போடா போடா பொசை கெட்டவனே…


 

எப்படி
இருந்திருக்கும்
பெத்த ஆத்தா
ஏசும்
போது?
அதுவும்
பொண்டாட்டிய
கொடுமைபடுத்திறேனாம்..?!?!
பொண்டாட்டிய
உள்ளங்கையிலே
வச்சு தாங்கிற
என்னைப் போயி..?!?!

ஊருக்கு
போயிருக்கிற
மருமகளுக்காக
மாமியார்
ஏசும்
போது?

போறப்போ
அம்மா கிட்ட
என்னத்தை
சொல்லீட்டு
போனாளோ?
என்கிட்ட
நல்லாத்தானெ
சொல்லீட்டு போனா?

“என்னடா
முழிக்கிறே?
எல்லாத்தையும்
நீயே
உள்ளடக்கி
அழுத்தமா
வாழவாடா
அவ கூட வந்திருக்கா?

முட்டாப்பயலே!
ஆபீஸ் பிரச்சனை,
பணப்பிரச்சனை
உன் கோபம், தாபம்,
எல்லாமே
நீயே
உன் மனசிலே
அடக்கிக்குவாயாமே?
அவ கிட்ட
பகிர்ந்துக்க மாட்டாயாமே?”

“எப்படிம்மா
அவளுக்குத்தெரியும்?
நான் அவ கிட்டச்
சொன்னதேயில்லையே!
அவளை கஷ்டப்படுத்தக்கூடாதுன்னு..”

“ஏண்டா
கூட வாழ்றவளுக்குத் தெரியாதா..?
வீட்டுக்குள்ள
நொழையும் போதே
மொகத்தை பார்த்து கண்டுபிடிச்சிற
மாட்டாளா..?
அதுல
அய்யா வேற
மோட்டுவளையை
பார்த்துக்கிட்டு
சிகரெட்டா
ஊதி தள்ளீட்டு
இருந்திருப்பீக…”

“இல்லம்மா,
நான்
அவளை
ராணியாட்டம்
வச்சிருக்கத்தாம்மா
அவள்கிட்டே
ஒண்ணுமே
பகிர்ந்துக்கிறதில்லே,
சொமையை
அவ மேலெ
இறக்கிறதில்லே…”

“ஆமா
இறக்கீட்டா
உங்க
பலவீனமெல்லாம்
உங்க பொண்டாட்டிக்கு
தெரிஞ்சிரும்கிற
ஆணாதிக்க
ஆணவந்தானடா…?

சொகத்தை மட்டுமில்லடா
சோகத்தையும்
பகிர்ந்துக்க வந்தவ தாண்டா
பொண்டாட்டி..!
பொண்டாட்டிகிட்ட
பலவீனத்தை
மறைக்கிறவனெல்லாம்
புருஷனாடா..?
அவ இட்டு
நெரப்புவாடா
உன் பலவீனத்தை..
பொட்டச்சி தானெ!
அவளுக்கென்ன
தெரியும்னு
நினைக்காதடா..
உனக்கு தோணாததெல்லாம் கூட
அவளுக்கு
தோணும்டா..
துவள்கிற
மனசை
மறைக்காதடா
அவகிட்ட
தோள் தருவாடா
..
ஆசையா
பங்கெடுத்து
பாகம் பிரியாம
வாழ வந்திருக்கா..
அவ மனசை
புரிஞ்சுக்காமெ
உன் மனசை
அவ கிட்ட
திறக்காமே….

போடா போடா
பொசை கெட்டவனே!”

Advertisements

கேட்கவில்லையா காலடி ஓசை?


 

அகங்காரம்
அடக்கியதா?
அறியவில்லை..
மமகாரம்
துறந்ததா?
துலக்கமில்லை..
ஓதி உணர்ந்ததா?
தெரியவில்லை..
எடுத்தோதுகிறது
தானடங்கா
பேதை..

ஒத்து ஊதுகின்றன,
வேறு பிழைப்பில்லாத
அல்லக்கைகள்!

அருவருப்பான
நகலை
அழகான
அசலென்று
மயங்கி
தலையில் தூக்கிவைத்து
கொண்டாடுகிறது
ஒரு கூட்டம்..

