளை நான் இருக்கேன் ..காத்துகிட்டிருக்கேன்..நீ உள்ள போயிவிட்டு வாஏதாவது தேவைப்பட்டுச்சுன்னா?..
நிப்பீங்களா.?.”, ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டே நகன்றாள்.
வரிசையா உள்ளே கூட்டிக்கிட்டு போயிக்கிட்டிருந்தாங்க
.
கேசு பேரு SITA வாம். Sexually immoral traffic act.நல்ல பேரு.
சரியான அகக்கோணல் பிடிச்சவனா இருப்பான் போல பேரு வச்சவன்

கொஞ்சம் விலகி  ஜன்னலோரத்தில் நின்னுக்கிட்டிருந்தவன் காதில்
வெள்ளையின் கூட்டாளிகள் பேசுவது  விழவே செய்தன..
வேலை முடிஞ்சவுடன்  ரூம் வாசலிலேயே கழண்டுக்குவானுங்க..
இவன் கோர்ட்டு வரை வந்து நிக்கிறான்…. ரெய்டுல மாட்டிக்கிட்டும்…

இப்படியுமாடி இருக்கிறானுங்க.
காசு கீசு வேணுமான்னு கேட்டானாம்ல
நீ உள்ளே போயிட்டு வா.. நிக்கிறேன்னானாம்

ரொம்ப நேரங்கழித்துத் தான் வந்தாள்.
எல்லாம் முடிஞ்சுடுச்சா?”
“-ஆமாங்கஆனா அபராதத்தைக் கூட்டிப்புட்டாங்க.

கட்டிட்டு எல்லோரையும் கவனிச்சுட்டு வர்றதுக்குள்ள

கையிலிருந்ததெல்லாம் தீர்ந்து போச்சு.. பஸ்ஸுக்கு மட்டுந்தான் சில்லறை தேறும்.
வயிறு வேறு பசிக்குதுங்க ,நேத்து உங்களோட சாப்பிட்டது.
எதுனாச்சும் வாங்கிக் கொடுக்கறீங்களா?”
வா ஏதாவது ஹோட்டலுக்குப் போகலாம்.
வேணாங்க தாங்காது.. இங்க கேண்டீன்ல.. ஏதாச்சும்
தக்காளி சாதம்,தயிர் சாதம் வடை வாங்கிக்கிட்டு வந்தான்.
வேகமாக சாப்பிட முனைந்தவளை பேச்சுக் கொடுக்காமல் சாப்பிட விட்டான். தக்காளி சாதத்தை ஒரே மூச்சில் முடித்தவள். தயிர் சாதத்தைச் சாப்பிடும் போது அவளாகவே ஆரம்பித்தாள்.
உங்களை விட்டிருப்பாங்கன்னு நினைச்சேன். சாரி… எல்லாம்  என்னால தான?”
சே,நீ வேற ..அத விடு.. ஹோமுங்கிறாங்களே ..அங்க.. எப்படி?”
ரொம்ப மோசங்க..சின்ன இடம் ஏகப்பட்ட பேரு.. சேலைய உருவிக்குவாங்க

..தூக்கு மாட்டிக்குவமாம்..பாவாடை நாடாவைக்கூட உருவிக்குவாங்க..
கழண்டு விழாம இருக்க
 இழுத்து சொருகிக்குவோம்.ஒண்ணுக்கு இரண்டுக்கு போக முடியாது..
ராத்திரிப்பூரா தூங்கலை… பேணு என்ன சீலைப் பேணே  ஒட்டிருக்கும்..
குளிச்சாத் தேவலை….
”,

பேசிக்கிட்டே சாப்பிட்டு முடித்தாள்.
சரி எங்கே போகணும்? சொல்லு கொண்டு போய் விட்டுர்றேன்.

“-வேற எங்கெங்க …சாந்தி தியேட்டர் கிட்ட தான் போகணும்.

கையில் பஸ்ஸுக்கு காசிருக்கு. சைதாப்பேட்டை போயி 18அ பிடிச்சுப் போயிடறேங்க…உங்களுக்கு எதுக்கு வீண் சிரமம்.
வீட்டுக்குப் போகலாமில்ல வெள்ளை.. குளிக்க வேற இல்லங்கிற..
எப்படிங்க போக முடியும் வெறுங்கையோட…வீட்டுல நாலஞ்சு உசிரிருக்குங்க..

சரி நான வேணும்னா ஆயிரம் ரூபாய் தர்றேனே வீட்டுக்குப் போயிறேன்..
அப்ப வர்றீங்களா ..எங்க போகலாம்..?
இல்ல ..வெள்ளை …அதெல்லாம் வேணாம்..நீ காசை வாங்கிக்கிட்டுப்போ..வீட்டுக்குப்போ..
ஏன்  நான் குளிக்கலைன்னு பார்க்கறீங்களா..ரூமில் வச்சு குளிச்சுக்கிறனே..
இல்ல.. வெள்ளை…
பயந்துட்டீங்களா..
எல்லோரும் பார்க்குறாங்க வா ஆட்டோவில் போயிகிட்டே பேசலாம்.
ஆட்டோவில் ஏறினார்கள்.
சாந்திக்கு விடுப்பா..
ஆட்டோவில் பேசிக்கலாம்னு ஏறினார்களே ஒழிய சாந்தி சென்று சேரும் வரை
 ஏனோ இருவரும் பேசவேயில்லை.
சாந்தி தியேட்டர் வாசலில் சிகரெட்டை வாங்கிப் பத்த வைத்துக்கொண்ட பாஸ்கர்,
வேணாம் வெள்ளை போயிரு.காசை வாங்கிக்க…
இல்லீங்க சும்மான்னா வேணாங்க…
நீங்க கிளம்புங்க நான் ஏதாவது கஸ்டமரைப் பிடிக்கனும்.

ஏன் வெள்ளை நான் எதுவும் உதவி பண்ணக் கூடாதா..என்னை உனக்கு பிடிக்கலியா…
உடைந்தாள்..உடைந்தே.. போனாள்..
சுத்தி முத்திப் பார்த்துச் சங்கடப்பட்ட பாஸ்கர்
,”அழுகாத..அழுகாத…
உதட்டை மடித்து அரும்பாடு பட்டு அழுகையை நிறுத்திக் கொண்டாள்
,வெள்ளை.

