கவிதையும் மதமும்…


 

கவிதையும்
மதமும்
குணத்தாலொன்றே!

அவை
வேறென்ன?
பகல் பொழுதை,
கனவு கானும்
மனதோடும்,
உணர்வுகளோடும்,
உள்ளுணர்வுகளோடும்,
சுவாசத்தோடும்,
இயல்புகளோடும்,
ஒருங்கிணைக்க
முயலும்
எண்ணவோட்டங்களல்லாமல்?

உண்மையை
கண்டறிய,
இருப்பின்
பொருளறிய
வாழ்வை
அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ள
வீசும்
கற்பனை
வலைகள் தானே
இரண்டும்..

கனவு காணப்படாமலா
கவிதைகளின்
வார்த்தைக்கோர்வைகள்?

கணவு காணப்படாமலா
மதங்களின்
கோட்பாடுகள்?

கவிதைகளின்
வார்த்தைகள்
முழுக்க முழுக்க கற்பனைகளல்ல!

மதங்களின்
கோட்பாடுகள்
முழுக்க முழுக்க
சத்தியங்களல்ல;
சாத்தியப்பாடுகள்!

கவிதை
கட்டற்ற
கற்பனை!

மதம்
கட்டுப்படுத்தப்பட்ட
கற்பனை!

கவிதை
உணர்வுகளின்
உன்மத்த
வெளிப்பாடு!

மதம்
அனுபவப்பிழிவால்
ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட
உணர்வுகளின்
வெளிப்பாடு!

கவிதை
அறியும்,
அதன்
வலையில்
சிக்கியது
உண்மையின்
சிறுபகுதி
மட்டுமென!

மதம் நம்பும்,
அது வீசிய அதன்
கற்பனை
வலையில்
சிக்கியது
மட்டுமே
உண்மையென!

கவிதை
மீள மீள
வீசும்
கற்பனை
வலையை,
முழு
உண்மையை
கண்டடைய,
விடுதலையாக..

மதம்,
கிடைத்ததை
வைத்து
கட்டமைக்கும்,
அதன்
கோட்பாடுகளை,
அதன்
வழி
தீர்மானிக்கும்
வாழ்வியல்
நெறிமுறைகளை,
சமூக ஒழுக்கங்களை,
சட்டதிட்டங்களை!

கவிதை
நித்தம்
புதிதாக
காணும்,
புதிது புதிதாக
காட்டும்
சூழ்
இயற்கையை..

மதம்
தான்
கட்டமைத்த
உண்மை
வழியே
மட்டுமே
காணும்
இயற்கையை..
குறுக்கி
அடக்க
முயலும்,
அகண்ட
இயற்கையை
அது
கட்டமைத்த
உன்மைக்குள்..

கவிதைக்கு
இல்லை
வரையறைகள்;
அது வரையறுப்பதில்ல
எதையும்!

மதம்
கறாரானது;
வரம்புகள்
உண்டு,
எல்லாவற்றையும்
வரையறுக்கும்.

கவிதையின்
பாடுபொருளாக
கடவுள்
எப்போதாவது
சிக்குவான்,
சிறைப்படமாட்டான்!

மதத்தின்
மையவாதமாக
கடவுள்
கட்டமைக்கப்படுவான்;
சிறைப்படுத்த முயலும்
மதம்
அதற்குள்,
அதற்கு
சிக்காத
கடவுளை!

 

Advertisements

புரிகிறது இப்போது!


 

புரிகிறது
இப்போது!

அவள் ,”என்றும்
உன்னை நினைப்பேன்!”
என்று
உறுதியளித்த போது

உண்மையில்
“உன்னை மறக்கப் போகிறேன்”
என்றே சொல்லியிருக்கிறாள்.

ஆனால் அன்பாக,
கனிவாக!

 

தலை நிமிர்!


 

தொங்கப் போடாதே தலையை!

வாழ்வு உடைந்து
நொறுங்குவது
போல
தோன்றுகிறதா?

பொறு!

எதிர்மறையாகவே
ஏன்
சிந்திக்கின்றாய்?

பல நேரங்களில்
உடைந்த
பாகங்கள்
ஒரு மாறிய ஒழுங்குக்குள்
அமரலாம்,
வாழ்வு உடைந்து
மாறிய ஒழுங்குக்குள்
அமர்ந்து
உன்னை
மேம்படுத்தலாம்.

அவசரப்படாதே|

நேர்மறையாக
நல்லதையே
எதிர்நோக்கு.

எங்கே
தலை நிமிர்!

ஆங் ….
அப்படித் தான்!

 

சமூகப் படிநிலை…


 

உன் கண்களை காண்கிறேன்.
உன் வார்த்தைகளுக்கு வேறாக,
உன் கண்கள் கொப்பளிக்கின்றன,
உன் உரிமையையும்
உன் குலப்பெருமையையும்.
அதனாலேயே
சேர்த்தே
உமிழ்கின்றன
என் உரிமை மீதான
வெறுப்பையும்
என் மீதான
அருவருப்பையும்.

