கண்களும் அதரங்களும்…


 

பெண்ணுக்கு
வல்லமை
தருவது
நாங்களா? நீங்களா?

வாதிட்டுக்கொண்டன
கண்களும்
அதரங்களும்:

“நாங்கள்
எங்கள்
கூரிய
அம்புகளை
எய்தால்
அவை
துளைக்காத
இதயங்களுமுண்டோ..?
என்றன கண்கள்

“காயப்படுத்தி
வீழ்த்த வேண்டிய
அவசியம்
எங்களுக்கில்லை,
கனிவாய்
வார்த்தைகளை
உதிர்ப்போம்
உருகிப்போகாதோ
இரும்பு
இதயங்களும்?”
பதிலிறுத்தன
அதரங்களும்…

“அடிப்போங்கடி
பைத்தியங்களே!
நீங்கள்
வார்த்தைகளை
பேசவேண்டும்..
எங்கள் கண்ணசைவில்
கிறங்கடித்து விட
மாட்டோமோ
இதயங்களை?”
விடவில்லை
கண்களும்..

“புரியாத
பைத்தியங்களே!
நாங்கள் சற்றே
விரிந்து மலர்த்தும்
மென்னகையில்
மென்று தின்று
விடமாட்டோமா
இதயங்களை”
விடுமா அதரங்கள்…

“நாங்களா
பைத்தியங்கள்!
ஓரங்களில்
முத்துக்கள்
போல
கண்ணீர்த்துளிகளை
உருட்டி
சுருட்டிக்கொள்ள
மாட்டோமா
முந்தானைக்குள்
இதயங்களை”,
கடைசி ஆயுதத்தை
எடுத்து விட்டன
கண்கள்…

“புத்தியே
இல்லையடி
உங்களுக்கு!
அமுதூறும்
எங்கள்
இதழ்களால்
உரசி
உறிஞ்சி
விடமாட்டோமா
நொடியில்
ஆன்மாவை”,
பிரம்மாஸ்திரத்தை
வீசி
வென்றன
அதரங்கள்!

 

Advertisements

எதிர்மறையானவன்…


 

வளர வளர
எதிர்மறையானவனாகிறேன் …
களைத்துப்போகிறேன்
காகித
புனிதங்களில்,
கசக்கும்
கற்பனைகளில்…
நம்பவில்லை
நான்
கடவுள்,
கோயில்களிலும்
பள்ளிவாசலகளிலும்
தேவாலயங்களிலும்
வீற்றிருப்பதாக,
இதோ வருகிறார்,
இங்கே வருகிறார்,
இப்போதே
இரட்சிக்க
என்கிற
போதகர்களின்
வாசகங்களில்,
புரோகிதர்களின்
சடங்குகளில்,
சம்பிரதாயங்களில்,
சொர்க்கம் நிச்சயம்
என்ற
பசப்பும்
வார்த்தைகளில்,
நரகத்தில்
வீழ்வாய்
என்கிற
வசவுகளில்….
கடவுளை
காண்கிறேன்:
கள்ளமில்லா
குழந்தைகளின்
புன்னகைக்கும்
கண்களில்,
பாலங்களுக்கு கீழே
படுத்து கிடக்கும்
வீடற்றவர்களின்
கண்களில்,
தங்களை
மற்றவரில்
தொலைத்து
பித்துப் பிடித்த
இளங்காதலர்களின்
கண்களில்,
யாருமற்ற
அநாதைகளாய்
மரிக்கும்
பல பிள்ளைகளை
பெற்று வளர்த்து
ஆளாக்கிய
மூத்த
பெற்றோர்களின்
கண்களில்,
கைது செய்து
ஒடுக்கப்பட்ட
மனித உரிமைகளை
நேசிக்கும்
சமூக செயலபாட்டானின்
கண்களில்,
நினைவுகளில்
வாழ்க்கையை
தொலைத்து விட்ட
போதை பழக்க
அடிமைகளின்
கண்களில்…
போர்களில்
வீரமரணம்
எய்திய பின்னும்
நிழலாடும்
வீரர்களின்
கண்களில்,
பிழைக்க போராடுவோரின்
கண்களில்,
இரவில்
என்னை தூங்க விடாமல்
உற்றுப் பார்க்கும்
கண்களில்,
என்னருகே
என்னைத் தவிர
யாருமே
வேண்டாமென
என்னை
பார்த்திருக்கும்
வளர்ப்பு
நாயின்
கண்களில்…

யாரிந்த
கடவுள்?
வடிவுடையவனா
அல்லாதவனா
இருண்டவனா?
ஒளிர்பவனா?
ஆணா?
பெண்ணா?
இல்லை
பாலினம்
கடந்ததா?

கடல்
போல
விலகியேயிருந்து,
நெருங்கி தொட வருவது போல,
ஆறுதலளிக்க
ஓடோடி
வருவது
போல,
வந்து
இறுதியில்
சுருண்டு
மடங்கி
பின்வாங்கிப போகும்
அலைகள்
போல,
இருப்பது
போல
தோன்றி
இல்லாமல்
போகிறது
தானே..

