ஊழ் வேறுவேறானது!


Different Destinies

Millions busily toil, that the human race may continue;
But by only a few is propagated our kind.
Thousands of seeds by the autumn are scattered, yet fruit is engendered
Only by few, for the most back to the element go.
But if one only can blossom, that one is able to scatter
Even a bright
living world, filled with creations eterne.

by Friedrich Schiller

ஊழ் வேறுவேறானது.

கோடிகளில்
உழைக்கிறார்கள்
மானுடம்
செழித்து ஓங்க.
ஆனால் மானுடம் ஓங்கித்
திகழ்வது
என்னவோ
ஒரு சிலரால் மட்டுமே.
ஆயிரம் விதைகளை
சிதறிச்செல்கிறது
இலையுதிர்காலம்,
கனி தருவதென்னவோ
சில விதைகள் மட்டுமே,
மற்றவை ஒடுங்குகின்றன
பஞ்சபூதங்களுக்குள்.
ஒன்றே தான் மலருமெனினும்
அந்த ஒன்று
நித்தியத்தை தொடர்ந்து ஒளிர வைக்கும்
ஆயிரம் விதைகளை
வீசி விதைக்க
வல்லது!

-தமிழில் நான்.

*ஸ்கில்லர் தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் ஆதர்ச எழுத்தாளர்*

Advertisements

என்னையன்றி யார் விளங்கிக் கொள்கிறார்கள் என்னை?


Who Understands Me But Me

They turn the water off, so I live without water,
they build walls higher, so I live without treetops,
they paint the windows black, so I live without sunshine,
they lock my cage, so I live without going anywhere,
they take each last tear I have, I live without tears,
they take my heart and rip it open, I live without heart,
they take my life and crush it, so I live without a future,
they say I am beastly and fiendish, so I have no friends,
they stop up each hope, so I have no passage out of hell,
they give me pain, so I live with pain,
they give me hate, so I live with my hate,
they have changed me, and I am not the same man,
they give me no shower, so I live with my smell,
they separate me from my brothers, so I live without brothers,
who understands me when I say this is beautiful?
who understands me when I say I have found other freedoms?

I cannot fly or make something appear in my hand,
I cannot make the heavens open or the earth tremble,
I can live with myself, and I am amazed at myself, my love, my beauty,
I am taken by my failures, astounded by my fears,
I am stubborn and childish,
in the midst of this wreckage of life they incurred,
I practice being myself,
and I have found parts of myself never dreamed of by me,
they were goaded out from under rocks in my heart
when the walls were built higher,
when the water was turned off and the windows painted black.
I followed these signs
like an old tracker and followed the tracks deep into myself
followed the blood-spotted path,
deeper into dangerous regions, and found so many parts of myself,
who taught me water is not everything,
and gave me new eyes to see through walls,
and when they spoke, sunlight came out of their mouths,
and I was laughing at me with them,
we laughed like children and made pacts to always be loyal,
who understands me when I say this is beautiful?

by Jimmy Santiago Baca

என்னையன்றி
யார் விளங்கிக்கொள்கிறார்கள் என்னை?

 

தண்ணீரை
நிறுத்திவிடுகிறார்கள்,
அதனால் வாழ்கிறேன்
நீரின்றி,
எழுப்புகிறார்கள் சுற்றுச் சுவர்களை
உயர உயர,
அதனால் வாழ்கிறேன்
மரவுச்சிகளை காணாமலே.

பூசுகிறார்கள்
சன்னல்களுக்கு
கறுப்பு வர்னத்தை,
அதனால் வாழ்கிறேன்
சூரியவெளிச்சமின்றி.

பூட்டுகிறார்கள்
என் கூண்டை
அதனால் வாழ்கிறேன்
எஙகும் செல்லாமலே.

கசக்கி எடுக்கிறார்கள் என் ஒவ்வொரு
கடைசி கண்ணீர்துளியையும்,
அதனால் வாழ்கிறேன்
கண்ணீர்துளியே இன்றி.

பிய்த்து எடுக்கிறார்கள்
கிழித்து
என் இதயத்தை,
அதனால் வாழ்கிறேன்
இதயமின்றி.

