குணம்…


 

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும்
அவனின்
கட்டை விரல் ரேகை போல
தனித்துவமான
குணத்தை
தந்து
மெனக்கெட்டு
படைத்துக் கொண்டிருக்கிறது
இயற்கை…

அனைவரையும்
ஒற்றைக் கலாசாரத்துக்குள்
அடைக்க
நினைப்பது
இயற்கைக்கு
முரணான
கொடுமையில்லையா?

 

Advertisements

மவுனம்!


 

சரளமாய்
வந்து
விழுந்த
வார்த்தைகள்,
இதயத்திலிருந்து
கொட்டியவை,
ஆன்மாவின்
வெளிப்பாடுகள்,
மவுனித்து விட்டன!

கொழுந்து விட்டெரிந்த
அகவெழுச்சி
இப்போது
நிழலாய்!

பக்கம்
வெறுந் தாளாய்
பொருளற்று!
அணைக்கப்பட்டது
பேரார்வம்,
உணர்ச்சிகள்
உக்கிரத்தை
இழந்தன,
உணர்வுகள்
வெளிப்பாடிழந்தன,
எண்ணங்களை
பகிர்வது
நின்றது!
புரிதலெனும்
ஒளி
நடுங்கி
ஒடுங்கியது
சூழ்ந்த
இருட்டில்!
புறக்கணிக்கப்பட்ட
விளக்கு
அணைந்து
அடங்கிப் போனது.

 

உண்மை…


 

உண்மை
என்பது
ஒரு பொன்னிழை….

அங்கொன்றும்
இங்கொன்றுமாக
மிளிரும்
பொன்னிழை…

சூழ் மாய
பல
வண்ண வலையில்
ஆங்காங்கே
பொட்டு பொட்டாக
தட்டுப்படும் தங்கம்….

எவ்வளவு
செல்வம் நிறைந்தது
இந்த பிரபஞ்சம்!

உண்மை
அதன் இதயத்தின் குறுக்கே
ஓடும்
ஒரு கனக கனிமரேகை..

தட்டப்படுகிறது
பெருங்கடலில்
சிறு தீவுகள்
போல,
மணல்திட்டுக்கள் போல,
ஆனால் ஓடுகிறது
ஆழத்தில்
தொடர்ச்சியாக
நீள,அகல ,கன
பரிமாணங்களுடன்
பொன்னிழையாக..

அது துல்லியமாக
அதன் தடயங்களை
விட்டுச்சென்றும்
நாமேன்
கடந்து செல்கிறோம்
காணாது,
கவனியாது,
நின்று
ஆராயாது,
தோண்டியெடுக்க
முயலாது?

காத்துக் கிடக்கிறது
கண்டடையப்படாத
கணிமவளமாய்,
கனகமாய்
உண்மை!

 

வாழ்கிறான் பல கால அளவுகளில்…


எவ்வளவு காலம் தான்
ஒரு மனிதன் வாழ்கிறான்?
ஓராயிரம் நாட்கள்
அல்லது
ஒரு நாள்?
ஒருவாரம்
அல்லது
சில நூற்றாண்டுகள்?

எவ்வளவு காலம்
செலவழிக்கிறான்
வாழ
அல்லது
சாக?
என்ன பொருள்
கொள்கிறோம்
அவன் சென்றேகிவிட்டான்
என்பதில்?

இந்த மாதிரி
சிக்கலான கேள்விகளுக்கு
விடைகள் தெரியாமல்
திணறும் போது
நாம்
நாடலாம்
தத்துவமேதைகளை,
ஆனால் அவர்களோ
சலித்துக்கொள்ளலாம்,
நமது கேள்விகளில்…
அணுகலாம்
புரோகிதர்களை
ஆனால்
அவர்களோ
மூழ்கியிருக கலாம்
அவர்தம்
சடங்கு
சம்பிரதாயங்களில்…

ஆக
எவ்வளவு
காலம் தான்
ஒரு மனிதன்
வாழ்கிறான்
முடிவாக?