ஏதோ ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாய்,”வாங்கிக்கிட்டு வீட்டுக்குப் போயிர்றேங்க …ஆனா..முதல்ல… எனக்கு ஆயிரம் வேனாம்.. முந்நூறு போதும்…
சரி..நீ வீட்டுக்குப் போனா போதும்..
அப்புறம்….. இனிமே  இங்க வராதீங்க இது உங்களுக்கு வேணாம்..

 அப்படியே இங்க இதுக்கு வந்தாலும்….

என்னைத் தேடி வராதீங்க…

ஏன் வெள்ளை..?”.
முடியலீங்க..என்னென்னமோ ஆசையெல்லாம் வருதுங்க..இன்னும் நெருங்கினா..நம்ம இரண்டு பேருமே ரொம்ப கஷ்டப்படுவோம் …வேணாம்..

விம்மினாள்.
ஓண்ணும் பேசாமல் கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கிட்டிருந்தவன்

முந்நூறு ரூபா காசை எடுத்துக் கொடுத்தான்.

 

வாங்கிக் கொண்ட வெள்ளை ஜாக்கெட்டுக்குள் காசைப் பத்திரப்படுத்தினாள்.

 

என்ன நினைத்தாளோ அவன் கையைத் தன் இருகைகளாலும் இறுகப்பிடித்தாள்.ஒரு நிமிசம் அந்தப் பிடியை அவள் விடவேயில்லை.

அந்தப் பிடி அவள் அவனை அரத்தழுவி அவள் உயிரைத் தன் உயிருடன் கலந்து கரைத்து விட துடித்த துடிப்பாகவே அவனுக்குப் பட்டது.
பட்டென்று கையை விட்டாள்.விட்டவள் விடு விடுவென்று விட்டு விலகிச் சென்றாள்.
அவள் சுரங்கப் பாதையில் இறங்கி மறையும்  வரை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் பாஸ்கர்

 ஒரே நிமிசம்….  எல்லாம் கிடைச்சுச்சு.. கிடைச்ச உடனேயே எல்லாம் போச்சு…”

தேனாப்பேட்டை காவல் நிலையத்தில் நிறுத்தியிருந்த வண்டியை எடுக்க ஆட்டோவில் ஏறினான்.
சே, என் பெயர்கூட அவளுக்குத் தெரியாது.

 

..

 
..

.

 

 

கனா?


“ஏம் பாஸு இந்த ஆவி,பேய்,பிசாசு இதெல்லாம் உண்மையில் இருக்கா?”,சூர்யா தான் கேட்டான்.
வழக்கம் போல ஞாயிற்றுக்கிழமை பகல் 12 மணிக்கு தினாவின் அறையில் கூடியிருந்தார்கள்.
சூர்யா இப்படி ஏதாவது குண்டக்க மண்டக்க கேட்டு ஆரம்பிச்சு வைப்பான்.
பாண்டியும், தினாவும் பதில் சொல்லுவாங்க. அவர்கள் பதில்களை ஒட்டியும் வெட்டியும் அடுத்தடுத்துக் கேள்விகளைக் கேட்டு அந்தப் பகல் பொழுதை சுவாரசியமாக்குவான்.
அவன் வயசு அப்படி .26 வயசு.கல்யாணம் ஆகாத மொட்டப் பையன்.
அவங்கவங்க ஊருக்குப் போயிருந்தா கோழியடிச்சோ,கறியெடுத்தோ குடும்பத்தோட விருந்து சாப்பிட தயாராகிக்கிட்டிருந்திருப்பாங்க..
வாரந் தவறாமாக ஊருக்கு போக முடியுமா?
பெருநகர மேன்சன்களில் வாழ்பவர்கள் பெரும்பாலோரின் ஞாயிற்றுக்கிழமைங்க இப்படித் தான்…
“பச்சையா இருக்கும் போதே ஆரம்பிச்சுட்டியே..கொஞ்சம் ஊத்திக்குவோம்..அப்புறம் இந்த மாதிரி கேள்வியெல்லாம் கேளு..நாங்களும் கனிஞ்சுட்டோம்னா கனிவா பதிலு சொல்லுவோம்ல”.
“அதுவுஞ்சரி தான். கனிஞ்சுட்டே பதிலு சொல்லுங்க பாஸு…. “,-சூர்யா.
அன்று தினாவின் முறை.
ஏற்கெனவே குடிப்பான்,கடிப்பானையெல்லாம் வாங்கி வச்சிருந்தான்.
சரக்கை எடுத்தான்…
“இதென்ன தினா புதுசா?”,பாண்டி சந்தேகமா கேட்டார்..
“Tequila தலைவா !நண்பர் ஒருவர் வெளிநாட்டிலிருந்து வரும்போது கொண்டு வந்தது..”
“இதை நானும் குடிச்சதில்ல பாஸு
உங்களுக்கு பழக்கமிருக்கா”
“அந்தமான் தீவுகளில் கிடைக்கும்.சர்வதேச சுற்றுலா மையமில்ல. சர்வதேச சரக்குகளும் கிடைக்கும். அங்கே வேலை விசயமா போயிருந்தப்ப குடிச்சிருக்கேன்..
“எந்த நாட்டு சரக்கு கதிர்…”,குடிக்கப் போற சரக்கோட மூலத்தை
தெரிஞ்சுக்கிற ஆர்வம் பாண்டிக்கு..
“மெக்சிக்கோ சரக்கு..ஆதியில் அந்த நாட்டில மட்டும் வடிக்கப்பட்டு புழக்கத்தில் இருந்த சாராயம்.. இப்ப உலகம் முழுக்க பேரு வாங்குன சரக்கு..”
“எப்படி குடிக்கிறது ..என்னத்த ஊத்தி கலந்துக்கிறது..”
“ஒண்ணும் கலந்துக்க கூடாது.. விளிம்பில் உப்பு தடவிய கிளாசில் ஊத்தி அப்படியே
பச்சையா உப்புப் பட பட முழுங்கிக்க வேண்டியது தான்..
நல்லாருக்கும்..”
ஆர்வமாகி கிளாசுகளின் விளிம்புகள்ல உப்பைத் தடவ முயன்று தோற்றான் சூர்யா.
“என்ன பாஸு உப்பு ஒட்ட மாட்டேங்குது..”
“ இந்த தட்டுல கொஞ்சம் உப்பைக் கொட்டு..ம்..ம்.. கொஞ்சம் பரவலா..”
“கொட்டிட்டேன்.”
“இன்னொரு தட்டை எடுத்து அதுல கொஞ்சம் தண்ணிய ஊத்து…
கிளாசைக் கவுத்தி ஒண்ணுல ஈரப்படுத்தி,
அடுத்ததுல இருக்க உப்பை ஓத்தியெடுத்துக்கோ…”
ஆகா விளிம்பில் உப்பைப் பூசிக்கொண்ட மூணு கிளாசுகள் ரெடி..
“ஏம் பாஸு ரூம் போட்டு யோசிச்சிருப்பாங்யளோ..”
“ எனக்கென்னமோ பச்சையா ஊத்திக்கிறதுக்கு பயம்மா இருக்கு.. தூக்கிடுச்சுன்னா..புதுசு வேற”,-பாண்டி.
“ஓண்ணும் ஆகாது தலைவா ..வேணுமின்னா முப்பது முப்பதா ஊத்தலாம்..”
“ சரி..கடிக்க என்ன…”
“பிரிச்சுப் பாருங்க..”
பொரிச்ச கோழி ஈரல்.. “ஆகா எங்க பாஸு பிடிச்சீங்க..”