எடுத்து காலடியில்
போட்டு நசுக்கிறார்கள்
என்னுயிரை,
அதனால் வாழ்கிறேன்
எதிர்காலமின்றி.

சித்தரிக்கிறார்கள் என்னை
கொடிய விலங்கென்று,
அதனால்
இல்லையெனக்கு
கூட்டாளிகள்.

எழ எழ
நம்பிக்கையை
சிதைக்கிறார்கள்
அதனால்
வாழ்கிறேன்
நரகத்திலிருந்து
தப்பிக்க வழியின்றி.

கொடுக்கிறார்கள்
வலியையே
வாழ்கிறேன் வலியுடன்.

உமிழ்கிறார்கள்
வெறுப்பையே
வாழ்கிறேன் வெறுப்புடன்.

மாற்றி விட்டார்கள் என்னை,
அதே மனிதனில்லை நானும்.

அனுமதிப்பபதில்லை என்னை குளிக்க,
அதனால் வாழ்கிறேன்
என் நாற்றத்துடன்.

பிரித்தே வைக்கிறார்கள்
சகோதரர்களிடமிருந்து,
அதனால் வாழ்கிறேன்
சகோதரர்களின்றி.

யார் விளங்கிக்கொள்கிறார்கள்
நான் இதை என்
உள்ளத்தின் பேரழகென்றால்?
யார் விளங்கிக்கொள்கிறார்கள்
வேறு பல
சுதந்திரங்களை
கண்டடைந்திருக்கிறேனென்றால்?

ஏலாது பறக்க என்னால்,
ஏலாது வரவழைக்க என்னால்
கரங்களில் எதையும்
மந்திரத்தால்,
திறந்துவிட முடியாது மோதி
சுவர்க்கத்தை
அதிரவைக்க முடியாது
பூமியை.

ஆனால்
வாழமுடியும் என்னால்
என்னுடனே.

விக்கித்து போகிறேன்
என்னை,
என் அன்பை,
என் அழகை
அதிசயித்து.

நிலைகுலைந்து தான் போனேன்
என் தோல்விகளால்
என் அச்சங்களால்.

இருந்தும்
பிடிவாதமாக
குழந்தைத்தனமாக,
அவர்கள் இழைத்த
இந்த
அவலவாழ்க்கையிடையினிலும்
இருக்க பழகுகிறேன்
நான் நானாகவே.

கண்டடைகிறேன்
கனவிலும் உணர்ந்திராத
எனதே ஆன என் அற்புத ஆற்றல்களை
என்னுள்.
பிதுக்கி
எடுக்கப்பட்டன அவை
என் இதயத்தின்
அடியாழத்திலிருந்த
பாறைகளின்
இடுக்குகளிலிருந்து,
சுவர்கள் உயர உயர
எழுப்பப்பட்டபோது,
தண்ணீர் நிறுத்தப்பட்டபோது,
சன்னல்களுக்கு
கறுப்படிக்க ப்பட்டபோது,

இந்த துன்புறுத்தும்
தூண்டல்களை
தேர்ந்த வேட்டைக்காரனைப்
போல
தொடர்ந்து
அந்த ரத்தம் தோய்ந்த தடத்தை
துரத்தி துரத்தி
ஆபத்தான
ஆழங்களில்
கண்டடைந்தேன்
அபூர்வ ஆற்றல்களை
என்னுள்ளே.

அவை போதித்தன
தண்ணீரே
எல்லாமில்லையென..
புதிய கண்கள் தந்து
காண வைத்தன
உயர்ந்த சுவர்களினூடே,
சக தோழர்கள்
என்னுடன் பேசும் போது
அவள் வாயிலிருந்து
சூரியவெளிச்சம்
வெளியேறுவதை
காணவைத்தன!

சேர்ந்து சிரித்தேன்
அவர்கள்
என்னைக் கண்டு சிரித்தபோது.

சிரித்தோம்
சிறுபிள்ளைகளைப் போல.

உடன்படிக்கை
செய்து கொண்டோம்
என்றும் மாறாத
விசுவாசத்துடன்
இருப்பதாக.