அழுந்தியழுந்தி
பல கேள்விகளை
நம்மை நாமே
கேட்கிறோம்…

இறுதியில்
விடையென்னவோ
எளிது தான்..

ஒரு மனிதன்
வாழ்கிறான்,
அவனை
நாம்
நம் உள்ளத்தில்
சுமக்கும் வரை…

நாம் அவனுடைய
கனவுகளின்
அறுவடையை
சுமக்கும் வரை…

வாழ்கிறான் அவன்,
நாம்
அவனுடன்
நம்
பொதுவான
நினைவுகளை
சுமந்து வாழும்
வரை…

அவன் மனைவி
சுமக்கிறாள்
அவன் வாசனையை,
அவனுடைய
தொடுகையை…..

அவன் மக்கள்
சுமக்கிறார்கள்
அவன் பாசத்தின்
பாரத்தை….

ஒரு நண்பன் சுமக்கிறான்
அவன்
எண்ணங்களை….

இன்னொருவன்
அவனுக்கு பிடித்த
ராகங்களை,தாளங்களை,
பாடல்களை,
அவற்றை
முணுமுணுக்கிறான்
அடிக்கடி….

இன்னொருவன்
அவன் அச்சங்களை..

நாட்கள்
கழியும்,
மலைத்த முகங்களுடன்,
பிறகு வாரங்கள்
பிறகு மாதங்கள்,
பிறகு
ஒரு நாள் வரும்
கேள்விகள் எழாது,
வயிற்றின்
வேதனை முடிச்சுகள்
அவிழும்,
அழுந்திய
முகங்கள்
அமைதியுறும்..

அன்று
அவன்
மறைந்திருப்பான்
நம்மிடமிருந்து
மரணத்தால்
பிரிக்கப்பட்டு,
அவன் மரணித்த
நாளிலன்று..
ஆக
ஒரு மனிதன்
எவ்வளவு காலம்
வாழ்கிறான் முடிவாக?

ஒரே மனிதன்
வாழ்கிறான்
பல கால அளவுகளில்
பலருள்ளிலே!

 

தனித்து இருக்கையிலே…


 

வித்தியாசம்
வித்தியாசமான
சிந்தனைகள்
உதிக்கின்றன,
மனிதனுக்கு
தனித்து இருக்கையிலே…

அப்போது தான்
அவன்
உரையாட
முற்படுகிறான்
சூழ் பிரம்மாண்டத்துடன்…

உணர்கிறான்,
பல ஆன்மாக்களை
விளைவித்து
வளர்க்கும்
மண்ணில்,
தான் வெறும்
ஒரு மண்ணாங்கட்டியென்று…

அப்போது தான்
ஏன்?
எங்கிருந்து?
என்றெல்லாம்
கேள்விகள்
எழுகின்றன..

எப்படி
தோன்றுகின்றன,
எப்படி கழிகின்றன,
நாட்கள்,
வருடங்கள
என்றெல்லாம்?

பழியெதென்று?
புகழெதென்று?
எது அசிங்கமென்று?
எது அழகென்று?

பரபரக்கும்
பதட்டமான
மக்கள்திரளில்
இருந்து
விலக்கி
இனிமையான
ஏகாந்தத்துக்குள்
புகுந்து
கொண்டவனிடம்
அந்த மவுனத்தில்
பேசுகின்றது
பேரண்டம்…

எங்கோ
தொலைதூரத்திலிருந்து
பிரபஞ்சம்
இசைக்கும்
பாட்டு
மெலிதாக
ஒலிக்கின்றது…

மறைக்கும்
மாயத்திரை
விலகுகின்றது…

அவன் காண்கிறான்…

வாழ்க்கையெனும்
அன்றாட
போராட்டத்தில்
சிக்குண்டு தவிக்கும்
பேராசைகொண்ட
சுயநலமான
மனிதனையல்ல…