“நம்ம மெஸ்ஸுல தான். சொல்லி வச்சிருந்தேன்..நல்லாப் பாரு ஈரல் மட்டுமில்ல இரைப்பையும் கலந்து இருக்கும்..
கோழி சில்லறை..பொரிச்சது…”.
“என்ன ஆரம்பிப்போமா?”
“ம்.ம்..”
மூணு பேரும் முழுங்கினார்கள்..
பழக்கமில்லாததால் சரக்கை முழுங்கியதும் தண்ணியை ஒரு மடக்கு குடித்துக் கொண்டார்கள்..பாண்டியும்..சூர்யாவும்..
கோழி சில்லறையில் ஆளுக்கொரு துண்டைக் கடித்துக் கொண்டார்கள்.
“ஏம் பாஸு நான் கேட்டதை மறந்துட்டீங்களா”, மறக்காம விட்ட இடத்தில் இருந்து மீண்டும் தொடங்கினான் சூர்யா

“எதை.. ஓ! அந்த பேய்,பிசாசு ,ஆவி இருக்கான்னு கேட்டியே
அதையா?”
“ஆமா”.

“இருந்தா நல்லா இருக்கும்..”.
“இதென்ன பதிலு பாஸு?”
“இருந்தா இறந்தபோன என் சாயாவை எப்பவாவது பார்த்துரலாமே..”
“இருக்குங்கிறீங்களா ? இல்லங்கிறீங்களா பாஸு?”
“தெரியலை சூர்யா…”
“நீங்க சொல்லுங்கண்ணே”, பாண்டியைக் கேட்டான் சூர்யா.

பாண்டிக்கு சூர்யாவின் இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல விருப்பமிருக்கவில்லை. பேச்சை வேறு பக்கம் மாத்த

“ஏன் தினா இப்படி உப்புப் பட பட குடிக்கிறதும் நல்லாத் தானே இருக்கு..”
தினாவும் அவர் மனநிலையை ஊகித்துக் கொண்டு அவர் போக்குக்கே..அவர் கேள்விக்கு..

“கிளாசுல தடவிக்கிறதெல்லாம் பின்னால வந்த்தாம்..
கிளாசை ஏந்திக் குடிக்கிற கையில் உப்பைத் தூவி நக்கத் தான் செஞ்சாங்களாம் முதல்ல”

“சரக்க குடிச்சுட்டு உப்பை நக்கிக்கிறது அந்த ஊர் பழக்கம். போல..”

“எல்லா பக்கமும் இருக்கு தலைவா..
ஜாம்நகர்ல(குஜராத்) போட்லியக் குடிச்சுட்டு கறுப்பு உப்பை நக்குறதைப் பார்த்திருக்கேன் .நக்கீருக்கேன்.”
“போட்லி?”
“அந்த ஊர் கள்ளச் சாராயம்”.
“பாண்டிண்ணேன் பேச்சை மாத்தாதீங்க
ஆவி,பேய்,பிசாசு இருக்கா இல்லையா?”
வேறு வழியில்லாமல்…
“இருக்குப்பா சூர்யா..”
“அப்புறம் ஏன் முதல்ல சொல்லலை பேச்சை மாத்தப் பார்த்தீங்க…”

“இந்தா பாரு சூர்யா நான் பல நம்பிக்கைங்க உள்ள ஆளு..
தினாவுக்கு எல்லாம் நிரூபனம் ஆகியிருக்கனும்..தர்க்கரீதியாவது ஏத்துக்குற மாதிரி இருக்கணும். இல்லேன்னா இவர் எதையும் நம்ப மாட்டாரு..குடிக்கிற நேரத்தில் எதுக்கு வீணா வாக்குவாதம்….அதான்…”
“சரி சரி டென்சனாகிதீங்கண்ணே.
என்னண்ணே! நாம என்ன அப்படியா பழகுறோம்..
முதல்ல இன்னும் கொஞ்சம் ஊத்திக்குவோம்…”
அடுத்து இரண்டு முப்பதும் சில கோழிச் சில்லறை துண்டுகளும் சர சரவென்று உள்ளே சென்றன..
இறுக்கம் இளகியிருந்தது..
பாண்டியும் தினாவும் சிகரெட்டைப் பத்த வைத்து ஊதிக் கொண்டிருந்தார்கள்..
“ஏம் பாஸு
தெரியலைங்கிறீங்க.. இருந்தா நல்லா இருக்குங்கிறீங்க.. நம்புறீங்களா இல்லையா…?”
“விட மாட்டே போல இன்னைக்கு….
எனக்கு பேய்,பிசாசு ஆவி இதிலெல்லாம்.. நம்பிக்கையில்லை…
இருந்தா நல்லாருக்கும்னு சொன்னது கூட நம்பிக்கையில்லாமத் தான்..சுயநலமா…எதைத் தின்னா பித்தம் தெளியும்கிற நிலைமை எனக்கு….இருந்தா என் சாயாவை..என்னை விட்டுப் போன சாயாவை பார்த்துரலாமில்ல ..எப்பவாவது …என்னைக்காவது…

ஆனா 7 வருசமாச்சு பார்த்ததேயில்ல….”