யார்
விளங்கிக்கொள்கிறார்கள்
இதை என் உள்ளத்தின்
பேரழகென்றால்?

தமிழில் நான்.

இராத்திரிப் பயணம்


Night Journey

Now as the train bears west,
Its rhythm rocks the earth,
And from my Pullman berth
I stare into the night
While others take their rest.
Bridges of iron lace,
A suddenness of trees,
A lap of mountain mist
All cross my line of sight,
Then a bleak wasted place,
And a lake below my knees.
Full on my neck I feel
The straining at a curve;
My muscles move with steel,
I wake in every nerve.
I watch a beacon swing
From dark to blazing bright;
We thunder through ravines
And gullies washed with light.
Beyond the mountain pass
Mist deepens on the pane;
We rush into a rain
That rattles double glass.
Wheels shake the roadbed stone,
The pistons jerk and shove,
I stay up half the night
To see the land I love.

by Theodore Roethke

இராத்திரிப் பயணம்.

இப்போது
மேற்கே வேகமெடுக்கிறது
இரயில்.
அதன் தாளகதி
தாலாட்டுகிறது
பூமியை.
ஊன்றி பார்க்கிறேன்
இரவினுள்
என் படுக்கையில்
கிடந்து ,
மற்றவர்களெல்லாம்
அவரவர்
ஓய்வில் ஓய.

இரும்பு
பின்னல்களாய்
பாலங்கள்,
திடீரென த்தோன்றி
அதே வேகத்தில்
ஒடிமறையும்
மரங்கள்,
கொஞ்சம் தொலைவு
மூடுபனி.
எல்லாம்
கடக்கின்றன
என் பார்வையின்
நேர்கோட்டை.
பின்னர்
ஏதுமற்ற
பாழ்நிலம்,
கூடவே
ஒரு ஏரி
என்காலடியில்.

என் கழுத்தில்
முழுமையாய்
உணர்கிறேன்
இரயில்
ஒரு வளைவை
முக்கி கடப்பதை
என் தசைகளெல்லாம்
அசைகின்றன
எஃகோடு ஒன்றி

நாடிநரம்பெல்லாம்
கூட விழித்துக் கொள்கின்றன!
விழிகள் விரிய
காண்கிறேன்
ஒரு ஒளிவழிகாட்டி
இருட்டை
நொடியில்
பகலாய் அடிக்கும் அதிசயத்தை.

இடியென
தடதடத்து
கடக்கிறோம்
கணவாயை.
வெளிச்சத்தில்
மூழ்கிய
மலையிடுக்கை.

மலைப்பாதைக்கு அப்பால்
கண்ணாடி ஜன்னல்களில்
படர்கிறது
பனிமூட்டம்
சற்றே
அழுத்தமாக .

விரைகிறோம்
படபட வென
இரட்டைக் கண்ணாடிகளை
அறைந்து அரட்டிப் பார்க்கும்
மழைக்குள்.

சக்கரங்கள்
நடுங்க வைக்கின்றன
ஒடுதளத்தின்
கற்களை,
பிஸ்டன்கள்
போட்டிபோட்டுக்கொண்டு
துுுள்ளி்த்தி்மிறி
தள்ளுகின்றன.

விழித்திருக்கிறேன்
பாதி இராத்திரி
கண்குளிரக் காண
நான் நேசிக்கும்
என் மண்ணை !

தமிழில் நான்

இளங்கவிஞர்களே!


Young Poets

Write as you will
In whatever style you like
Too much blood has run under the bridge
To go on believing
That only one road is right.

In poetry everything is permitted.

With only this condition of course,
You have to improve the blank page.

(trans. by Miller Williams)

by Nicanor Parra

இளங்கவிஞர்களே!

நோக்கத்திறகு
எழுதுங்கள்
எந்த பாணியிலேனும்.

கொட்டித் தீர்த்தாயிற்று
குருதியை
ஆறாக
இனி ஒன்றே தான்
தடமென
நம்புவதற்கு.

அனைத்தும்
அனுமதிக்கப்பட்டதே
கவிதையில்.

ஒரே ஒரு
முன்நிபந்தனை மட்டுமே
வெற்றுத் தாளை
மேம்படுத்த வேண்டும்

-தமிழில் நான்.