நம்புகிறேன்
உச்சபட்சமாக,
வெறித்தனமாக,
மனித
சுதந்திரத்தை,
சமத்துவத்தை,
சகோதரத்துவதை,
உயர்த்தும்
பாடல்களை!
மனிதத்தை
மறுக்காமல்
ஏற்கும்
பாடல்களை!
மனித
நேயத்துடன்
சகமனிதனுக்கு
சதா
திறந்திருக்கும்
இதயங்களை!

 

அன்றும் இன்றும்…


 

அன்று
இரவில்
படுக்கையறையில்
நுழைய
இருவருக்கும்
ஆவலிருக்கும்…

எனக்குத் தெரியாமல்
உன் முகத்தை
நீ
திருத்திக் கொள்வாய்,
உனக்குத் தெரியாமல்
நான்
வாய் கொப்புளித்து
என் அக்குள்களில்
பவுடரை
அப்பிக் கொள்வேன்…

நேருக்கு நேராகவே
ஒருவர் மற்றவரை
நோக்கியே
தான்
கிடப்பு,

உன்னை
மகழ்வித்து
உன்னை
நெருங்க
அன்றென்னென்ன
செய்தாயென்று
அக்கறையாக
கேட்பேன்,
நீயுந்தான்
என் ஈகோவை
வீங்க வைக்க
அலுவலகத்திலென்
என் வீரபிதாபங்களை
விசாரிப்பாய்,
ஏன் என்
அம்மாவைப் பற்றிக்கூட
விசாரிப்பாய்…

ஏதாவது
இச்சகமாய்
பேசி
இருவரும்
மற்றவருள்
மூழ்கி
மூச்சிரைக்க
முயங்கி
முத்தாய்ப்பாய்
முத்தங்கொடுத்து
ஆழ்வோம்
உறக்கத்தில்…

இன்று
போட்டிபோட்டுக் கொள்கிறோம்
படுக்கையறைக்குள்
முதலில் நுழைவதை
தவிர்க்க,

நான் ஏதாவதொரு
புத்தகத்தை
வாசிக்கிறேன்
என்
கண்கள்
என்னை
கெஞ்சியும்,

நீயும்
சுவாரசியமேயில்லாத
தொலைக்காட்சிகளில்
உறக்கம் கோரும்
உன்
விழிகளை
ஊன்றி….

வேறு வழியின்றி
ஒருவர் முன்
சென்று
சுவர் பார்த்து கிடக்க,
மற்றவர்
அப்பாடாவென்று
கட்டிலின்
மறுபக்கத்தில்
மறுபக்க சுவரைப்பார்த்து,
உரசிவிட கூடாதென்று
கவனமாக
ஒருக்களித்து
கிடக்கிறோம்…

நீ உன் தலையணையின்
குழிவில்
அருகிலிருக்கும்
என்னை
மறக்க
முகம் புதைக்கிறாய்,

நான்
என் தலையணையின் குழிவில்
என் முகத்தை
புதைக்கிறேன்…
இன்னும் கொஞ்ச
நாட்களில்
கிடந்துறங்க
ஆளுக்கொரு
படுக்கையை
இருவரும்
தேடலாம்…

முதலில்
ஒரே
அறையில்…

பிறகு
வேறு வேறு
அறைகளில்…

ஆச்சரியமில்லை!

வெறுப்பு!


 

வெறுப்பைப்
போல
வெறுத்தொதுக்க வேண்டியது
வேறேதுமில்லை…
வெறுக்க தொடங்கியவுடன்
வெறுப்பவர்கள்
மீது
வெறுப்பைக் காட்ட
நம்மை
நாமே
வெறுக்கவைக்கும்
நாமே அறிந்திராத
நம் மோசமான
பலவீனங்களும்
நம் குரூர
குணங்களும்
நம்முள்ளிருந்து
வெளிப்பட்டு
வெறியுடன்
செயல்படும்..

 

மகளின் வளர்ச்சி…


 
வளர்வதை
காண்கிறேன்
மனம்
பதற பதற
என்
குழந்தை,
கன்னியாக
மாயப் பெண்ணாக,
அந்நியமாக,
தூய
அழகான
கண்களுடன்,
ஆனால்
நான் பழகிய
அந்த
அவளின்
பழைய கண்களி
லிருந்து
ஏதோ
வித்தியாசப்பட்டு தெரிய…

என்
சந்தேகிக்கும்
ஆன்மாவின்
வானின்
மீது
புதிய
வேடமிட்ட
அவள்
குழந்தைமை
உதயமாகுவரை….

விரைந்து
போற்றுகிறேன்
அவள்
கன்னிப்பருவத்தை….

