நானே காரணம் …


 

 

நான் தவறியதில்லை.

ஆனால் தவறுகள்

நிகழும் போது

தட்டிக்கேட்டதில்லை…

 

என் கால்கள்

உறுதியானவை.

இப்போதும்

மைல்கள் கணக்கில்

நடப்பேன்,

களைத்து விடாமல்.

ஆனால்

உறுதியாக

ஊன்றி நின்றதில்லை

தவறுளை எதிர்த்து….

 

என் கைகள்

வலுவானவை.

ஆனால்

நான் நீட்டியதில்லை

அவற்றை,

உதவி கோரி

கெஞ்சி

கரம் நீட்டியவனுக்கு..

 

காதுகள்

துல்லியமாக

கேட்கும்.

இல்லை

ஒருகுறையும் ,

இருந்தும்

செவி மடுத்ததில்லை

சக மனிதன்

குரலுக்கு..

 

பேச ஏலாதவன் இல்லை

வக்கனையாக பேசுவேன்

எனக்காக.

பேசியதில்லை

எழுதியதில்லை

அப்பாவி சப்பாவிகளுக்காக

 

ஆசையே

அழிவுக்கு

காரணமென்றான் புத்தன்..

அனைத்து தீமைகளுக்கும்

வறுமையே

இன்மையே

கானணமென்றான்

அறிஞன்

பெர்ணார்ட் ஷா

 

இல்லை

உலகின்

அத்தனை தீமைகளுக்கும்

காரணம்

நானே ,

Continue reading

Advertisements

இளைப்பாறுதல்?


 

என்ன பொழப்புடா
இது பங்காளி?
சதா பொறுப்பை
சுமந்து
ஒழப்பும்
ஓட்டமுமா?

ஓய்வா
ஒரு மரத்தடியிலே
ஒக்கார்ந்து
மேய்கிற
ஆட்டையும்
மாட்டையும்
ஆசையா
ஆற அமர
பார்க்க முடியுதா?

எங்கிட்டோ
இருந்து வருகிற
இந்த வெள்ளைப்பறவை,
நாரையா?
சிறுகொக்கா?
மாட்டின்
மேல
ஒக்கார்ந்து
அதன் உண்ணியெ
கொத்தி திங்குதே!
அதை பார்க்க முடியுதா..?

அதோ அணில்கள்
ஏறி இறங்கி
விளையாடுதுங்களே!
ரசிக்க
ஆகுதா?

அட இந்த
பகல் பொழுதிலே,
இராத்திரி வானம்
போல,
வெளிச்சம் பட்டு
நட்சத்திரமா
மின்னுதே
ஓடை !
அதை
ஒக்கார்ந்து
அனுபவிக்க முடியுதா?

ஒரப்பார்வை
பார்த்துட்டு
ஒய்யாரமாய்
நடக்குது..
இல்லை இல்லை
நாட்டியமாடுது
அழகு!
அதன்
அசைகிற
பாதங்களை
கண்ணு குளிர
காண
முடியுதா?

அவ
கண்ணுல
ஆரம்பிச்ச
புன்னகை
அவ
உதடுகளை
நிறைக்கிறதை
பார்க்க கூட
சமயமில்லாமெ
போச்சேடா
பங்காளி..

சதா
பொறுப்பை
சுமந்த
ஒழப்பும்
ஓட்டமுமா
போச்சேடா
பொழப்பு,
பங்காளி!

 

கவிதையும் மதமும்…


 

கவிதையும்
மதமும்
குணத்தாலொன்றே!

அவை
வேறென்ன?
பகல் பொழுதை,
கனவு கானும்
மனதோடும்,
உணர்வுகளோடும்,
உள்ளுணர்வுகளோடும்,
சுவாசத்தோடும்,
இயல்புகளோடும்,
ஒருங்கிணைக்க
முயலும்
எண்ணவோட்டங்களல்லாமல்?

உண்மையை
கண்டறிய,
இருப்பின்
பொருளறிய
வாழ்வை
அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ள
வீசும்
கற்பனை
வலைகள் தானே
இரண்டும்..

கனவு காணப்படாமலா
கவிதைகளின்
வார்த்தைக்கோர்வைகள்?

கணவு காணப்படாமலா
மதங்களின்
கோட்பாடுகள்?

கவிதைகளின்
வார்த்தைகள்
முழுக்க முழுக்க கற்பனைகளல்ல!

