Acceptance.


Acceptance

When the spent sun throws up its rays on cloud
And goes down burning into the gulf below,
No voice in nature is heard to cry aloud
At what has happened. Birds, at least must know
It is the change to darkness in the sky.
Murmuring something quiet in her breast,
One bird begins to close a faded eye;
Or overtaken too far from his nest,
Hurrying low above the grove, some waif
Swoops just in time to his remembered tree.
At most he thinks or twitters softly, ‘Safe!
Now let the night be dark for all of me.
Let the night bee too dark for me to see
Into the future. Let what will be, be.’

by Robert Frost

ஏற்பு.

களைத்து ஒய்ந்த
கதிரவன்
கிரணங்களை
மேகங்களின்
மீது
வீசியெறிந்து விட்டு
எரிந்து கடலில்
வீழ்ந்த போதில்,
இயற்கையின்
எந்தக் குரலும்
உரக்க ஆட்சேபித்து
ஒலித்து
கேட்கவில்லை,
நிகழ்ந்தை எதிர்த்து…

குறைந்த பட்சம்
பறவைகள்
நிச்சயம் அறியும் நிகழ்ந்ததை,
வானம் இருளுக்கு
மாறியதை..

ஒரு பறவை
நெஞ்சில் ஏதோ
சின்ன முனுமனுப்புடன்
மூட ஆரம்பிக்கிறது
மங்கிக்கொண்டு வரும் கண்ணை…

இலக்கின்றி எங்கோ பறந்து
காலந்தாழத்தி திரும்பிய
இன்னொரு ஒற்றைப் பறவை
தோப்பின் மீது
தாழப்பறந்து
வட்டமடித்து
ஒரு வழியாக
இறங்கியமர்கிறது
தன் மரக்கிளையை
அடையாங்கண்டு..

அதிகப்பட்சம்
அதன் நினைப்பு,
முனுமுனுப்பெல்லாம்..
“அடைஞ்சாச்சு
…..இனி இரவு
ஆழ்த்தட்டும்
என்னை இருட்டில்..

இருட்டிக் கொண்டு
வரட்டும்
இரவு,
என் கண்கள்
எதிர்காலத்தை
கண்டுவிட
முடியாதபடி…
எது நடக்கணுமோ
அது நடக்கட்டும்”

-தமிழில் நான்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s