மீண்டும்
காண்கிறேன்
அவளின்
கண்களில்
பழைய மிருதுத்தன்மையை
அவள்
ஆழமாகும்
விழிகளில்
இன்னும்
கனிவாக…

 

எல்லாம் என் கெட்ட நேரம்…


 

புலம்புவதில்
புண்ணியமில்லை,
மரத்தடியில்
குத்தியிருந்து
அதிர்ஷ்டமில்லையென்று…
எல்லாம்
என் கெட்ட நேரமென்று…
ஏன்
என வாழ்வு மட்டுமிப்படி
இழவெடுத்த
ஒன்றாயானதென்று…

உன் அண்டை வீட்டானை விடவா
உன் வாழ்வு
துயரமானது?
அவன் படும்
பாட்டை விடவா
உன் பாடு
மோசம்?
உனக்கு பெய்யும்
மழைதான்
அவனுக்கும்,
அவனுக்கும்
அவன்
வெறுக்கும்
கடும்
உடலுழைப்பு தான்…
அவனும் தான்
களைத்து போகிறான்,
அவனும் தான்
சலித்துப் போகிறான்,
அவனது எஜமானனும்
கறரானவன்
தான்,
அவன் மொத்த
வாழ்க்கையும்
எடுத்து
அலசிப்பார்…

ஒப்பீட்டளவில்
உன் பாடு
தேவலை..
புலம்புவது
கஷ்டத்தை
போக்குமா?
இல்லை
எதிரிகளை
குறைத்து
நண்பர்களை பெருக்குமா?

எல்லாருக்கும்
பிழைப்பு
அரும்பாடுதான்,
ஒரு நாள்
சந்தோசம் தான்,
ஒரு நாள்
துயரம்
தான்,
எல்லோரும்
அன்றாடம்
எல்லாவற்றோடும்
ஓடியாடி
பாடுபட்டுக்
கொண்டு தானிருக்கிறார்கள்…

என்று
ஒரு நாள்
ஒரு மனிதன்
கையை
உயர்த்தி
சத்தியம்
செய்கிறானோ,
நாப்பதாண்டுகளில்
ஒரு நாள்கூட
கவலையே பட்டதில்லை,
ஒரு அடி கூட
விழுந்ததில்லை,
ஒரு சிறு நோயும்
தீண்டியதில்லை,
உறவோ
நட்போ
எதையும்
இழந்ததில்லை,
அழுததில்லை,
பெருமூச்செறிந்ததில்லை,
ஒரு திட்டம்
கூட
தவறியதில்லை,
நோகாமல்
சிரித்துக்கொண்டே தான்
கடந்து வந்திருக்கிறேனென்று,
அன்று
உட்கார்ந்து
புலம்புவேன்
எனக்கு
அதிர்ஷ்டமில்லையென்று,
எல்லாம் என்
கெட்ட நேரமென்று,
என் வாழ்வு மட்டுமேன்
இப்படி
இழவெடுத்த ஒன்றாயானதென்று!

உன்னை விட அகங்காரம் பிடித்தவன்…


 

நீ என்னை விட உயர்மரபில்
வந்தவனென்று,
என்னை விட
உயர்வழியில்
பிறந்தவனென்று
ஒரு சொல்லாலோ
ஒரு செயலாலோ
உணர்த்த முற்படுவாயெனின்
உனக்கு பணிவேனென்றா
நினைக்கிறாய்?
உன்னை விட
அகங்காரம்
பிடித்தவன்
நான்…
உன் தொழில்
என் தொழிலை விட
உயர்வானதென்று,
என் ஆடைகளை விட
உன் ஆடைகள்
அலங்காரமானதென்று,
என்னுடன்
பழகுவது
உனக்கு
தரம் தாழந்ததென்று
சாடை மாடையாகக்கூட
கூற முற்படாதே?
உன்னை விட
அகங்காரம்
பிடித்தவன்
நான்….

உன்
உயர்குடி
நண்பனோடு
சாலையை
கடக்கையில்
எனக்கு முகமன்
கூறுவதிழுக்கெ
ன்று
என்னைக் காண்பதை தவிர்க்க
முற்படாதே..
உன்னை விட
அகங்காரம்
பிடித்தவன்
நான்..

நீ குற்றமற்ற
குணவானாயிருக்கலாம்,
ஆனால்
என் வம்ச
குணத்தை
சந்தேகித்து
களங்கப்பட்டுவிடுவோமென்று
கலக்காமல்
விலக முற்படுவாயெனின்
நீ குளத்தோடு கோபித்துக்கொண்டு
குண்டியை
கழுவாமல்
செல்லும்
ஈனன்…
விலகியே இரு!
உன்னை விட
அகங்காரம் பிடித்தவன்
நான்…

குலமும்
கோத்திரமுமல்ல
பெரிது,
பொன்னும்
பொருளுமல்ல
உயர்வு,
சக மனிதனென
சமமாக மதிப்பதாக
சாடை காட்டு
போதும்,
என் அகங்ஙாரச்
சுவரை
உடைத்து
உன்னை
என் தோள்களில்
தூக்கி
கொண்டாடுவேன்!
ஒரு சின்ன சமிக்ஞை,
சாடைய மாடையாகக்
கூட
ஒரு சைகை
காட்டமாட்டாயா
தோழா?