ஆணிப்பொன்
கட்டிலில்
கொழுத்த பொய்,
சேர்ந்து கொழுக்கும்
அல்லக்கைகள்
சாமரம் வீச
ஆனந்தமாய்..

சூழ்ந்து,
சுட்டெரிக்க,
வெகுண்டு
அனலாய்
அறம்
கிளம்பி விட்டதறியாமல்!

கேட்கவில்லையா
சினந்து
சீறிவரும்
சத்தியத்தின்
காலடி ஓசை?

 

ஆடித் தீர்த்தது சாமி!


 

பொறுத்துப் பொறுத்து
பார்த்தது
சாமி..
நித்தம்
சமஸ்கிருதப்
பாட்டு..
நல்ல தமிழ் பாட்டு
கேட்டு
நாளு பலவாச்சு..

மாறி மாறி
பொங்கலும்,
உப்புக் கம்மியா
போட்ட
தயிர் சாதமும்..
சலிக்காதா?

வாய்க்கு
வக்கனையா
தின்று
வருசமாச்சு..

அன்னைக்கு
காலையிலே
இருந்தே
என்னமோ
உடம்பெல்லாமொரு படபடப்பு
சாமிக்கு..

ஆகா!
ஆடி வெள்ளி..
ஊருக்கு
அடுத்திருக்கிற
சேரியிலே
மாரியம்மனுக்கு
மாவெளக்கும்
கடாவெட்டுமில்ல..

அய்யரு
மணியாட்டி
ஏதோ
வடமொழியில்
சொல்ல ஆரம்பிக்க
வெடுக்கென்று
கெளம்பிடுச்சு
சிலையிலிருந்து..
விறுவிறுன்னு
வெளியேறிடுச்சு
கோயிலை
விட்டு..

தேரோடும்
நாலு வீதியை
விட்டு
ஊருணியை
தாண்டிய
போதே
பார்த்துருச்சு
முளைப்பாரி
சுமந்து
தான்ஜோட்டு
பெண்டுங்க
போறதெ.

எட்டிப்
பிடிச்சுருச்சு
ஊர்வலத்தை..

மெல்ல மெல்ல
பறைமோளம்
உடம்புல
போதையை
ஏத்த ஆரம்பிச்சுருச்சு..

குஷியாகி
குதியாட்டம்
போட்டு
நடந்துச்சு
சாமி..

தீச்சட்டி
தூக்கி
ஆடி
வரும்
மக்களைப்
பார்த்தவுடன்
மனம்
மகுந்திருச்சு..

ஊர்ப்பயலுக
உற்சாகத்தை
பார்த்து
உன்மத்தமாயிருச்சு..

சிறுவர்களும்
பெரியவர்களும்
ஆடிவர
ஒவ்வொருவர்
உடம்பிலும்
புகுந்தும்
வெளியேறியும்
ஆடி களிச்சுருச்சு..

கொட்டுமேளம்,
நாதஸ்வரம்,
தப்பாட்டம்,
எல்லாத்துக்கும்
மேல
தமிழ்ப்பாட்டு!!

ஆனந்தமாயிருச்சு!!

கோயில் வர
விசுக்குன்னு
நுழைஞ்சுடுச்சு..

படையலுல
இருக்கிற
எல்லாம்
மனதுக்கு
பிடித்தது..

சாராயம் வேற!

கடாவெட்ட
வேறு
ஏற்பாடு
பண்ணிக்கிட்டிருக்காய்ங்க..

கொஞ்சம்
குடிச்சுருவோம்
கடா வெட்டுறதுக்குள்ள..

மடக்மடக்குன்னு
முழுங்கி முடிக்க..

கடாவெட்ட
பூசாரி
தயாராக
சரியா
இருந்துச்சு..

பூசாரி
கடா
வெட்டி
இரத்தத்தை
கோரி
குடிக்க
அவரோட
சேர்ந்து
அதை
குடிக்க
அவர் மேலே
இறங்கிருச்சு…

அதுக்கப்புறம்
ஆடுச்சு
பாருங்க
சாமி!
ஊர்மகிழ
தான் மகிழ
தன்
ஏக்கமெல்லாம்
தீர
ஆடித் தீர்த்துருச்சு
சாமி!