“அவுங்க ஆத்மா சாந்தியடைச்சிருக்கலாமில்ல?“,தினா அவன் காலமான மனைவியின் ஆவியைக் கண்டிராததற்கு விளக்கம் தேடினார் பாண்டி..

தினாவின் முகம் கோணுவதைக் கவனித்த சூர்யா அவனைப் பேச விடாமல் பாண்டியிடம் கேட்டான்,” அப்ப சாந்தியடையாத ஆத்மாங்க தான் ஆவியா அலையுமா?”

“அப்படித் தான் நான் நம்புறேன்..அகாலமா நிறைவேத்தாத கடமைகளோட ,தீராத ஆசைகளோட இறந்தவங்களோட ஆத்மாங்கள்லாம் ஆவியா அலையும்..துர்மரணம் அடைஞ்சவங்க பேயா அலைவாங்க… இது தான் என் நம்பிக்கை..”

“அப்ப பேய் ,பிசாசு, மோகினி, காத்து கருப்பு எல்லாம் உன்மைங்கிறீங்க..”
“அப்படித் தான் நம்புறாங்க..அந்த வளர்ப்பின் வழி வந்தவன் தான் நானும்.. நம்புறேன்..”
“உங்க 45 வயசுல பேய்,பிசாசு இருக்கிறதை நேரடியா பர்த்திருக்கீங்களா ?உணர்ந்திருக்கிறீங்களா?”
“நிறைய தடவை..”
“ஏதாவது ஓண்ணைச் சொல்லுங்களேன்”
“வேணாம் சாமி ..நான் என் அனுபவத்தைச் சொல்ல ..
தினா குறுக்க கேள்வி கேக்க… வேணாம்..
என்னோட .. நம்பிக்கைய இவர் கீறிப் பார்ப்பாரு வேணாம்”.
“என்னா பாஸு இப்படி பயமுறுத்தி வச்சிருக்கீங்க..”
“தலைவர் தான் என்னை தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டிருக்காரு..
நான் நம்புறதுக்கு தான் கேள்வியக் கேட்டுக்குவனே தவிர
அவர் ஏன் நம்புறார்னு நான் கேக்க மாட்டேன்.. அவர் நம்பிக்கை அவருக்கு…என் நம்பிக்கை எனக்கு..இதைத் தாண்டித் தான் தலைவரோட என் சிநேகம்..”
தினா ,பாண்டியை விட இரண்டே இரண்டு வயசு தான் இளையவன் .இருந்தாலும் அவருக்கு நல்ல மரியாதை குடுத்து பழகியிருந்தான்..
“பெறகென்ன பாண்டிண்ணேன் ஒரு அனுபவத்தைச் சொல்லுங்கண்ணே..”
“இன்னைக்கு உன் போதைக்கு என்னைய ஊறுகாயாக்க பார்க்கிறீயா சூர்யா?
உனக்கு கதை கேக்கணும்னா தினாவையே கேளேன்…”.
“எனக்கு வேற வழியில்லே பாஸு..
உங்க வாழ்க்கையிலே அமானுஷ்யமான அனுபவம் எதுவுமே,எப்பவுமே ஏற்பட்டதேயில்லையா?”
“அமானுஷ்யம்னா?”
“அறிவுக்கு எட்டாத, விளங்கிக்க முடியாத
நம்ம கைய மீறின ஒரு அனுபவம்னு வச்சுக்கங்களேன்…”
கையில் கிளாசையெடுத்து ஒரு முப்பதை ஊத்திக் கொண்டே யோசித்தான் தினா.
“என்ன பாஸு ஏதாவது..?”
“ம்…..ம்…ம்..”
“என்ன யோசிக்கிறீங்க தினா?”
“சொல்லுறேன்…நீங்களும் ஊத்திக்கங்க..”
அவர்களும் கதை கேக்க ஊத்திக்கொண்டு தயாரானார்கள்..
“நான் அன்னைக்கு கண்டது ஆவியையா இல்ல அது வெறும் கனாவான்னு இன்ன வரைக்கும் பிடிபடல அத வேணுமின்னா
அமானுஷ்யமான அனுபவம்னு சொல்லலாம்…”
“எப்ப ?எங்க வச்சு தினா?”
“15 வருத்துக்கு முன்னால் நான் திருவொற்றியூர் காலடிப்பேட்டையில் அறையெடுத்து தங்கியிருந்தேன். MRL. ..இப்பத் தான் அது CPCL…அதுல வேலை.
அங்க கட்டுமானப் பணி. ஒப்பந்தமெடுத்திருந்த தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை.
அன்னைக்கு கட்டுமானப் பணியின் ஒரு முக்கியப் பகுதியோட நிறைவைக் கொண்டாட முதலாளி விருந்து வைத்திருந்தார்.
கொஞ்ச வயசு. கட்டுப்பாடெல்லாம் தெரியலை..குண்டக்க மண்டக்க குடிச்சிட்டு நல்ல போதையில் வந்து மல்லாந்திருந்தேன்…”
“நல்லா நினைப்பிருக்கு தங்கியிருந்த அறைக்கு போய்ச் சேரும் போது இரவு 2.00க்கு மேல இருக்கும்..கம்பெனி வண்டியில் கொண்டு இறக்கி விட்டிருந்தாங்க..”

“உள்ள நுழைஞ்சு தட்டுத் தடுமாறி கைலிக்கு மாறி கட்டிலில் ஏறிப் படுத்தவன்..
தூங்கிப் போனேன். கிட்ட்த்தட்ட மட்டையாயிட்டேன்னே சொல்லலாம்”.