நானும் நடிக்கிறேன்,
கண்டும் காணாதது போல
ஏற்பதாக..
உன் வார்த்தைகளை,
உன் போலி உபசரிப்புகளை!

நீயும் அதை அறிவாய்…
நீ என்ன குருடனா
என் கண்களும்
கொப்பளிக்குமே
என் வார்த்தைகளுக்கு
வேறாக,
உண்மையை..

இப்படித்தானே
பெரும்பாலானோர்
பொழப்பை
ஓட்டுகிறோம்!

 

கல்!


 

“செதுக்குவாயா நீ?
அவனுக்கு
ஒரு கல்லை,
அவன் தலை மேல் வைக்க!
செதுக்குவாயா நீ
அவனுக்கு ஒரு நினைவுக்கல்லை?
ஒரு கல்லை
அவனுக்காக?”

 

மூன்று
நாட்களுக்கு
முன்பு,
வெடித்து தெறித்த
கல்லொன்று
வீழ்த்தியிருந்தது
அவள் காதலனை.

சிதறிய
கல்
மண்டையை
சிதறடித்து கொன்றிருந்தது
கல்குவாரியில்,
யாருடைய
அசிரத்தையோ,
இல்லை
அவன்
அஜாக்கிரதையோ,
வெடிவைக்கும் போது
அபாயகரமான
இடத்தில்
அவன்
உலாத்தி தொலைக்க…

துடிப்பான
உயிர்ப்பான
வளர்ந்த உயரமான
வீரமான
அந்தக்
காளை,

எதைப்பற்றியுமே
ஒரு தெளிவான
பார்வை
கொண்டிருந்த
அந்த
வாலிபன்,

ஒரு ஓளி
ஒரு ஓசை
ஒரு உறுமல்
ஒரு உருளல்

வீழந்து கிடந்தான்
உருண்ட
பாறையின் கீழ்,
உயரற்று,
களிமண்ணாய்
முகம்,
முடிவிலியை
காண
அகலத்திறந்த
விழிகள்
விரிந்து நிலைகுத்தி…

செய்தியை
அவளிடம்
உடைக்கச்
சென்று கொண்டிருந்தேன்;
உடைந்த இதயத்தோடு..
நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது
இதயம்,
எப்படி என்
உதடுகள்
உடைத்து சொல்லுமென்று?
அதற்குள்
ஒரு
அவசரக்கார
மூர்க்கன்
உடைத்திருந்தான்,
அவள்
ஆசைக்காதலனின்
மண்டை உடைந்து,
உயிர் உடைந்ததை!
உடைத்திருந்தான்,
அவள்
இதயத்தை…
கல்லென
அவள் சமைந்ததைக்
கூட உணராமல்..

நான் சென்று சேர்ந்த போது,
தனியே
நின்றிருந்தாள்..
ஒரு பெண்
மாறியிருந்தாள்
கல்லாகவே..

ஏதுமவள்
சொல்லவில்லையென்றாலும்
எல்லாமவள்
அறிவாளென்பதை
உணர்ந்தேன்.

 

அவள்
இதயம்
செத்திருந்தது;
அதனால்
அவள்
முழங்கவில்லை,
முனங்கவில்லை..
காதலனைப் பெற்ற
அவன் அன்னை கூட
ஓலமிட்டு ஒப்பாரி வைத்தாள்.

இவள்?
சொட்டுக்கூட
அழவில்லை..

அவள் காதலன்
உறங்கினான்,
உறங்கவில்லை
இவள்.

மூன்று பகல்
மூன்று இரவு
ஒரு அணக்கம்..
ம்ஹும்
அசையவில்லை!

மூன்று பகல்,
மூன்று இரவு
அஸ்தமனத்திலிருந்து
உதயம் வரை,
காலையிலிருந்து
மாலைவரை,
கல்லாய்
உறைந்திருந்த அவளின் கணகள்
எதன் மீதும் குவியாமல்
அதே சமயம்
அனைத்தையும்
கண்டு முடித்து
விட்டதை போல..

நாலாம் இரவு
நான் வீடு
திரும்பிய போது
என் வீட்டு
வாசலில்
அவள்..
” செதுக்குவாயாஅவனுக்கொரு
கல்லை”,
கேட்டவள்
வேறேதும் பேசவில்லை.

நுழைந்தவன்
அமர்ந்தேன்
ஒரு நாற்காலியில்
சரிந்து.

அவள் கண்கள்
நிலைத்தன
என் முகத்தில்
அதே
பாரா விழிகளோடு!