இருக்க வேண்டிய,
ஆக வேண்டிய
ஆன்மாவை…

உணர்கிறான்
தெய்வீக
துடிப்பை,

காண்கிறான்
பேரண்டத்தின்
பெருந்திட்டம்
குழப்பமாக
விரிய…
மனித
வாழ்க்கையின்
நோக்கத்தையும்
கடமையையும்
பற்றி சிந்திக்கிறான்…

உணர்கிறான்
மவுனத்தில்
மனம்
தூய்மையாக
மலர்வதை…
மறைக்கப்பட்ட
உணமையை
அறிந்து கொள்ள
விழைகிறான்…

மண்ணாங்கட்டியான
பாழ்
இருப்பிலிருந்து
விலகி
உயர்பாதையில்
தூய
ஆன்மாவாக
முயலுகிறான்…

வித்தியாசம்
வித்தியாசமான
எண்ணங்கள்
வருகின்றன
மனிதனுக்கு
தனித்து
இருக்கையிலே!

 

ஆழி உலகைச் சூழ்வதைப் போல…


 
ஆழி உலகைச் சூழ்வதைப் போல
வாழ்வை சூழ்கின்றன
கனவுகளும் கற்பனைகளும்…
இரவு வருகிறது நாடாமலே

அலைகள் தகர்க்கின்றன
மோதிமோதி
ஒன்றன் பின் ஒன்றாக
கரையின்
காப்பு அரண்களை…
அழைக்கின்றன
அவை,
இறைஞ்சுகின்றன
அவற்றுடன்
சென்றுவிட…
மாயப்படகொன்று
காத்திருக்கிறது
துறைமுகத்தில்…

அவற்றின்
இழுவை
நம்மை
வாரி
வளைத்து
செல்கிறது
கடலின் அனந்தத்தினுள்….
உயரத்திலிருந்து
வெறித்த பார்க்கின்றது
அந்நியமாய்
எல்லையற்று விரிந்த வான்…

பிரகாசமாய்
ஒளிவீசுகின்றன
நட்சத்திரங்கள்
ஏற்றப்பட்டு..
பாய் விரித்து
செலுத்துகிறோம்
படகை
சூழ்ந்த அகண்ட வெளியில்
ஆழந்தெரியாத
அனல் கக்கும்
அதலபாதாளத்தில்

 

நானே காரணம் …


 

 

நான் தவறியதில்லை.

ஆனால் தவறுகள்

நிகழும் போது

தட்டிக்கேட்டதில்லை…

 

என் கால்கள்

உறுதியானவை.

இப்போதும்

மைல்கள் கணக்கில்

நடப்பேன்,

களைத்து விடாமல்.

ஆனால்

உறுதியாக

ஊன்றி நின்றதில்லை

தவறுளை எதிர்த்து….

 

என் கைகள்

வலுவானவை.

ஆனால்

நான் நீட்டியதில்லை

அவற்றை,

உதவி கோரி

கெஞ்சி

கரம் நீட்டியவனுக்கு..

 

காதுகள்

துல்லியமாக

கேட்கும்.

இல்லை

ஒருகுறையும் ,

இருந்தும்

செவி மடுத்ததில்லை

சக மனிதன்

குரலுக்கு..

 

பேச ஏலாதவன் இல்லை

வக்கனையாக பேசுவேன்

எனக்காக.

பேசியதில்லை

எழுதியதில்லை

அப்பாவி சப்பாவிகளுக்காக

 

ஆசையே

அழிவுக்கு

காரணமென்றான் புத்தன்..

அனைத்து தீமைகளுக்கும்

வறுமையே

இன்மையே

கானணமென்றான்

அறிஞன்

பெர்ணார்ட் ஷா

 

இல்லை

உலகின்

அத்தனை தீமைகளுக்கும்

காரணம்

நானே ,

Continue reading