 

பச்சை போலித்தனம்!


 

மேடையில்
முழங்கிக்கொண்டிருந்தார்
முக்தியடையும்
மார்க்கம்
பற்றி
கொழுத்த,
பட்டை
கொட்டை
பட்டாடையுடன்
பளபளத்த
ஒரு
மகான்..
கொட்டாவி
விட்டுக்
கொண்டே
ஆயாசப்பட்டேன்
அவர்கூறும்
கடினமான வழிகளை
பின்பற்ற
ஏலுமாவென்று,
எட்டுவேனா
அவ்வழி
சொர்க்கத்தின்
வாசல்களையென்று,
வழியில்
இவரைக் காண்பேனாவென்று.

அருகில்
ஒரு அலங்கரித்த
அம்மாள்
அதீத மாகவே
காட்டிக்கொண்டார்,
அனைத்தும்
புரிந்தததுபோல,
அவர் உகுத்த கண்ணீரை
பார்த்தால்,
அரங்கிலிருந்து
நேரே சொர்க்கத்துக்குத் தான்
போவார் போல..

ஒரு
குறைவான
ஆடை அணிந்த பதின்பருவப்பெண்
தள்ளி
அமர்ந்திருந்த
அழுக்கு
ஜீன்ஸ் யுவனை
வசீகரிக்க
தவதாயப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாள்..

மேடையில்
முழங்கிக்கொண்டிருந்த
அந்த ஞானி..
ஞானி தானே அவர்..
ஏதோ ஒரு வாசகத்தைச்
சொன்னார்..
அவர் அதைச்சொல்லித்தான்
வழக்கமாக முடிப்பார் போல..

அனைவரும்
எழ ஆரமபித்து
விட்டார்கள்,
விருந்துண்ண
உணவருந்தும்
அரங்கத்திற்கு
நகர..
அருமையான
அறுசுவை
விருந்து..
பேசாமல்
தின்று தொலைத்திருக்கலாம்;

எல்லார்
வாயிலும்
அநாவசியமாக
ஞானியின் பேச்சைப்புகழ்ந்து
பொய்யுரைகள்…

இன்னொரு
விசயம்!
அங்கிருந்தோர்
எவரும்
உண்டிக்கு
சிரமப்பட்டவருமில்லை,
உண்டியை
துறந்தவருமில்லை!

அத்தோடாவது
பாசாங்கை
நிறுத்தியிருக்கலாம்;
ஐஸ்கிரீமை
விழுங்கும்
போது
அடுத்த ஆன்மிக
சங்கமத்தை பற்றிய
அவர்கள்
ஆர்வத்தையும்
அன்று
யார் பேச்சு
என்றறிய
அவர்கள்
ஆர்வமாக
இருப்பதையும்
பதிவு செய்துகொண்டார்கள்..

அப்பாடா
ஒரு வழியாகக்கலைந்தது
கூட்டம்..

நேரே
போகும்,
மீண்டும்
பாவங்களை
மட்டுமே
செய்யும்
பழகிய
யதார்த்த வாழ்கைக்கு,
பாழாய்ப் போன
இந்த
போலித்தனமான
உலகம்..

அதுவரை
மூச்சு முட்டிக்கொண்டு
வந்த
எனக்கு
உயிர்வந்தது.
அந்தக் கூட்டம்
சென்ற
திசைக்கு
எதிர் திசையில்
விலகி
நடந்தேன்..

 

நட்பு!


 

நட்பு
நாடாது
எப்போதும்
நண்பனை
உடனிருத்தி வைக்க..

துளிக்கூட
சந்தேகிக்காது
நணபனை,
அவன் தன்
மேல்
வைத்திருக்கும்
தூய
நேசத்தை…

எனக்கு போதும்
பகலில்
ஓரே சூரியனின்
கீழ்
இருவரும்
அவரவர் பிழைப்பில்,
உழைப்பில்
உற்சாகமாக
ஈடுபட்டிருந்தால்..
இருவரும்
ஒரே
நிலவின் கீழ்
அவரவர்
குடும்பத்துடன்
மொட்டைமாடியில்
இரவு உணவை
அருந்த முடிந்தால்.