“எவ்வளவு நேரம் தூங்கியிருப்பேன்னு தெரியலை.. யாரோ தினா,தினான்னு பேரைக் கூப்பிடுற மாதிரி இருக்க முழிச்சுக்கிட்டேன்.”
“முதல்ல ஓண்ணும் புரியல..அப்புறம் பார்த்தா கதவை யாரோ தட்டுறது புரிஞ்சு..
லைட்டைப் போட்டுட்டு.. கைலியை சரியாக் கட்டிக்கிட்டு..திறந்தேன்..”
“பார்த்தா தண்டீ..என்னோட நண்பன் தண்டீஸ்வரன்..
சின்ன வயசுல் இருந்து எனக்கு நெருக்கமானவன். எனக்கு பகுத்தறிவு ஆசான். ஊருக்குள்ள பேய்,பிசாசு நடமாடிக்கிட்டிருக்குன்னு சொல்லப்பட்ட
இடங்களுக்கெல்லாம் கூட்டிச் சென்று
இல்லைன்னு காண்பிச்சவன்.
சேட்டைக்காரன் .ஆனா ரொம்ப நல்லவன். சரியா படிக்கலை. லாரி டிரைவராக லைனில் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
லோடு அடிக்கச் சென்னைக்கு அடிக்கடி வருவான். வர்றப்பல்லாம் விடியிறப்ப தான் வருவான். என்னையப் பார்த்து சந்தோசப்படுத்திட்டு போறதில் அவனுக்கு
ஒரு சந்தோசம்”.
நிறுத்தி இன்னொரு சிகரெட்டைப் பத்தவைத்து இழுத்தான்..
“அவரு தான் உங்களை இந்த மாதிரி இடக்கு மடக்கா கேள்வி கேக்க பழக்கி விட்டதா பாஸு.?”
“ஆமா அவன் சொல்லிக் கொடுத்தது தான்.
அவன் அடிக்கடி சொல்வான்..வெறும் அறிவு வறட்டு வாதத்துல கொண்டு நிறுத்தீறலாம்..ஆனா அறிவு ஆளலேன்னா
வெறும் உணர்வு குருட்டுநம்பிக்கையில் கொண்டு விட்டுரும் …வேணாம்பான்”.

“அப்புறம் என்ன நடந்தது..”,
மேலே கதை கேக்குற ஆர்வத்தில் பாண்டி தான் கேட்டார்..

“ -என்னடா தண்டீ இந்த நேரத்தில்-

-போடா இவனே… விடியிற நேரமாச்சு-

-சரி..சரி..வா..வந்து படு-

நான் கிடந்து தூங்குற அவசரத்தில் இருந்தேன்.

-விடிஞ்சாத் தான் என்ன
ஞாயித்துக்கிழமை தானே..மெதுவா எந்திருச்சா போதாதா-

-கட்டில்ல ..படுத்துக்க தண்டீ..நான் கீழ படுத்துக்கறேன்-

தலைகாணிய எடுத்துப் போட்டு கீழ விழுந்தேன்..

-டேய்..தினா.. இங்க பாரேன்-

-அப்புறம் பார்த்துக்கலாண்டா ..சுத்துதுடா…தண்டீ-

-டிரைவருக்கு கட்டில குடுத்துட்டு தரையில் படுக்கிற இஞ்சினியர் நீயாத் தாண்டா இருப்பே.. இப்படியே என்னைக் கடைசி வரைக்கும் நினைப்பியா?-

-படுறா வெண்ண.. தூக்கம் வருதுடா-

சொல்லீட்டுத் தூங்கிட்டேன்..”

மீண்டும் நிறுத்தினான்..
பாட்டிலையெடுத்து இன்னொரு ரவுண்டை ஊத்தி முழுங்கிக்கிட்டான்..
சிக்ரெட்டை பரபரப்பா இரண்டுமூனு தடவை இழுத்துவிட்ட தினாவை
திறந்த வாய் மூடாம அடுத்துன்னு
பார்வையாலயே கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள் சூர்யாவும் பாண்டியும்..

“தூக்கம் போயி முழிச்சுப் பார்த்தப்ப வெயில் அடிச்சுக்கிட்டிருந்தது…கதவுக்கு மேலே வெண்ட்டிலேட்டுரு.. மூஞ்சியில் வெயிலடிச்சுத் தான் முழிச்சிருக்கேன்..

-கீழ கிடக்கிறோம்.. தண்டீ வந்தான்ல-
லேசா நினைப்பு வர எந்திரிச்சுப் பார்த்தேன்..
கட்டில்ல அவனைக் கானோம்..
கதவைப் பார்த்தேன்.. வெறுமனெ சாத்தியிருந்துச்சு.. உள் தாழ்ப்பாள் போடல..

-சரி, டீ…கீ யடிக்கப் போயிருப்பான்-

கட்டிலுக்கடியில் வச்சிருந்த தண்ணி பாட்டிலை எடுத்துக் குடிச்சுட்டு காலைக் கடன்களை முடிச்சுறலாம்னு ஒண்ணொன்னா செஞ்சு முடிச்சேன்..
அவன் வரவே இல்ல…
அவன் பையைத் தேடினேன்..காணலை..

-ராத்திரி வந்த போது பையைக் கொண்டு வந்தானா?-
நினைப்பில்ல.

பசிக்க, வெளியே போய் சாப்பிட்டுட்டு வந்தேன்.போகும் போது சாவியைக் நிலை மேல வச்சிட்டுப் போயிருந்தேன்…
திரும்பி வந்தப்பவும் அவன் வந்திருக்கலை.

-எங்க போயித் தொலைஞ்சானோ?-

மத்தியான்னம் போச்சு,ராத்திரி ஆச்சு…
அவன் வரலை..

-சரி தூங்கி எந்திரிச்சு அவசர வேலையாய்ப் போயிட்டான் போல-
-என் தூக்கத்தை கெடுக்க வேணாம்னு
போயிருப்பான்-
-இல்ல அவன் வரவேயில்லையா?-
-அத்த்னையும் போதையில் நான் கண்ட கனவா..இருக்கலாம் கொஞ்சநஞ்ச போதையா?-

இன்ன வரைக்கும் எனக்கும் விடை தெரியலை..”

“இதில ஏன இன்னும் விடை தெரியலைன்னு தவிச்சுக்கிட்டு பாஸு..உங்க நண்பரை- அதான் தண்டீயக் கேட்டுருக்கலாமில்ல?”, அவசரத்தில் குறுக்கே பாய்ந்தான் சூர்யா.
பாண்டிக்கு ஏதோ பொறி தட்டியது
போலிருந்தது.
“அவசரப்படாத சூர்யா
முழுக்கக் கேளு நீங்க சொல்லுங்க தினா..”.
“ஒரு மாசங்கழிச்சு ஊருக்குப் போயிருந்தேன்..
அப்ப தான் தெரிஞ்சது. என் தண்டீ செத்துப் போயிருந்தான்..முரட்டு விபத்து..
லோடு ஏத்திட்டு சென்னைக்குப் போகிற வழியில் பெரம்பலூருக்கு முன்னால மரத்தில் மோதி.. ஆளு அந்த லக்குலேயே காலி..”
“அவன் இறந்ததாக சொல்லப்படுற நாளும் அதே ஞாயித்துக் கிழமை.. நேரமும் கிட்டத்தட்ட அதே நேரம்..”
பாஸு.!
தினா..!