மதங்களின்
கோட்பாடுகள்
முழுக்க முழுக்க
சத்தியங்களல்ல;
சாத்தியப்பாடுகள்!

கவிதை
கட்டற்ற
கற்பனை!

மதம்
கட்டுப்படுத்தப்பட்ட
கற்பனை!

கவிதை
உணர்வுகளின்
உன்மத்த
வெளிப்பாடு!

மதம்
அனுபவப்பிழிவால்
ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட
உணர்வுகளின்
வெளிப்பாடு!

கவிதை
அறியும்,
அதன்
வலையில்
சிக்கியது
உண்மையின்
சிறுபகுதி
மட்டுமென!

மதம் நம்பும்,
அது வீசிய அதன்
கற்பனை
வலையில்
சிக்கியது
மட்டுமே
உண்மையென!

கவிதை
மீள மீள
வீசும்
கற்பனை
வலையை,
முழு
உண்மையை
கண்டடைய,
விடுதலையாக..

மதம்,
கிடைத்ததை
வைத்து
கட்டமைக்கும்,
அதன்
கோட்பாடுகளை,
அதன்
வழி
தீர்மானிக்கும்
வாழ்வியல்
நெறிமுறைகளை,
சமூக ஒழுக்கங்களை,
சட்டதிட்டங்களை!

கவிதை
நித்தம்
புதிதாக
காணும்,
புதிது புதிதாக
காட்டும்
சூழ்
இயற்கையை..

மதம்
தான்
கட்டமைத்த
உண்மை
வழியே
மட்டுமே
காணும்
இயற்கையை..
குறுக்கி
அடக்க
முயலும்,
அகண்ட
இயற்கையை
அது
கட்டமைத்த
உன்மைக்குள்..

கவிதைக்கு
இல்லை
வரையறைகள்;
அது வரையறுப்பதில்ல
எதையும்!

மதம்
கறாரானது;
வரம்புகள்
உண்டு,
எல்லாவற்றையும்
வரையறுக்கும்.

கவிதையின்
பாடுபொருளாக
கடவுள்
எப்போதாவது
சிக்குவான்,
சிறைப்படமாட்டான்!

மதத்தின்
மையவாதமாக
கடவுள்
கட்டமைக்கப்படுவான்;
சிறைப்படுத்த முயலும்
மதம்
அதற்குள்,
அதற்கு
சிக்காத
கடவுளை!

 

புரிகிறது இப்போது!


 

புரிகிறது
இப்போது!

அவள் ,”என்றும்
உன்னை நினைப்பேன்!”
என்று
உறுதியளித்த போது

உண்மையில்
“உன்னை மறக்கப் போகிறேன்”
என்றே சொல்லியிருக்கிறாள்.

ஆனால் அன்பாக,
கனிவாக!

 

தலை நிமிர்!


 

தொங்கப் போடாதே தலையை!

வாழ்வு உடைந்து
நொறுங்குவது
போல
தோன்றுகிறதா?

பொறு!

எதிர்மறையாகவே
ஏன்
சிந்திக்கின்றாய்?

பல நேரங்களில்
உடைந்த
பாகங்கள்
ஒரு மாறிய ஒழுங்குக்குள்
அமரலாம்,
வாழ்வு உடைந்து
மாறிய ஒழுங்குக்குள்
அமர்ந்து
உன்னை
மேம்படுத்தலாம்.

அவசரப்படாதே|

நேர்மறையாக
நல்லதையே
எதிர்நோக்கு.

எங்கே
தலை நிமிர்!

ஆங் ….
அப்படித் தான்!

 

சமூகப் படிநிலை…


 

உன் கண்களை காண்கிறேன்.
உன் வார்த்தைகளுக்கு வேறாக,
உன் கண்கள் கொப்பளிக்கின்றன,
உன் உரிமையையும்
உன் குலப்பெருமையையும்.
அதனாலேயே
சேர்த்தே
உமிழ்கின்றன
என் உரிமை மீதான
வெறுப்பையும்
என் மீதான
அருவருப்பையும்.

நானும் நடிக்கிறேன்,
கண்டும் காணாதது போல
ஏற்பதாக..
உன் வார்த்தைகளை,
உன் போலி உபசரிப்புகளை!

நீயும் அதை அறிவாய்…
நீ என்ன குருடனா
என் கண்களும்
கொப்பளிக்குமே
என் வார்த்தைகளுக்கு
வேறாக,
உண்மையை..

இப்படித்தானே
பெரும்பாலானோர்
பொழப்பை
ஓட்டுகிறோம்!