அவள் பொறுமையாய்
என் அசைவுகளையே
பார்க்க பார்க்க,
அந்த பார்வை
நிறுத்தியது:
என்
சுவாசத்தை,
உருவியெடுத்தது
என் இதயத்தை’
உறைய வைத்தது
என் உதிரத்தை,
உடைத்தது
என்
எழும்பை,
ஊடுருவியது
அவற்றின்
மஜ்ஜையை!

வேறு வழியின்றி
எழுந்த நான்
தேடி தேர்ந்தெடுத்தேன்
ஒரு கல்லை.

சதுரம்
பார்த்து
செதுக்கி
பளபளபாக்கினேன்..
சிலையாய்
அருகிலேயே
நின்றாள்
நான் செதுக்க
செதுக்க.

 

இரவுக்கு பின்
இரவு
வருவாள்
அவள்,

பார்த்துக் கொண்டேயிருப்பாள்,
காதலனின்
நினைவுக்கல்லை
நான் செதுக்க
செதுக்க

 

என்கரங்களை,
ஒவ்வொரு
உளிக் கொத்தை,

வடிவெடுக்கக
வடிவெடுக்க,
அவள் வடிவுகுலைந்தாள்…
ஆனால்
அவள் கண்களில்
அந்த ஜோதி மட்டும்
பிரகாசம்
கூடிக்கொண்டே……
எனக்குத் தோன்றும்
நினைவுக்கல்லை,
ஒருவரல்ல
இருவர் சேர்ந்து
செதுக்குவதாக….

நானும் மரணமும்.

ஒரு வழியாக
நினைவுக்கல்லும்
இறுதி வடிவெடுத்தது.

அன்றிரவு
அவள்
அவளுடைய சமாதானத்தை,
சாந்தியை
கண்டடைந்தாள்
போலும்?
நான்
உளியையும்
சுத்தியலையும்
தாழச் சாத்தியபோது.

பெருமூச்செறிந்து
விட்டு
என் வீட்டிலிருந்து
வெளியேறினாள்

அன்றிரவு
தான்
அவளை கடைசியாக
கண்டது..

அடுத்த நாளிரவில்
நெடுநேரம்
தனித்திருந்து
யோகத்திலமர்ந்தது போல
இருந்து
உழைத்து
பொறித்தேன்
அவள் பெயரையும்
நினைவுக்கல்லில்!

 

*இது Gibson இன் Stone என்ற கவிதை தந்த பாதிப்பில் அதை தமிழ்ப்படுத்திய முயற்சி..

அது இதை விட நீளம்..

நீளத்தை குறைத்து உக்கிரத்தை குறையாமல் தர முயன்றிருக்கிறேன்..

பாமரன்.


 

நான்
பெரிய பாசாங்கேதுமில்லாத
பாமரன்….

சவுகரியமாக
வாழ
திட்டமிடுகிறேன்
கவனமா
தெரிஞ்ச வரை.

பரவலாக
எல்லோரும்
செய்கிறதையே
செய்கிறேன்.

எல்லோரும்
பேசுவதையே
எதிரொலிக்கிறேன்.

தேநீர்க்கடை
செய்தித்தாள்கள்
வழி
அறிஞ்சுக்கிறேன்
அன்றாட
விவரத்தை.

சந்தேகமில்லை
எனக்கு
நீங்கள் என்னை
பளபளப்பில்லாதவன்னு
நினைப்பீங்க,

மிக மிகச்
சாதாரணன்னே
கணிப்பீங்க,

ஆனால்
நானே
பெரும்பாண்மைனயை
பிரதிநிதித்துவப்படுத்துறேன்;
எனக்கு ரெம்ப பெருமை
அதிலே!

என் பேரு கூட
ரெம்பச் சாதாணமா
வித்தியாசமா
இல்லாமல்…

 

பத்துல ஓன்பது பேர் திரும்பி பார்க்கலாம்
என் பேரை
கூப்பிட்டா..

ஏனெனில்
உலகத்தை பெரும்பாலும்
இயக்குவது
பாமரர்களே..

நீங்கள்
ஒத்துக்கொள்ளாமல்
போகலாம்,

என்னைப் போல
சாதாரணன்
இல்லை நீங்கள்
எனலாம்..

என்னைப் போலல்லாமல்
தெனாவட்டாய்
மேனிமினுக்கி
வலம் வரலாம்
நீங்களாக
அமைத்துக் கொள்ளும்
உங்கள் மேடைகளில்..

நீங்கள்
அதிபர்களாயிருக்கலாம்
பல தொழில்களுக்கு,

பெரிய பெரிய
முதலீடுகளை
சிந்திக்கலாம்,
திட்டமிடலாம்..

ஆனால்
சகோதரர்களே!
எங்களுக்கும்
ஒரு வணக்கம்
வையுங்கள்,
உதாசீனம் செய்யாமல்…

ஏனெனில்
நாங்களின்றி
உங்கள்
சொகுசு இல்லை
உங்களுக்கு!