———————————————————————–

..

இன்னொரு காய் நான்..


தேவனும் சாத்தானும்
ஆடும் ஆட்டத்தில்
இன்னொரு காய் நான்…
தேவனின் படைப்பை
அசிங்கப்படுத்தி அவனை
அசிங்கப்படுத்த வேண்டும் சாத்தானுக்கு
படைத்து உலவ விட்டு விடுகின்றான் தேவன்…
சர்வ வல்லமை படைத்தவனுக்கு
சற்றே தான் குறைந்த
வலுபடைத்தவன் சாத்தான்…
அவனுக்கில்லை தற்காப்பு ஆட்டம்..
அவன் ஆட்டம் ஆக்ரோஷ தாக்குதல் ஆட்டம்..
உள்ளிருந்து அவ்வப்போது ஒலிப்பதோடு
விலகி நின்று கொள்கிறான் தேவன்..
சகல வித அஸ்திர சஸ்திரங்களையும்
பிரயோகிக்கிறான் சாத்தான்..
அவனுக்கென்ன
அவன் இழப்பதற்கு ஒன்றுமேயில்லை..
விலகி நின்று ஒலிப்பவனின் குரல்
சாத்தானின் ஆர்ப்பாட்ட ஆரவாரத்தில்
அமுங்கியே போகிறது…
அமிர்தமென்று ஏமாந்து
அமிழ்ந்து போகிறேன்
ஆபாச விஷத்தில்..
நோக்கம் நிறைவேறிய
சந்தோஷத்தில் அடுத்த காயை நகர்த்த
விலகிச் செல்கிறான் சாத்தான்..

விக்கித்து நிற்கும் என்னை
தேவனும் வாரியெடுத்து கொள்வதில்லை..
குடித்த விஷத்தை கக்கி விட்டு
கறை போக கழுவிவிட்டு வாவென்று
அவனும் விலகிக்கொள்கிறான்…
அடுத்த காயின் உள்ளிருந்து அவ்வப்போது ஓலிக்க…
அவர்கள் ஆடும் தீராத ஆட்டத்தில்
வெட்டுப்பட்ட இன்னொரு காய் நான்!

பெயர்த்து பெயர்த்து…


உள்ளே இறுகி கிடக்கிறது.
பெயர்க்க பெயர்க்க
வந்து கொண்டேயிருக்கிறது…
கறுப்பாய் முடிவேயில்லாமல்…
பெயர்த்துப்போட்ட குவியல்
உயர்ந்து கொண்டே போகிறது
ஆயாசமாயிருக்கிறது…
பெயர்த்து எடுப்பதை நிறுத்தி விட்டால்..
ஆரம்பித்து தொலைத்திருக்க கூடாது..
வெளியிலே சுற்றித் திரிந்தவன்
ஏன் உள்ளே
எட்டிப் பார்த்து தொலைத்தேன்?
வெளியில் இருண்டு வந்ததே!
இப்போது வெளியிலும் இருட்டு
உள்ளிலும் இருட்டு..

பற்ற வைக்கிறேன் குவியலை
எரிகிறது ஓங்கி
அந்த வெளிச்சத்தில்
உள்ளே திரும்புகிறேன்
இன்னும் பெயர்த்தெடுக்க…

அழகான பொய் நான்!


சலித்துப் போன
சாவு வாழ்வை கேட்டது:
விலக்கில்லாமல் உன்னை
நேசித்து கொண்டாடும்
எல்லோரும் என்னை மட்டும்
வெறுத்து ஒதுக்குவதேன்?
ஏனா?
கேட்ட வாழ்வு
சிரித்து விட்டு சொன்னது
சாவிடம்:
அழகான பொய் நான்
அப்பட்டமான உண்மை நீ
அலைக்கழிப்பவள் நான்
அளிப்பதாய நம்புகிறார்கள்
அருளுபவள் நீ
அழிப்பதாய் அஞ்சுகிறார்கள்
காடுமேடெல்லாம்
இரக்கமில்லாமல் இழுத்தடிப்பவள் நான்
கனிவாய் கரை சேர்ப்பவள் நீ
இனிதான பொய் நான்
இடியென இறங்கும்
உண்மை நீ!

மிதந்தெனா?பார்த்தெனா?