காற்றை
நான்
கட்டிப்போட
முயல்வதில்லை

சமுத்திரத்தை
சங்கிலி போட்டு
பிணைப்பதில்லை..

எங்கிருந்தோ
ஒலிக்கும்
இசைபோல

அவன்
எங்கிருந்தாலும்
அவன்
சிநேகம்
தென்றலைப்
போல
வந்து
என்னை
தீண்டவே
செய்யும்!

 

சக்கைகள்!


 

நாளைப் பிழிந்த
சக்கையாய்
இந்த
இரவு,
இளமையெனும்
மாங்கனியை
சப்பியெடுத்த
கொட்டையாய்
இந்த மூப்பு,
ஜீவ
நெருப்பு
எரிந்து
முடிந்த
செத்த
சாம்பலாய்
இந்த
வாழ்க்கை..

இந்தப் பாட்டை
எல்லாப் பயலும்
கடைசியில்
பாடித்தான்
ஆகணும்..

எஞ்சிய
சிகரெட்
துண்டுகள்,
காலிக்குப்பிகள்..
இரைந்து கிடக்கும்
சக்கையாகிப்
போன
என்னைத் தவிர,
எதவுமில்லா
யாருமில்லாத
வெறுமையாக
சக்கையாகிப்
போன
அறை..

கடந்தகால
நினைவுகளான
எழும்புகளை
கடித்து
துப்பியாகிவிட்டது
சக்கைகளாய்..
நாளையென்று
ஒன்று
வந்தாலும்
வாழ ஏலாத
நம்பிக்கைகளை
உறிஞ்சிக் குடித்து
சக்கையாகிப்
போன
உடம்பு,
சாரமற்றுப்
போன
ஆன்மா..

திரைவிழும்
வரை
பாடிக்கொண்டிருக்கவேண்டியது
தான்,
எல்லாப் பயலுகளையும்
போல,
இந்த
சாரமற்ற
சக்கையான
கடைசி பாட்டை!

 

வெறுங்கையுடன் வீடு திரும்பவில்லை நீ!


 
மிக அருகில் சென்றாய்..
இருந்தும்
வெகு தூரம்
விலகி நிற்கிறாய்..
நழுவ விட்டு,
உனதே
உனதாக
காத்திருந்த
புகழ்மாலையை!

இரத்தம் பற்றிக்
கொள்ள
பரபரப்பாய்
புகுந்தாய்
ரணகளம்,
பழகியவர்கள்
அவர்கள்,
பதட்டமின்றி
காத்திருந்தார்கள்
உறைபனியாய்
உறைந்த குருதியுடன்..

ஆர்வக்கோளாறில்
அசந்தர்ப்பமான
அபத்தங்களை
செய்தாய்,
சந்தர்ப்பங்களாக்கி
சாதித்துக் கொண்டார்கள்
சாதுர்யமாய்..

நீ கடின உழைப்பாய்,
செறிந்த வீரமாய்,
பேரழகாய்
திகழந்தாய்.
அவர்கள்
வில்லங்கமான
வியூகங்களாக
வினைகாரர்களாக
விளங்கினார்கள்!

அறிந்தே
காத்திருந்தார்கள்,
சந்து கிடைத்தாலும்
புகுந்து
விளையாடிவிடுவார்கள்,
அவர்கள் அதிரடி வீரர்கள்
என்று..
நீயே கோடு போட்டுக் கொடுத்தாய்
அவர்கள்
அதில் ராஜபாட்டையே
போட்டுக் கொண்டார்கள்..

எல்லாம் செய்தாய்,
எட்டித் தொட்டு விட,
இருந்தும்
விலகி நிற்கிறாய்
வெறித்து பார்த்துக் கொண்டு..

அவர்கள் நாடு
திரும்புகிறார்கள்
திட்டமிட்டு
தட்டிப் பறித்த கோப்பையுடன்!

தளராதே!
நெஞ்சை நிமிர்,
குறையாத
வீரமே!
குரோஷியாவே!
வெறுங்கையுடன் வீடு திரும்பவில்லை நீ,
வாரியள்ளிச் செல்கிறாய்
எங்களனைவரின்
இதயங்களையும்!