வாழ்த்தி வரவேற்கிறேன் வாராத நாளை!


The Last Toast

Whether we like it or not,
We have only three choices:
Yesterday, today and tomorrow.

And not even three
Because as the philosopher says
Yesterday is yesterday
It belongs to us only in memory:
From the rose already plucked
No more petals can be drawn.

The cards to play
Are only two:
The present and the future.

And there aren’t even two
Because it’s a known fact
The present doesn’t exist
Except as it edges past
And is consumed…,
like youth.

In the end
We are only left with tomorrow.
I raise my glass
To the day that never arrives.

But that is all
we have at our disposal.

by Nicanor Parra

வாழ்த்தி வரவேற்கிறேன்!

பிடிக்குதோ
பிடிக்கலையோ
வாய்த்தது
மூன்றே
தேர்வுகள்,
நேற்று, இன்று நாளை.

மூன்று கூட இல்லை.
ஏனெனில்
தத்துவஞானி
சொல்வது போல
நேற்று நேற்றோடு.
அத நமதாவது
நினைவில் மட்டுமே.
பறித்த ரோஜாவின்
இதழ்களை
மேலும் பறிக்க
ஏலுமா?

இரண்டும் கூட இல்லை
ஏனெனில்
நிகழ்காலம்
நிகழ்வதெல்லாம்
நம்மை
ஒரங்கட்டி
ஒதுக்கி ஒடுவதிலே
என்கிற உண்மை அறிந்ததே
மேலும் அது இளமையைப்
போலவே
விழுங்கப்படுகிறது அள்ளி…

இறுதியில் நமக்கு எஞ்சுவது
‘நாளை’ மட்டுமே
நானும் கோப்பையை
உயர்த்தி
வாழ்த்தி வரவேற்கிறேன்
அந்த வாராத நாளை…

வேறென்ன செய்ய
வாய்த்தது அவ்வளவு தானே!

 

கடத்தலாமா கனவை?


 

மேடு மேவி
மறைந்த
ஐந்து வாசல் படிகள்,
அவற்றுடன்
மறைந்து போன,
கால்களை தொங்கப்
போட்டு
இருபுறம் அமர்ந்த
இரண்டு பக்க திண்டுகள்,
மலர்ந்து மணம் பரப்பிய
இரண்டு பக்க
முல்லைக் கொடிகள் ,
உடன் வளர்ந்த
அஞ்சு தென்னைகள்;
தவறாது பெய்த பருவமழை,
நிற்காது வடிந்தோடிய
நீர்,
தட்டுப்பாடற்று
பறந்த
தட்டான்களும்
வண்ணத்துபூச்சிகளும்…

காணும் கனவெல்லாம்
இவ்வளவுதான்…

ஆம் பால்யத்தில்
நித்தம் கண்ட காட்சிகளே..

மூப்பில்
தொலைத்த
பால்யம்
போலாகிப்
போனது
சூழ்ந்திருந்த இயற்கையும்!

மூப்பு
இயல்பு,
அல்லவே
சூழ்இயற்கையின்
சிதைவு…
வேறு
பொருளற்ற கனவுகளை
துரத்தி
நமக்கு நாமே
வைத்துக் கொண்ட
சூனியம் அல்லவா
இந்தச் சீரழிவு!
.
சூழலைக் காத்து
கடத்தவேண்டும்
அடுத்த தலைமுறைக்கு.

கடத்தலாமா

கனவை?-

சிக்கல்!


A Problem

Let none resemble another;
let each resemble the highest!
How can that happen? let each be all complete in itself.

by Friedrich Schiller

சிக்கல்!

எதுவும் மற்றொன்றைப் போல
ஒத்திருக்க வேண்டாம்;

எல்லாம்
ஒத்திருக்கட்டும்
ஆகச் சிறந்ததை.

அதெப்படி
சாத்தியமாகும்?

ஒவ்வொன்றும்
அதனுள் அதுவாய்
முழுமையடையட்டும்!

 

-தமிழில் நான்.

*ஸ்கில்லர் தஸ்தாயெஸ்கியின் ஆதர்ச எழுத்தாளர்*