என்ன இது இப்படி ஒரு வலி…
இருதயத்தில் ஈட்டியை பாய்ச்சியது போல..
சிறுநீர் கழித்து விட்டேனோ?
மலம் கூட தானாக வெளியேறிவிடும் போல..
அய்யோ ஓட்டல் அறை..
திட்டிக் குமித்து விடுவார்களே..
தீடீரென்று எல்லாம் லேசானது..
ஆயிரம் கட்டுக்கள் ஒரே நேரத்தில் சடாரென்று அறுந்துவிட்டது போல..
மிதக்க முடிகிறதே…
சுற்றிலும் துழாவி பார்க்கிறேன்..
சுற்றிலும் சுவர்கள்..
சுழலும் மின்விசிறியருகே நான்…
அறையின் கூரையை ஓட்டி மிதக்கிறேன்..
கீழே…
அட கீழேயும் நான்…!
நானல்ல என் உடல்..
பதறிக் கொண்டிக்கிறது..
‘வா..வா..விட்டு விலகாதே..’,
அது அலறுகிறது..
எனக்கென்ன கிறுக்கா?
அதன் அலறலுக்கு இரங்கி மீண்டும் இறங்க…
விட்டு விடுதலையாகி விட்டேன்..
இனி சிட்டாக பறந்து விட வேண்டும்…
இதோ ஓட்டல் சிப்பந்திகள் அந்த நானின் அலறல் கேட்டு
அறைக் கதவை மோதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்..
உடைத்து உள்ளேறி அள்ளி மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லலாம்.
அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்கும் கொண்டு செல்லலாம்..
பெரிய ஓட்டல்…பொறுப்பானவர்கள்.. நான் நல்ல வாடிக்கையாளனும் கூட…
பிடித்து இழுத்து மீண்டும் இணைத்து விட முயலலாம்..
ஓடி விட வேண்டும்..
எங்கெ ஓட…
விட்ட இடத்துக்குத் தான்…
இணையை எங்கெ விட்டோமோ.. அங்கெ தானெ போகணும்..?
வேறெங்கெ? ஓயாமாரி சுடுகாட்டுக்குத் தான்..
அங்கெ தானெ எனக்கு பிரியமானவளின் சடலத்துக்கு எரியூட்டிப் பிரிந்தேன்..
அதற்கெதிரே தானெ அடுத்த நாள் காவிரியில் அஸ்தியை கரைத்தேன்..
கோதாவரியின் மடியில் பிறந்தவளை காவிரியின் மடியில் கரைத்தேன்…
அங்கெ போயிரணும்…
சத்திரம் பஸ் ஸ்டாண்டின் அருகே அறையெடுக்கும் பழக்கம் நல்லதாகிப் போனது…
ஓயாமாரி பக்கம்..
இதென்ன நான் என்ன ஆட்டோவா பிடிக்கப் போகிறேன்..?
மிதக்கவல்லவா செய்கிறேன் ..பறந்து விட மாட்டேன்..?
திருச்சியிலிருந்து அவள் போன பிறகு மாற்றல் வாங்கிக் கொண்டு சொந்த ஊருக்கு விலகியிருந்தாலும்..அவ்வப்பொழுது ..இங்கு வந்து அறையெடுத்து தங்குவது வழக்கம்..
இருந்த..சுற்றித் திரிந்த இடங்களில் தொலைத்ததை தேடி திரிவது…
கடைசியில் ஆவியை முடித்துக் கொள்ள ஆன மட்டும் குடிப்பது…
இது வரை அதிர்ஷடம் அடிக்கவில்லை…
இன்று அடித்துவிட்டது ஆவி பிரிய ஆரம்பித்து விட்டது…
அவர்கள் இழுத்து பிடிக்குமுன்னே
பறந்து விட வேண்டும்…
பானு…பானு…
அண்ணா சிலையை தாண்டி விட்டேன்…
2.30 மணி இரவு…சாலையெல்லாம் உறங்கிக் கொண்டிருந்தது….
மலைக்கோட்டை பிரிவிற்கருகே அந்த டீக்கடை மட்டும் திறந்திருந்தது
யாரோ 2,3 பேர் அந்த நேரத்திலும் டீயடிச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்ய…
கடந்து மிதந்த என்னை கவனிக்கவில்லை..
நான் கண்களுக்கு தெரிய மாட்டேனோ…?
அதோ காவிரி பாலம்..
அங்கு எத்தனை மாலைகளில் காற்று வாங்கி இன்பமாக கழித்திருக்கிறோம்..
பாலத்திற்கு முன்னாலேயே ஓயாமாரிக்கு சாலை பிரியும்…
ஒரு ரெயில்வே கிராஸிங்கு கூட
அட பூட்டியிருக்கே!
நமக்கென்ன…?
வந்து விட்டேன் வாசலுக்கு..
உள்ளே ஒரு சிதை எரிந்து கொண்டிருக்கிறது..
அது தான் ஓயாமாரியாச்சே……
உள்ளே நுழைகிறேன்…
யாருமில்லை…
அவர்கள் தான் டீயடிச்சிக்கிட்டு இருந்தாங்யளோ..?
சுற்றி சுற்றி வந்தேன்…
ஆளுகளுமில்லை ஆவிகளுமில்லை..
அவளுமில்லை..
அவளுக்கென்ன ராசாத்தி…
மேலே சொர்க்கத்திலிருப்பாள்..
இனி என்ன செயவது…?
படித்துறைக்கு சென்றாலென்ன..?
படித்துறைக்கும் வந்தாச்சு….
இந்த படித்துறையையும் ஓயாமாரியையும் அவர்கள் பல முறை
முன்னிரவு நேரங்களில் அவன் வண்டியில் கடந்திருக்கிறார்கள்..
அவள் ஒரு முறை சொல்லியிருக்கிறாள்..
‘என்னையெ இங்கெயே…’
‘ஏய்..என்ன இது…?’
‘எங்க ஊரு வேண்டாம் மாமா..
இங்கெயே..’
நிஜமாகி தொலைந்தது…
என்னையும் இங்கெயே…எங்கெ…ஆளைக் கூப்பிட்டு ஊருக்குல்ல
ஏத்திவிட்டுருவாங்ய..
தொலையட்டும்..
என்ன இது நம்மளை தவிர ஒரு ஆவியையும் காணோம்…
எதிரே ராஜகோபுரம்…பின்புறம்
மலைக்கோட்டை..தாயுமான சாமி..
அதெல்லாம் அண்டாதோ..
அப்ப நம்ம கதி..
இதென்ன அபூர்வமான ஒரு மணம்..?
அட எல்லாம் ஜில்லிட்டுக்கிட்டு…?
ஆகா பானு..பானு..
அதென்ன வெள்ளையா? பொன்னிறமா? இரண்டும் கலந்த கலவையா? தக தகன்னு..
விரிந்த கூந்தல்..காதோரத்தில் சொர்க்கலோகத்து அதிசய பூவா…?
என்ன அழகு..சூரியகாந்தி மாதிரி ஆனா மென்சிவப்பு நிறத்தில்…
என்னை விட்டு பிரிந்த பிறகு,அவள் இருந்த காலத்தில் சொல்லத்தெரியாமல் மனசில் இருந்ததையெல்லாம் கொட்டித் தீர்த்து விட இனியொரு சந்தர்ப்பம் கிடைக்காதா என்று தவித்தவனா நான்..?
இதென்ன பேச்சே வர மாட்டேங்குது…?
‘என்ன மாமா பேச்சு ராலேதா?
பர்வாலேது நாக்கு எல்லாம் தெலுசு…நீ மனசு நாக்கு தெலுசு மாமா’
‘எல்லாந் தெரியுமா பானு?’
‘முக்கால் வாசி தெரியும்…பாக்கி மேலெ போனவுடன் புரிஞ்சு போச்சு..’
‘மேலெ போனா எல்லாம் புரிஞ்சு போகுமா..?’
‘எல்லாம் புரிஞ்சு போகும் மாமா…’
என்ன இது கண்டு சேர்ந்து விட துடித்த எனக்கு வாரியணைத்து கொள்ள ஏன் தைரியம் வரவில்லை….?
அவள் என்னிலும் ஆயிரம் மடங்கு தூயவளாக தெரிகிறாளே…
‘என்னை விட்டு நீ எப்படி…?’
‘அய்யோ மாமா… மேலே பெத்த பெத்த சாமி உண்ணாரு..
எல்லாம் அவங்க இஷ்டப்படி தான்…நாமெல்லாம் அவங்க கையிலெ காயிங்க..
மேல வந்தா நீக்கும் தெலுசு போத்ததி…’
‘கோபம் வராது..துக்கம் வராது…சந்தோஷம் லேது…அது ஒரு அலாதி ஆனந்தம்…’
‘அப்ப சரி நானும் வாரேன்…’,எட்டி அவள் கையை பிடிக்க எழுந்தேன்…
சுருங்கி விலகினாள்..
‘வேண்டாம் மாமா..நீக்கு இன்னும் நேரம் வரலை…
அதை உனக்கு புரிய வைக்க தான் என்னை பெரியவங்க அனுப்பி வச்சாங்க..’
‘ஏன் விலகுறெ…?’
‘அய்யோ நான் என்னை தொட்டுட்டா அப்புறம் நீ ஒன் உடம்புக்கு திரும்ப முடியாது..
வேண்டாம் மாமா உன்னால ஆக வேண்டியது நிறைய இருக்கு ..நீ திரும்ப போ…’
‘என்ன வேலை பாக்கி இருக்கு பானு..? எல்லாம் முடிச்சுட்டேன்.. நம்ம பொன்னு சத்யா படிச்சு முடிச்சு வேலைக்கு போயிருச்சு..மாப்பிள்ளை கூட தேடிக்கிச்சு.. கலியாணம் கூட நடந்திருக்கும்… ஒரெ இடத்திலெ இருக்க மாற்றலுக்காக காத்திருக்கா..நானெல்லாம் இனி …’’
எல்லாந் தெலுசு மாமா… இரண்டு நாய்க்குட்டிங்க இப்ப நாலாயிடுச்சு.. நான் விட்டுட்டுப் போன பூந்தொட்டியெல்லாம் மறக்காமெ ஊருக்கு கொண்டு போயி காப்பாத்தியிருக்கெ ..என் சின்ன சின்ன ஆசையை கூட நீ மறக்காமெ முடிச்சிருக்கெ..’
‘பெறெகென்ன நானும் ஒன் கூட வாரேன்..’
‘அய்யோ அலாகெ செப்ப ஒத்து… நீக்கு இன்னும் சானெ பணி உந்தி…
அம்மா..அப்பா எல்லாம் பார்த்துக்கணும்.. சாமிங்க்ளுக்கு உன் வழியா
சாதிக்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு… இரு மாமா…’
‘மாட்டேன்… வருவேன்..’
ஆவேசத்துடன் அவளை நெருங்கினேன்…
முடியவில்லை ..
பலர் சேர்ந்து பின்னுக்கு இழுப்பது போல…
அவள் கண்களில் பரிதாபம் தென்பட்டது…
‘நேரம் வரும் மாமா.. நானே வந்து கூட்டிக்கொண்டு போறேன்…’
இழுவை கூடியது…
பானு மறையத் தொடங்கினாள்..
அப்படியே பல நூறு இரும்புக் கரங்கள் என்னை அலாக்காக தூக்கி கொண்டு பறந்தன..
எங்கெ எங்கெ…
கீழே திருச்சி தில்லை நகர் தெரிந்தது..
அதோ அதே தனியார் மருத்துவமனை..
அதன் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் வைத்து தான் பானுவின் உயிர் பிரிந்தது..
அங்கு தான்
ஒரு அறையில் கீழே ஒரு உடலைச் சுற்றி
டாகடர்களும்…நர்சுகளும்…
ஏகப்பட்ட நவீன உபகரணங்கள்..
தீயை வளர்த்து அதைச் சுற்றி உட்கார்ந்து கொண்டு மந்த்ரவாதிகள் மந்திரச்சடங்குகளை செய்வது போல..
அட நான் தான்..
என் உயிரை இழுத்துக் கட்டத் தான்…
தப்பிக்க வழியில்லை…
அது வரை மிதந்த நான் உடலுக்குள் புகுகிறேன்..
மீண்டும் வலி…ஆனால் மெல்ல மெல்ல குறைகிறது..
ஒரு கட்டத்தில் எல்லாம் சீரானது மாதிரி…
“அப்பாடா ஸ்டெபிலைஸாயிடுச்சு”,சீனியர் டாகடர் சொல்லி பெருமூச்சு விட்டார்..
ஆப்சர்வேஷன்ல வச்சுருங்க… 48மணி நேரம்..
சரியியாயிடும்னு நம்பறேன்…
மெல்ல எல்லாரும் விலகுகிறார்கள்..
ஒரு நர்சு மட்டும்…
சே ஓட்டல்காரங்ய கிட்டெ இருந்து ஆரம்பிக்கணும்..
தொந்தரவாகிப்போனதுக்கு ம்ன்னிப்புக் கேட்டு ஆரம்பிக்கிறதா?
இல்ல உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொடுத்த்துக்கு நன்றி சொல்லி ஆரம்பிக்கிறதா?
இந்த மிதந்து போன கதை… பானுவை பார்த்த கதையெல்லாம் சொல்ல்லாமா? நம்புவாங்களா? நான் மிதந்தெனா…பார்தெனா..இல்லை ஜீவ மரணப் போராட்ட பிரமையா.. பி..ர..மை..யா.. தூ..க்..க.. ம..ரு..ந்…

குளீருட்டப்பட்ட அவசர சிகிச்சை அறையில் … ஒரு கணம்… ஒரே ஒருகணம் அமானுஷ்யமாக மேலும் ஜில்லிட்டு..அபூர்வ மணம் பரவி… விலகியதை.. உணர்ந்து அதிர்ந்த அந்த நர்சு எழுந்து… ஒரு முறை அறையை சுற்றி வந்தாள்..
எல்லாம் சீராக இருக்கவே சந்தேகத்தை தோள்களை குலுக்கி தவிர்த்து தன் இருப்பிடத்திற்கு சென்று அமைதியானாள்..